แด่เพื่อนร่วมรุ่น และคณะอาจารย์ที่ สละเวลาเพื่อมาแลกเปลี่ยนการเรียนรู้ และนำสิ่งดีๆมาฝากให้นักศึกษาที่อยู่ห่ายไกล "แม่ฮ่องสอน"

สวัสดีเจ้า

            ระยะเวลา 2 เทอม 12 เดือน 1 ปี  เป็นปีที่มีความรู้เพิ่มพูน มีเพื่อนเพิ่มขึ้น มีอาจารย์เพิ่มเติม(ความรู้)  และมีอะไรหลายๆ อย่างเพิ่มมากขึ้นเลยทีเดียว ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดความผูกพันกันในชั้นเรียน จะเห็นได้จากการที่แต่ละคนต่างมีหน้าที่การอ่านที่เหมือน หรือบางคนก็เกือบเหมือน แต่เพื่อนก็มีอะไรหลายๆ อย่างที่เราได้ช่วยเหลือกัน  ในยามที่ปวดหมอง  (ปวดหัวข้างเดียวเป็นประจำ)  แต่เมื่อถึงวันนี้ก็ปวดหมองน้อยลง แต่สิ่งที่มาเยือนคือความคิดถึง  และความเหงา ในวันเสาร์ - อาทิตย์ เพราะ 1 ปีที่ผ่านมาเราต้องเคร่งเครียดกับการต้องเตรียมตัวกับการเรียน และต้องเจอกับเพื่อนๆ ซึ่งช่วงเวลานั้นทำให้นึกถึงตอนเป็นเด็กนักเรียนที่มักจะถูกครูเตือนเป็นประจำเรื่องของการแอบกินขนมในห้องเรียน แอบคุยกันเวลาคุณครูสอน หรือแกล้งเพื่อน เติมฉายาให้กัน เด็กแว้น เด็กสก๋อย ลากเก้าอี้ในห้องเสียงดัง ง่วงนอน แอบหลับ เข้าห้องสาย เกเร   ณ ปัจจุบันนี้สิ่งที่เคยทำตอนเป็นเด็กนักเรียนก็กลับย้อนรอยมาให้ปฏิบัติอีกครั้งเมื่อ ทุกมารวมตัวกันในป.บัณฑิตแม่ฮ่องสอน รู้สึกว่าจะเป็นห้องที่วุ่นวายจังเลย เพราะทุกคนต่างก็มีความคิดต่างๆ นานาๆ  ประชุมทีคุยไม่เคยสำเร็จเพราะ เรามีผู้บงการอยู่เบื้องหลัง (ขุนยวม) แต่ทุกอย่างสำเร็จได้ด้วยผู้บงการ เฮ้อ สนุกเหมือนกัน แต่ก็หดหู่เมื่อป.บัณฑิตมีโอกาสเจอกันน้อยตจัง ( 16 กุมภาพันธ์ 25xx) วันวาเลนไทน์ป.บัณฑิต  

            นึกถึงอ่านแต่ละท่านก็มีจุดเด่นสาระสำคัญที่แตกต่างกันออกไป ความน่ารัก เข้าใจวัยรุ่น เข้าใจคนทำงาน พูดเพราะ ใช้จิตวิทยาในการสอน ใช้เทคโนโลยีจัดกิจกรรมการเรียนการสอน ใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว  ที่สำคัญเก่งมากๆ จำนักศึกษาได้ทุกคนเลย

            เขียนพอละแต่จะเพิ่มเติมบันทึกคราวหลัง  แต่ก็ไม่ได้ปิดฉากด้วยข้อความบรรทัดนี้หรอกนะ มีต่อนำมาฝากแด่ทุกๆ คนที่ถูกกล่าวถึงในบันทึกของหัวใจฉบับนี้ I Love You