..บางสิ่งที่อยู่รอบตัว...ก็เป็น"ครู"ให้เราได้เช่นกัน

วันนี้ตื่นเช้ามา  กำลังข้ามถนนเพื่อไปซื้อกาแฟเย็นตามปกติที่ทำทุกวัน...แต่วันนี้...ต่างออกไป

ขณะที่กำลังเดินข้ามถนน  ก็รู้สึกได้ว่ามี "ก้อนอะไร" สีดำๆ หล่นจากฟ้า..กลิ้งผ่านหน้าไป...ด้วยความตกใจค่ะ..ว่าอะไรเนี่ย...สักพักค่ะ..สัญญาณประสาทในสมองก็แปลภาพที่เห็นในฉับพลันว่า...มันคือนกพิราบนั่นเอง

ถ้ามองอย่างไม่ทันคิดอะไร...อืม...ก็แค่นกพิราบตัวนึง...แต่คนส่วนใหญ๋ไม่ได้มองแบบนั้น...เพราะนั่นคือ...กลางถนน (ที่รถติดไฟแดง)

ด้วยความที่ตกใจ..และคุยโทรศัพท์กับที่บ้านอยู่...เลยไม่สามารถที่จะอุ้มนกน้อยตัวนั้นได้...แต่สภาพนกที่เห็นคือ...ขนหลุดร่วง..เดินโซเซ...และไม่มีแรง...อีกอย่างก็กลัว...หวัดนกด้วย...(ไม่น่าเลย)

มีคนพยายามที่จะจับนกนะคะ...แต่ไม่สามารถเพราะนกมันรีบมุดเข้าไปใต้ท้องรถ...มันคงคิดว่าเป็นที่ปลอดภัยสำหรับมัน...แต่...อนิจจา...ไม่สามารถบรรยายได้ค่ะ...เมื่อตอนรถเห็นสัญญาณไฟเขียว....

.......เศร้าค่ะ...เศร้ามากเลย....

รู้ไหมคะ....นกกำลังสอนอะไร....

แล้วจะมาแลกเปลี่ยนให้อ่านกัน...พรุ่งนี้นะคะ...