ความทรงจำระหว่างครูและนักเรียน
หลังจากสู้รบตบมือกับนักเรียนชั้นป.6/2 มา 3 ปี (ตั้งแต่อยู่ ป.4) ในฐานะครูที่ปรึกษา ตอนนี้ก็ใกล้เวลาที่เด็กเหล่านี้จะจบชั้นป.6 แล้ว น่าใจหายเหมือนกันนะครับ
เด็กมาจากร้อยพ่อพันแม่จริง ๆ ในชั้นของครูสุ มีทั้งกะเหรี่ยง ไทยใหญ่ ลีซอ มูเซอ และคนพื้นเมือง (ครบสูตร) แต่เด็กก็เข้ากันได้ดี รักและสามัคคีกันดี (ถึงแม้ว่าอาจเรียนไม่ดีเท่าห้อง6/1) เด็กบางคนก็พึ่งมาสนิทกันตอนป.6 (คนที่ชูมือสองนิ้ว)บางคนตอนแรกเป็นเด็กที่เกเรมาก ๆ (เด็กผู้ชายที่ยิ้ม กระดุมเสื้อหลุด) ตอนนี้ก็กลายเป็นคนน่ารักแล้ว เด็กที่อยู่ข้างซ้ายมือของครูสุนี่ก็ใช่ย่อย พูดมากที่สุดในห้องเลย (นี่ขนาดถ่ายรูปยังทำปากนะ..) ส่วนคนที่ถัดไปนี่ก็เพิ่งมีเรื่องบาดหมางได้สัก 2 เดือน (เพราะความเกเรของเด็ก) สุดท้ายก็มาดีกันจนได้ เพราะครูสุมีคติว่า เด็กก็คือเด็ก เด็กผู้ชายแถวล่างคนที่ 3 ข้างใน นี่ยังอ่านหนังสือไม่คล่องเลย แต่ก็มีความสามารถทางการวาดภาพชดเชยกันไป...ส่วนเด็กผู้หญิงที่นั่งถัดไปนี่ก็น่าเป็นห่วงเพราะเรียนไม่ค่อยทันเพื่อน อ้อ เด็กคนสุดท้ายด้วยนะ แถวเดียวกัน
อีกไม่นานเขาจะต้องจบจากโรงเรียนนี้ไป หลายคนจะเรียนต่อมัธยม หลายคนบวชเรียน หลายคนเรียนศึกษาสงเคราะห์ อาจมีบางคนไม่ได้เรียน... เพราะเขาเป็นคนไม่มีสัญชาติ (พูดแล้วเศร้า)
ในระหว่างนี้ครูสุคงไม่มีเวลาว่างเท่าไหร่ เพราะมัวแต่ทำคะแนน และเอกสารชั้นเรียน ช่วงนี้เลยหายไปจาก gotoknow ไปบ้างนะครับ
ใกล้จะปิดเทอมแล้ว งานยุ่งเหมือนกันเลย