ได้รับเมลส่งต่อมาจากเพื่อน เป็นเรื่องราวที่เขียนโดยคุณ "หนูดี" สาวน้อยอัจฉริยะที่ทั้งตัวเธอและคุณแม่ของเธอเป็นคนสำคัญในดวงใจทีเดียว อ่านแล้วก็ดีใจที่เธอเขียนเรื่องนี้ให้คนอ่านกัน เห็นด้วยอย่างยิ่งและทำให้เกิดความเข้าใจว่าทำไมตัวเราเองถึงเป็นคนมีความสุขเสมอ ขอทำลิงค์ให้ไปอ่านกันที่นี่ค่ะ ขอแนะนำให้ตามไปอ่านโดยเฉพาะใครๆที่มองไม่ออกว่าชีวิตธรรมดาๆทุกๆวันจะหาความสุขง่ายๆได้ยังไง

การที่เราทำอะไรแล้วจิตใจอยู่กับสิ่งที่ทำ ใส่ใจกับสิ่งนั้นๆเรื่องนั้นๆ ไม่ต้องคาดหวังตั้งเป้าเอาเป็นเอาตาย ไม่ได้แปลว่าไม่คิดตั้งเป้าหรือวางแผนอะไรนะคะ แต่หมายถึงว่าไม่ว่าเป้าหมายจะเป็นอะไร แผนการที่ตั้งใจไว้จะเป็นอย่างไร เมื่อเราลงมือทำไปตามแผนเพื่อไปสู่เป้าหมายที่ตั้งไว้ ก็ให้ใส่ใจกับเรื่องที่ทำในแต่ละเรื่อง ที่เป็นส่วนย่อยๆเพื่อไปถึงเป้าหมายใหญ่ๆ การที่เราคิดและทำได้เช่นนี้จะทำให้เรามีโอกาสที่จะมีความสุขกับสิ่งที่ทำตลอดเวลา ไม่ต้องรอไปมีความสุขเอาเฉพาะเมื่อเป้าหมายสัมฤทธิ์ผล

คิดเปรียบเทียบกับการเตรียมงานเพื่อเตรียมรับการประเมินมาตรฐานห้องปฏิบัติการ ISO15189 ที่ผ่านมาของห้องแล็บ Chem ของเรา งานเล็กงานน้อยที่เราต้องทำแต่ละอย่าง เมื่อเราทำเสร็จเราก็ชื่นชมกันเอง เราไม่เคยซีเรียสกับผลของมันมากจนเกินไป ความเบื่อมักจะเกิดมาจากเวลาที่เราไปมองที่เป้าหมายปลายทางมากไปนั่นเอง

วันนี้เป็นวันแรกของการตรวจประเมิน แม้จะไม่ได้เป็นผู้ติดตามตอบคำถามผู้ตรวจประเมินตลอดเวลา แต่ช่วงที่ท่านเข้ามาตรวจเยี่ยมสอบถามในห้องที่เราทำงานลงผลอยู่นั้น ก็ได้ข้อคิดได้ความรู้อีกมากมายหลายเรื่องทีเดียว ชื่นชมวิธีการที่ท่านทักถามในเรื่องที่เรายังบกพร่อง เพราะท่านจะไล่ลำดับความสำคัญของเรื่องนั้นๆให้เราเห็นภาพว่า ทำไมจึงต้องมีขั้นตอนนั้นๆ ทำไมจึงต้องแสดงให้ชัดเจน ถูกใจมากๆเลยค่ะ นึกถึงว่า ถ้าเราตั้งเป้าว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเตรียมต้องได้รับคำชม เราคงเศร้าน่าดู แต่นี่เรารู้สึกดีที่เราได้ความรู้มากขึ้นตลอดเวลาของการตรวจเยี่ยม ตั้งแต่ประมาณ 10 โมงจนถึงเกือบ 4 โมงเย็น สงสัยว่าเราจะได้"รถ"*เพียบแน่ๆเลยค่ะ

*"รถ" = CAR (Corrective Action Request)