น้องจิ (จิราภรณ์ กาญจนสุพรรณ) แจ้งมาว่า สอบเข้าเรียนต่อได้ที่คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร..แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะไปเรียนต่อหรือเปล่า ทำให้ผมนึกถึง "ความหลังครั้งหนึ่งกับสาวอักษรศาสตร์" จึงได้นำมาเล่าไว้ในบันทึกนี้ โปรดติดตามครับ   

       สมัยผมเรียนปีหนึ่งอยู่ที่จุฬาฯ ช่วงเปิดเรียนใหม่ๆ มีการจัดงาน "เปิดโลกกิจกรรม" ของสโมสรนิสิตฯ  ผมคิดว่าจะไปสมัครเป็นสมาชิกเข้าพวกชมรมวิชาการหรือค่ายอาสาอะไรทำนองนี้ แต่พอเอาเข้าจริง ผมไปเห็นชมรม "การท่องเที่ยว" เห็นว่าน่าจะสนุกดี ก็เลยสมัครเป็นสมาชิก..ประธานชมรม อยู่วิศวกรรมศาสตร์ ชื่อพี่เล็ก..เป็นคนอัธยาศัยดี และช่วยสอนงานน้องๆ (พี่อีก ๒ คน ชื่อ พี่แห้ง และพี่หมู)

      เรามีกิจกรรมนอกสถานที่ ๒ ครั้ง ครั้งแรกพาลูกทัวร์ไปปักษ์ใต้ ไปภูเก็ต พี่เล็กเป็นหัวเรือใหญ่ ช่วงนี้ผมไม่ได้รับผิดชอบอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่กิจกรรมนอกสถานที่ครั้งที่สอง (ราวปลายเดือนพฤศจิกายน ปี ๒๕๒๒) พาลูกทัวร์ไปเที่ยวเชียงใหม่ มีพี่หมูเป็นผู้รับผิดชอบงาน ผมได้รับมอบหมายจากพี่เล็กให้ดูแลลูกทัวร์ ผมคงจะบริการดี อาจารย์ที่ปรึกษา (รศ.พูลพร แสงบางปลา) ซึ่งเป็นอาจารย์หญิงที่คณะวิศวะฯ แกไปด้วย (พร้อมลูกชาย) ถึงกับเอ่ยปากชม..แกคิดว่าผมเรียนอยู่ปี ๓ เพราะไว้ผมยาวเนื่องจากไม่ได้เรียนรด.

      หลังจาก Trip ครั้งนั้นแล้วผมก็ไปชมรมฯ บ่อยๆ หลังเลิกเรียนตอนเย็น.. ในสมาชิกชมรมรุ่นเดียวกัน ก็มีสาวอักษรมาร่วมเป็น Staff อยู่หลายคน มีหลายคนกล่าวว่า "สาวอักษร กับหนุ่มวิศวะ" นั้นเป็นของคู่กัน..(เป็นเพราะว่าสมัยนั้นคณะวิศวะ มีแต่หนุ่มๆ ขาดแคลนสาว ส่วนคณะอักษร ก็มีแต่สาวๆ แต่ขาดแคนหนุ่ม)  หนุ่มๆ วิศวะ จึงมักไปทานอาหารกลางวันที่โรงอาหารคณะอักษรศาสตร์ เพื่อเมียงมองสาวๆ ครับ 

       ผมเป็นหนุ่ม"วิดยา" เพียงคนเดียวที่ทำงานอยู่ในชมรมฯ นอกนั้นก็เป็นหนุ่มวิศวะกับสาวอักษรเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็มีอยู่คนหนึ่งอยู่คณะครุศาสตร์ (ภายหลังรับปริญญาเธอได้เกียรตินิยมอันดับ ๑) ซึ่งผมเคยรู้จักเธอมาก่อน เธอชื่อภาวิณี จันศิษย์ยานนท์ (เธออยู่ปี ๑ เพราะจบรุ่นเดียวกับผม เพิ่งมานึกได้ว่า เธอต้อง"ซิล" มาเหมือนผมเพราะผม "En" เข้ามาใหม่)

       ในบรรดาสาวอักษรที่เป็น Staff ที่มาช่วยงายบ่อยๆ มีอยู่สองคน คนหนึ่งตัวขาวๆ ท่าทางสง่างาม ผมจำชื่อเล่นเธอไม่ได้ แต่ชื่อจริงของเธอคือ "อุบลศรี" ส่วนอีกคนหนึ่งผิวดำขำ ท่าทางเป็นคนที่จริงใจ สังเกตได้จากรอยยิ้มของเธอ ชื่อเล่นของเธอคือ "อัญ" ทั้งสองคนนี้เปรียบเหมือนเงาตามตัว เห็นคนหนึ่งที่ไหน ก็จะเห็นอีกคนหนึ่งที่นั่น

       พอทำงานกิจกรรมด้วยกันบ่อยๆ ก็สนิทสนมกันดี วันไหนกลับบ้านตอนเย็นๆ ค่ำๆ ก็ไปส่งกันที่ป้ายรถเมล์บ้าง...วันหนึ่งอัญก็มาขอให้ผมช่วยติววิชาทางวิทยาศาสตร์ให้กับเธอ (ปกติคนที่ไม่สนิทกันก็คงไม่อาจขอให้ช่วยติววิชาให้-แสดงว่าคงต้องสนิทสนมกันจริงๆ) แต่ผมก็ไม่ได้รับปากว่าจะติวให้ เพราะตอนนั้นตัวผมเองก็เอาตัวแทบไม่รอดอยู่แล้วที่คณะฯ..แต่นั่นก็แสดงว่าเธอเริ่มมีใจเอนเอียงที่จะชอบผมบ้างแล้ว (ผมคิดเอาเอง)

       ความสัมพันธ์ (ระหว่างผมกับอัญ) ทำท่าว่าจะไปได้ด้วยดี..แต่ถึงคราวที่จะเลือกประธานชมรมคนใหม่ในต้นปี ๒๕๓๓ ปรากฏว่าพี่ปี ๒ คณะวิศวกรรมศาสตร์ ชื่อ "กิตติ" ได้รับเลือกให้เป็นประธาน (เป็นเพราะไม่มีตัวเลือก) ผมสังเกตว่าความเป็นผู้นำของเขามีไม่มากเหมือนรุ่นพี่ และเขาก็ไม่มีเพื่อนวิศวะมากเหมือนรุ่นพี่เล็กที่จะมาช่วยกันทำงาน ทำให้ผมค่อยๆ ห่างเหินชมรม..และไม่ได้กลับไปชมรมอีกเลยเมื่อเปิดเทอมใหม่..หลังจากนั้นผมก็ไม่เคยได้พบ "อัญ" อีกเลย....

beeman by Apinya

มนุษย์ผึ้งมหัศจรรย์  
神奇的蜂爷  
(shen2  qi2  de1  feng1  ye2)