เรียนรู้และพัฒนาตนเองอยู่ตลอดเวลา

 ตอนที่ 1 : โรงเรียนอยู่ไหน..? 

 ตอนที่ 2 : ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง

 ตอนที่ 3 : การเดินทางกับโรงเรียนของชุมชน

          เขียนบันทึกเกี่ยวกับประสบการณ์ในการทำงานเป็นครูอาสาสมัครนี้ไว้นานแล้ว แยกเป็นตอนๆ บันทึกนี้เป็นตอนสุดท้าย เป็นตอนที่จะสรุปว่าในช่วงเวลาเกือบ 4 ปี นั้นได้เรียนรู้หรือบทเรียนอะไรบ้างเกี่ยวกับการทำงานที่อยู่ในแวดวงของการศึกษาและการพัฒนา 

 

          ประสบการณ์ในช่วงเวลาสั้นๆ นั้นเป็นประโยชน์แก่ตัวผมเองเป็นอย่างมาก  ที่ได้เรียนรู้กระบวนการทำงานกับ"คน" ซึ่งเป็นงานที่ไม่ง่ายอย่างที่เราคิด    บางประสบการณ์ที่ได้เรียนรู้และน่าจะเกิดประโยชน์แก่ผู้ที่แวะเวียนมา ลปรร. ในบันทึกนี้ อาทิ

  • การทำงานร่วมกับคนอื่นนั้น  ต้องสร้างบรรยากาศในการทำงานให้เหมือนกับการเป็นเพื่อนร่วมงานกัน  ช่วยเหลือเกื้อกูลและเห็นอกเห็นใจกัน  มากกว่าที่จะทำงานกันในแบบของเจ้านายกับลูกน้อง   และที่สำคัญต้องมีการพบปะพูดคุย-หารือเกี่ยวกับการทำงานร่วมกันให้บ่อยๆ  เพราะหากคนเราคุยกัน  เรื่องที่ยากๆ  ก็จะกลายเป็นเรื่องง่าย


ทุกคนคือเพื่อนร่วมงาน...แม้เราจะอยู่กันคนละม่อนเขา แต่ทุกเดือนเราจะไปรวมกันที่ศูนย์ใดศูนย์หนึ่ง เพื่อพบพูดคุย หารือ  ช่วยกันทำงานและเรียนรู้ซึ่งกันและกัน

 

 

  • คนที่ทำหน้าที่เอื้อหนุน(ผู้นำ-ผู้บริหาร) ก็จะต้องเข้าถึง  เมตตาคนทำงานให้มากๆ (ไม่สั่งอย่างเดียว)  ในช่วงที่ผมทำงานอยู่นั้น  ผมมีความประทับใจในตัวท่านศึกษาธิการอำเภอเป็นอย่างมาก (กศน.ฝากให้ ศธอ.ดูแล) ท่านชื่อจำลอง  กิติศรี  ปัจจุบันท่านคือ ผอ.สำนักพระพุทธศาสนาจังหวัดเชียงใหม่  ทุกวันนี้ผมก็ยังระลึกถึงท่านเสมอแม้ว่าเวลาจะผ่านมาแล้วร่วม 20 ปี   ในขณะที่ทำงานอยู่นั้น ท่านจะสอนวิธีการทำงานทุกๆ เรื่อง ไม่ว่าจะเป็นการเขียนหนังสือราชการ  การโต้ตอบหนังสือ  เทคนิคการทำงาน  ฯลฯ  และหากมีงานในพื้นที่ท่านก็จะลงไปคลุกคลีกับพวกเราโดยไม่ได้คิดแยกส่วนว่าเราจะอยู่คนละกรม-กอง


ถึงไหนถึงกัน....ศึกษาธิการอำเภอจำลอง  กิติศรี ขึ้นเขาไปร่วมงานวันเด็กกับพวกเรา (ทางลำบากมาก)


ไปไหนไปกัน...ลุย สุดถนนทางรถก็ต่อด้วยทางเดินเท้า เพื่อไปเยี่ยมเยียนและให้กำลังใจคนทำงานในพื้นที่


แม้จะอยู่ห่างไกล ระยะทางประมาณ 70 กม.(ทางภูเขา) คุณเอื้อก็ทั้งซิ่งทั้งเดิน(ปีน) ไปให้กำลังใจกันถึงที่

 

            นอกจากบทสรุปที่บันทึกมาข้างต้นแล้ว  ผมยังได้บทเรียนในการทำงาน   อาจจะเหมือนกับหลักการทำงานทั่วๆ ไป  แต่ผมสรุปมาจากบทเรียน ของตนเองที่ได้เรียนรู้ และคิดว่าใช้ได้จนถึงปัจจุบัน คือ       

  • ต้องมีความอดทนครับ (คาถาคือ อดทน-ทนอด)
  • เรียนรู้และพัฒนาตนเองอยู่ตลอดเวลา
  • รู้จักการปรับตัวเองให้สามารถอยู่ได้  มีความยืดหยุ่นกับทุกสถานการณ์ เพื่อที่จะสามารถอยู่ร่วมกับสังคมรอบข้างได้
  • ต้องมีความพร้อมทั้งร่างกาย และจิตใจครับ ถึงจะยืนระยะจนทะลุสู่เป้าหมายของเราได้
  • รักในเพื่อนมนุษย์ทุกคน ไม่ว่าเขาเหล่านั้นจะเป็นใคร  อาชีพอะไร ยากดีมีจนอย่างไร เขาคือเพื่อนร่วมโลกของเราครับ
  • ต้องมองโลกในแง่ดี และคิดอย่างสร้างสรรค์ มองปัญหาเป็นเรื่องที่ท้าทายความสามารถ
  • ต้องไม่เห็นแก่ตัว รู้จักการเสียสละ  และการให้โดยไม่หวังอะไรตอบแทน
  • ต้องรัก  ซื่อสัตย์และรับผิดชอบต่อหน้าที่ของตนเอง

          เป็นประสบการณ์ของอดีตครูอาสาสมัคร  ที่เป็นคนเล็กคนน้อย และอยู่ชายๆ ขอบของงานพัฒนาและการศึกษา   เป็นส่วนหนึ่งที่ได้หล่อหลอม และขัดเกลา ให้มาเป็นตัวตนอยู่จนบัดนี้  ประสบการณ์ใดอันอาจจะก่อเกิดประโยชน์แก่ท่านก็ขอยกคุณความดีให้แก่ทุกๆ ท่านที่ได้ทำหน้าที่เป็นครูทั้งทางตรงและทางอ้อมทุกๆ คน  ที่ไม่อาจเอ่ยนามได้หมด ณ ที่นี้

วีรยุทธ  สมป่าสัก  11  มีนาคม  2551