สวัสดิการที่วาดฝัน อาจไม่ง่ายเมื่อลงมือปฏิบัติ โดยเฉพาะเมื่อมีข้อจำกัดของการ "ไร้สัญชาติไทย" เช่นในพื้นที่ชายแดนเช่นนี้

สวัสดิการที่วาดฝัน อาจไม่ง่ายเมื่อลงมือปฏิบัติ โดยเฉพาะเมื่อมีข้อจำกัดของการ "ไร้สัญชาติไทย" เช่นในพื้นที่ชายแดนเช่นนี้

จากที่เคยบันทึกถึงการเริ่มต้นจัดสวัสดิการด้านการศึกษาทางเลือก สำหรับเยาวชนในพื้นที่ ทั้งมีสัญชาติไทยและไม่มีสัญชาติไทย ไปแล้วใน http://gotoknow.org/blog/pilgrim/165980

วันนี้ได้มีการปฐมนิเทศน์ผู้สมัคร โดยกลุ่มเยาวชนที่ต้องเริ่มเรียนระดับพื้นฐาน (หมายถึงเริ่มตั้งแต่ ฟัง-พูด-อ่าน-เขียนภาษาไทย) มีประมาณ ๑๐ คน ทั้งหมดเป็นเยาวชนที่ยังไม่มีสัญชาติไทย เนื่องจากเพิ่งเดินทางจากประเทศเพื่อนบ้านเข้ามาอาศัยอยู่ในชุมชนราว ๑-๕ ปี

เมื่อได้มาพูดคุยแลกเปลี่ยนกันถึงการเรียนการสอนที่จะมีขึ้นในปีการศึกษาหน้าแล้ว สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันอดห่วงไม่ได้ คือเรื่องสถานภาพทางกฎหมายของพวกเขา เนื่องจากพวกเขายังไม่มีบัตรประชาชนและบัตรชนกลุ่มน้อยใดๆ ทำให้การเดินทางมาเรียนหนังสือของพวกเขาน่าเป็นห่วงมาก หากถูกตำรวจตรวจ นอกจากข้อหาคนต่างด้าวเข้าเมืองผิดกฎหมายแล้ว ยังข้อหาไม่มีใบขับขี่อีก รวมอย่างน้อย ๒ กระทง

ครั้นจะสอนให้เขาทำให้ถูกกฎหมายก็ไม่ได้ เพราะทางนี้เขาไม่ให้คนไม่มีบัตรประชาชนทำใบขับขี่ (เอ.. แต่เห็นคนต่างด้าวแบบฝรั่งตะวันตกเขาทำกันได้นี่นา..)  หรือจะบอกให้เขาเดินมาเรียนก็ไม่ใช่ใกล้ และก็ไม่ค่อยมีรถประจำทางผ่านหมู่บ้านอีกต่างหาก !!

นี่ยังไม่นับรวมคนที่จัดการเรียนการสอนให้ ว่าจะถูกข้อหาอะไรได้บ้าง..เข้าข่ายให้ที่พักพิง หรือนำพาคนต่างด้าวไหมเนี่ย ??  แล้วถ้าเขาเข้ามากันเรื่อยๆ ล่ะ เราจะยิ่งถูกเพ่งเล็งไหม ??  แต่เราก็ไม่ได้ทำอะไรต่างจากสถานศึกษาของ "รัฐ" ทั้งในและนอกระบบแถบนี้ที่จัดการเรียนการสอนให้คนเหล่านี้นี่นา ต่างกันแค่ว่า เราเป็น "เอกชน"

ก็เลยคุยกันว่า ทำงานอยู่กับคนกลุ่มเป้าหมายกึ่งผิดกฎหมายเช่นนี้ ถ้ากลัวก็คงไม่ต้องทำอะไรกันแล้ว เพราะดูๆ ไปแล้ว อะไรๆ ก็ผิดกฎหมายไปหมด !!