ถ้าเอ่ยถึงหมู่บ้านปางสังกะสี  อำเภอว้งเจ้า  จังหวัดตาก  หลายคนอาจจะจำได้  เพราะคงเคยได้ยินชื่อหมู่บ้านนี้บ่อยครั้งในช่วงที่มีการระบาดของยาบ้าในเขตภาคเหนือ  เพราะหมู่บ้านนี้ในอดีตเคยเป็นทางผ่านของการลำเลียงยาบ้าที่ทุกฝ่ายต้องจับตามอง  ช่วงเดือนมีนาคม   มีภารกิจที่ต้องเร่งดำเนินการให้เสร็จสิ้น (ก่อนโรงเรียนปิดเทอม)  สัปดาห์ก่อนจึงมีโอกาสไปเยี่ยมโรงเรียนศรีคีรีรักษ์  (ขณะนี้เป็นสาขาของโรงเรียนบ้านหนองปลาไหล)  ซึ่งเป็นโรงเรียนตั้งใหม่ในปี  2550 นี่เอง เพียงเปิดปีแรกก็มีนักเรียนถึง  113  คน  นับว่าไม่น้อยเลยทีเดียว  คณะของพวกเราไปถึงปางสังกะสีประมาณ  11  นาฬิกา  พอเข้าเขตหมู่บ้านก็ต้องตกใจ เพราะรอบ ๆ  หมู่บ้านเต็มไปด้วยทะเลเพลิง  ขณะที่ปฏิบัติงานอยู่ที่โรงเรียนทุกคนก็น้ำตาไหล  หายใจไม่ออกกันเป็นแถว ๆ  แต่เด็ก ๆ  ที่โรงเรียนกลับไม่แสดงอาการอะไรเลย  พอเราถามว่าทำไมต้องเผากันขนาดนี้  เด็ก ๆ บอกว่าก็ทำกันมาอย่างนี้เพราะจะได้เอาที่ไปปลูกกะหล่ำปลี  ถ้าไม่เผาเขาก็ไม่สามารถกำจัดวัชพืชได้หมด บนดอยสูงมีแต่พื้นที่ลาดชันที่รถไถไม่สามารถไปทำอะไรได้

สภาพหมอกควันที่เกิดจากการเผาป่าของชาวเขา (ยังไม่ได้นับรวมกับพวกชาวเราอีกต่างหาก)

ก่อนกลับมีโอกาสเดินไปดูบ้านพักของคุณครูทั้งหมาย  ก็พบว่ามีครูท่านหนึ่งท่านเสียดายกล้วยไม้ที่ติดอยู่กับต้นไม้ใหญ่ ๆ  ที่ชาวบ้านตัดล้มอยู่ตามข้างทาง  ท่านเจอที่ไหนก็เก็บมาใส่กระถางแขวนไว้  ที่เห็นพบว่ามีกล้วยไม้อยู่หลากหลายชนิด  เช่น  มือชะนี  เอื้องสายน้ำฝึ้ง  เอื้องคำ  เอื้องผึ้ง  เอื้องเก๊ากิ่ว    ทำให้รู้ว่าป่าไม่แถวนี้ยังมีความอุดมสมบูรณ์อยู่มาก แต่ที่กำลังออกดอกอยู่ก็คือเอื้องแปรงสีฟัน เลยนำภาพมาฝากกัน  พร้อมกับรู้สึกว่า ต่อไปจะมีต้นไม้ให้กล้วยไม้ได้อิงอาศัยไหมเนี่ย  แล้วชาวเราจะทำอย่างไรดีกับวิถีชีวิตของชาวเขาเหล่านี้