กิจกรรมบำบัดสำหรับผู้ป่วยภาวะสมองเสื่อม

           

แนวทางการจัดการทางกิจกรรมบำบัดสำหรับผู้ป่วยภาวะสมองเสื่อม คือ กากระตุ้นผู้ป่วยโดยอยู่บนพื้นฐานของประสบการณ์เดิม อาศัยการจัดสภาพแวดล้อมเพื่อลดปัจจัยเสี่ยงต่างๆ ร่วมกับการสร้างข้อมูลความจำอย่างต่อเนื่องเพื่อไม่ให้เลือนหายไปด้วยการให้ทำกิจกรรมที่คุ้นเคย

การรักษาจะต้องเลือกวิธีการให้เหมาะสมกับสภาวะผู้ป่วย

@ ระยะแรก ผู้ป่วยรู้ตัวว่าตนเองมีปัญหาหลงลืม ทำให้หงุดหงิดโมโหง่าย เริ่มไม่เข้าใจเหตุการณ์รอบตัว หวาดกลัวเมื่อมีคนจ้องมอง ผู้ดูแลควรลดความวิตกกังวล โดยชักชวนทำกิจกรรมต่างๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ควรเป็นกิจกรรมที่ผู้ป่วยคุ้นเคยหรือมีทักษะเดิมอยู่แล้ว ด้านการสื่อสาร ใช้คำพูดที่ตรงไปตรงมา ใช้ข้อความสั้น ๆ ที่ไม่ต้องแปลซ้ำ

@ ระยะที่ 2 ผู้ป่วยเริ่มหลง/สับสนมากขึ้น ผู้ป่วยอาจถามคำถามเดิมๆ ซ้ำๆ โดยที่ไม่สามารถจดจำคำตอบที่ได้รับหรือจำไม่ได้ว่าเคยถามคำถามกับใคร และมีภาวะวิตกกังวลสูงและรู้สึกไม่ไว้วางใจ เมื่อได้รับคำตอบจากคนที่ตนเองคุ้นเคยก็จะรู้สึกสบายใจ การกระตุ้นเรื่องการรับรู้ อาจทําได้หลายรูปแบบ โดยใช้สถานการณ์หรือเหตุการณ์ในชีวิตประจําวัน ช่วยกระตุ้นผู้ป่วย เช่น หนังสือพิมพ์ รายการทีวี ปฏิทิน หรือบุคคล โดยการพูดคุยถึงเหตุการณ์ประจําวันหรือให้ข้อมูลเรื่องเดียวกันในรูปแบบต่างๆ เพื่อให้เกิดการรับรู้ที่ถูกต้องเพื่อให้ผู้ป่วยรับรู้ วัน เวลา สถานที่ บุคคล รวมทั้งพฤติกรรมการแสดงออกของตนเอง มีการทบทวนสิ่งที่ผ่านมาในแต่ละวันโดยอาจใช้รูปภาพ คน สถานที่ สิ่งของ เพื่อช่วยเรียงลำดับเหตุการณ์และกระตุ้นความจำให้แก่ผู้ป่วย

@ ระยะที่ 3 ระยะสมองเสื่อม ในระยะนี้ส่งผลกระทบต่อทุกองค์ประกอบของกิจกรรมการดำเนินชีวิต โดยเฉพาะอย่างยิ่งกระทบต่อกระบวนการรู้การคิด ทั้งในเรื่องความจำและการรับรู้ การทำกิจวัตรประจำวันต่างๆต้องยู่ภายใต้การดูแลและอาศัยการช่วยเหลือจากผู้ใกล้ชิด

เอกสารอ้างอิง

สุภาวดี พุฒิหน่อย และคณะ. ผู้สูงอายุกับกิจกรรมบำบัด. เชียงใหม่: คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่,

      2550.