เรื่องเล่า

วันหนึ่งเราไปนั้งอยู่ที่ร้านขายลูกชิ้นซึ่งเป็นเพื่อนของเราเองซึ่งคุยกันเรื่องจิปาถะ และรวมไปถึงเรื่องความรักและการใช้ชีวิตกับคนรักด้วยว่า ดีหรือไม่ดีอย่างไร และเขาเล่าว่า "มีเกาะแห่งความสุขอยู่เกาะหนึ่งที่เต็มไปด้วย ผู้คนมากมายอาศัยอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข จนวันหนึ่งเกิดเหตุการณ์ชุลมุนขึ้น ผู้คนต่างๆ ก็แยกย้ายกรัจัดกระจายกันไปหมด เริ่มจากเจ้าความสามัคคี ได้หนีออกไปก่อน ตามไปด้วยเจ้าวุ่นวาย เจ้า เดือดร้อน จนเหลืออยู่แค่เจ้าความรักที่ยังคงรักเกาะแห่งนั้นอยู่ แต่อยู่ต่อมาจนนานแสนนาน เกาะแห่งนั้นก็เกิดจะระเบิดขึ้นมา เจ้าความรักจึงจำเป็นต้องงออกจากเกาะนั้น จึงมองหาคนช่วยเหลือเพื่อให้ข้ามไปถึงฝั่ง บังเอิญเจ้าความเห็นแก่ตัวผ่านมา เจ้าความรักขอให้ช่วยเหลือ แต่เจ้าเห็นแก่ตัวไม่ช่วยเพราะว่าเห็นแก่ตัว ต่อจากนั้นก็ไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าความศร้า เจ้าความเศร้าไม่ช่วยเพราะกำลังเศร้าอยู่ เจ้าความรักก็ไปขอความช่วยเหลือจากความสุข แต่ความสุขก็ไม่ช่วยเหลือเพราะกำลังมีความสุขอยู่ ความรักก็รออยู่นานแสนนานว่าจะมีใครใจดีผ่านมาช่วยเหลือบ้าง จนวันนึงขณะที่นั่งรอ ก็มีชายแก่คนหนึ่งพายเรือผ่านมาและได้ช่วยความรักไปส่งถึงฝั่ง และเมื่อถึงฝั่งชายแก่คนนั้นก็จากไป ความรักยังไม่ทันได้รู้จัก จึงไปถามเจ้าความรู้ ว่าชายแก่คนนั้นชื่ออะไรทำไมจึงช่วยเรามา ความรู้ก็บอกว่าชายคนนั้นคือ กาลเวลา" "เพราะกาลเวลาเท่านั้นที่รู้ว่าความรักนั้นยิ่งใหญ่"