วันนี้ขอนำเรื่องสั้นของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๕ กลุ่มเพิ่มเติม ที่เรียนวิชารัสนิยายสื่อสร้างสรรค์สังคมไทย....ครูพรรรณา กำหนดให้เขาเขียนเรื่องเกี่ยวกับยางลบ.....ลองอ่านดูค่ะ
เรื่องยางลบผู้น่าสงสาร
นางสาวครินรัตน์ เอี่ยวเจริญ
“เอ๊ย!!เจ็บนะโว๊ยเล่นก็อย่ากวนคนอื่นสิ”
กบเงยหน้าขึ้นมาจากการวาดรูปพร้อมกับต่อว่าเพื่อนที่เล่นปาเศษกระดาษ ปากกา ยางลบ กันอย่างสนุกสนาน
“มันก็เรื่องของพวกข้า แกเกี่ยวไรด้วยไอ้กบ”
“พวกแกไม่เห็นค่าของ ของที่พวกแกปาบ้างหรือไง”
“ทำไมพวกข้าต้องเสียดาย พังก็ซื้อใหม่”
“เพราะของพวกนี้ไม่มีชีวิตใช่ไหมถึงไม่เห็นค่า”
“ใช่แล้วจะทำไม เงินก็ไม่ใช่เงินแก”
“ก็ใช่ มันไม่ใช่เงินเรา แล้ว.........”
“แล้วเอ็งจะเดือดร้อนทำไมวะ”
“พวกนายไม่เคยหาเงินเอง เลยไม่รู้คุณค่าของเงินหรือของที่ต้องซื้อมาด้วยเงิน”
“ก็ใช่.......ก็พวกข้าไม่จนนี้หว่า”
หลังจากที่พวกเด็กผู้ชายว่ากบแล้วกบก็ถอยออกมานั่งวาดรูปคนเดี่ยวต่ออย่างไม่สนใจใครอีก
“ฮือ ฮือๆๆๆ”
“ใครมาร้องไห้แถวนี้นะ”
กบมองหาต้นกำเนิดเสียง พลันสายตาก็ไปพบกับก้อนยางลบที่นอนอยู่ข้างขาโต๊ะกบ
“เธอนี้เองที่เป็นต้นกำเนิดเสียง”
“ขอโทษนะ ฮือๆๆ”
“ไม่เป็นไรแต่ใครกันนะมาทำให้เธอเสียใจขนาดนี้”
“ก็พวกนั้นไง เล่นปาฉันอย่างกับฉันไม่มีค่า”
“ทำไมเธอถึงคิดอย่างนั้นล่ะ”
กบเอื้อมมือไปประคองยางลบมาไว้ที่อุ้งมืออย่างเบามือ กบกลัวว่ายางลบจะเจ็บปวดอีกครั้งหากเขาจับแรงเกินไป
“ฮือๆๆๆ”
“หยุดร้องไห้เสียเถิด แล้วลองเล่าให้ฟังสิ”
“เธอก็ดูสิ ฉันมีประโยชน์กับพวกเขามาแค่ไหน”
“ใช่ ฉันเห็นด้วยว่าเธอมีประโยชน์กับพวกเขา”
“จริงหรือ”
“จริงสิ”
“แล้วเธอคิดว่ายางลบที่ไร้ค่าอย่างฉันมีประโยชน์อะไรบ้างล่ะกบ”
“ก็อย่างเวลาที่ฉันทำงานผิด ฉันก็จะใช้ตัวของเธอลบแล้วแก้ใหม่ไง”
“ฉันก็มีประโยชน์เฉพาะเวลาที่เธอมีปัญหาเท่านั้นแหละ ฮือๆๆๆ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฉันเห็นค่าของเนื้อยางลบทุกๆครั้งที่ลบเลย ฉันคิดเสมอว่าถ้าฉันลบแรงไปเธอจะเจ็บไหม”
“ฉันอิจฉายางลบที่มีเธอเป็นเจ้าของจัง”
“ฉัน...................”
“ทำไมหรือกบ”
“ฉันไม่มียางลบเป็นของตัวเองหลอก บ้านฉันยากจนไม่มีเงินซื้อ”
“งันฉันจะเป็นยางลบของเธอ ดีไหมกบ”
“ไม่ได้นะ!!”
“ทำไมล่ะกบ”
“เธอเป็นยางลบของโก๋นะ”
“แล้วยังไงล่ะ ถึงฉันจะอยู่ไหนโก๋ก็ไม่สนใจฉันหลอก”
น้ำตาเริ่มก่อตัวอีกครั้ง
“ฉันเข้าใจความรู้สึกเธอ”
“เข้าใจฉัน แล้วทำไมไม่อยากเป็นเจ้าของฉันล่ะ ใช่สิฉันมันเก่าไม่คู่ควรจะให้เธอใช้”
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ”
“ไม่ใช่เพราะฉันเก่าก็คงเพราะฉันถูกใช้มาแล้วรูปร่างเลยผิดเพี้ยนจากเดิม แล้วยังมีสิ่งสกปรกติดตามตัวอีกใช่ไหมล่ะ”
“ไม่ใช่ๆแต่...........”
“ไม่ใช่ที่ฉันพูมาแล้วเพราะอะไรล่ะ”
“แม่ของฉันสอนเสมอว่าถึงเราจะยากจนยังไงแต่เราไม่ควรเอาของคนอื่นมาเป็นของตัวเอง”
“แต่โก๋ไม่ต้องการฉันแล้ว และฉันก็เต็มใจไปอยู่กับเธอนะกบ”
“ฉันรู้ว่าเธออยากมาอยู่กับฉัน แต่................”
“เพราะเธอรังเกียจฉันใช่ไหมกบ.............ฮือๆๆ”
“ไม่ใช่นะไม่ใช่ เข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว”
“แล้วทำไมล่ะ”
“เออ.............................”
กบใช้ความคิดอย่างหนักเพระไม่รู้จะทำอย่างไรกับอย่างลบผู้น่าสงสารก้อนนี้ดีอยากจะเก็บมาเป็นของตัวเองก็อยากเก็บเพราะสงสารแต่ก็ห่วงความรู้สึกของโก๋ผู้เป็นเจ้าของถ้าเกิดอยากใช้ยางลบขึ้นมาแล้วหาไม่เจอจะรู้สึกเสียใจมากขนาดไหนเหมือนกับกบเวลาที่หาของไม่เจอหรือทำของหายกบจะเสียใจมากที่ดูแลของไม่ดี แม่อุส่าห์เสียเหงื่อออกไปทำงานตากแดดตากลมหาเงินมาให้ซื้อสิ่งของมาใช้ แต่ถ้าเราทำของหาย แม่ก็ต้องเหนื่อยอีกกว่าจะเก็บเงินมาซื้อสิ่งของใหม่อีก แต่ถ้าจะคืนโก๋เฉยๆ ก็กลัวโก๋ไม่เห็นค่ายางลบอีก
“เออ!!ใช่”
“ฮือๆๆๆ อะ. อะไรกบ”
กบหันมายิ้มให้กับยางลบแล้วเอ่ยขึ้นว่า
“เราจะมาช่วยกันทำให้โก๋เห็นค่าเธอ”
สวัสดีค่ะคุณ กวินทรากร
- ขอบคุณค่ะที่แนะนำหัวข้อเรื่อง....เข้าท่านะคะ...ยางลบ..ลบแล้วหายไป...แต่ลิควิด.....เพียงปกปิดไว้...หากขูดออกต้องพบความผิดพลาด...แก้ไขใหม่ได้....
-ต้องปิดเป็นความลับไว้ก่อน...เดี๋ยวกลุ่มใหม่คิดเรื่องไว้ล่วงหน้า...คราวก่อนให้เขียนเรื่องปากกา...ชุดนี้เลยเตรียมปากกามา...ครูพรรณา หักมุมเป็นยางลบซะ....แบบนี้พอตรวจสอบได้ว่าตัดต่อเก่งไหม