เดินทางที่กลางไพร

  หมู่บ้านหนองเขียว  ตำบลห้วยโป่ง  อำเภอเมือง  จังหวัดแม่ฮ่องสอน  เป็นหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยความยากลำบากแห่งการเดินทางโดยเฉพาะเวลาฝนตก  เช้าวันอาทิตย์ผมและครูอีก  2  ท่าน  ต้องออกเดินทางจากตัวเมืองไปยังโรงเรียน  ผมและคณะครูนัดเจอกันที่ตลาด  เพื่อหาซื้อเนื้อ  ,ผัก  และของใช้ต่างๆ  เท่าที่จะนำไปได้  เพราะบนดอยไม่มีของกินอะไรมากนัก  พอจัดข้าวของสัมภาระเสร็จก็ออกเดินทางมายังตำบลห้วยโป่ง  เวลาบ่ายพอดี  แต่ต้องเดินทางจากตัวตำบลไปยังหมู่บ้านอีกประมาณ  35  กิโลเมตร ที่เป็นถนนลูกรังและขึ้นเขาสูง พวกเรามาพักอยู่ที่ร้านประจำตำบลอยู่สักพัก  ฝนก็เกิดตกลงมาอย่างหนัก  พอฝนหยุดตกก็ออกเดินทางต่อ  เป็นเวลาบ่ายสองโมงครึ่งแล้ว  พอเริ่มเข้าสู่ถนนเดินแดงที่เปียกไปด้วยฝนเท่านั้นและการเดินทางก็เป็นไปอย่างยากลำบากเพราะถนนลื่นมากและดินยังมาติดกับบังโคลนด้วยพอขี่ไปได้ระยะหนึ่งก็ต้องจอดเพื่อเอาดินออกก่อน  ผมและคณะครูขี่รถมาคนละคัน  ใครขึ้นไปถึงยอดดอยก่อนก็ต้องลงมาช่วยอีกคันหนึ่งก่อนแล้วค่อยไปต่อ  ผมเดินขึ้นลงเพื่อช่วยประมาณ  10  ครั้งเห็นจะได้  ข้าวของที่ซื้อมาก็อยากจะโยนทิ้งเพราะมันหนักเหลือเกิน  เดินทางมาถึงได้ครึ่งทางฝนกลับตกปอยๆลงมาอีกทำให้ต้องประคองทั้งคนละรถให้ไปถึงโรงเรียนด้วยความยากลำบาก  กว่าจะถึงโรงเรียนผมเอารถล้มสัก  6  ครั้งเห็นจะได้  เจ็บไปหมดเลยครับแลเนื้อตัวก็เต็มไปด้วยขี้โคลน  เด็กก็เข้ามาช่วยข้นข้าวของและบอกว่า  "ครูครับหน้าฝนนี้ครูต้องใส่โซ่ด้วยครับ"  ผมมานึกในใจทำไมพึ่งมาบอก