บ้านตีนดอย จ.ตาก

 

          การเดินทางไปที่ต่างๆ  ผมชอบมากแต่ไหนแต่ไร  แล้วยิ่งไปพบเห็นธรรมชาติและวิถีชีวิตที่  แตกต่างจากสังคมเมือง  ก็ทำให้อยากศึกษาด้วยความสงสัยและสัมผัสวิถีชีวิตในที่อื่นๆ อีก  หลังจากที่เคยพบในจังหวัดที่ตนเองอาศัยอยู่บ้างแล้วแต่ก็ไม่เหมือนที่พบครั้งล่าสุดที่บ้านตีนดอย  อ.ท่าสองยาง  จ.ตาก  หลังจากที่นัดกับอาจารย์ซึ่งเดินทางไปก่อนแล้วว่าเรียนกันก่อนนะครับแล้วทุ่มตรงจะตามไป  แล้วก็เป็นไปตามคาดกว่าจะถึงแม่สอดก็สี่ทุ่มกว่าๆ  จากพิดโลกโดยการขับรถไปกันเอง  นึกว่าทุกคนจะเหนื่อย  แต่ที่ไหนได้เจองานประจำปีที่แม่สอดยังไปเดินเที่ยวกันได้อีกตั้งนานได้รองเท้าฟองน้ำคนละคู่(ได้ใช้ประโยชน์สูงสุดในตอนท้าย)  แล้วเที่ยงคืนก็กลับเข้านอนกัน

          กะว่าจะตื่นกันตีห้าแต่จริงๆ ก็ตื่นกันหกโมงเช้า(ก็ 8 คนกว่าจะปฏิบัติภารกิจเสร็จ) เจ้าของที่พักเตรียมอาหารเช้าไว้ให้มีข้าวต้มกับปลาท่องโก๋ เมืองแม่สอดอร่อยมาก  รองท้องกันเสร็จแล้วเจ็ดโมงก็เดินทางไปท่าสองยางตามที่นัดกับอาจารย์ไว้  แวะซื้อของเพิ่มเติมที่แม่ละมาดด้วยนะกลัวอด เช่นเครื่องดื่ม  น้ำมันพืช และอาหารแห้งนิดหน่อย  แล้วเดินทางไปท่าสองยางขับรถเลยที่นัดหมายไปอีก 2-3 กิโล (นึกว่าขับรถเที่ยวยามเช้าเจอคนข้างทางก็คุยกันไม่รู้เรื่องครับคนละภาษา แต่ก็สื่อสารกันด้วยภาษามือจนรู้เรื่อง)  ขับย้อนมาเจอกลุ่มที่นัดหมาย(ทำไมตอนไปไม่เห็นก็มัวแต่คุยกันในรถครับไม่ได้ดูข้างทาง)

       พอเจอที่นัดหมายจากที่แต่งตัวกันสุดฤทธิ์สุดเดช พร้อมทั้งอาหารที่กะว่าจะกินกันได้ซักอาทิตย์  ก็ได้คำตอบว่า "พวกแกเปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้น เอาเฉพาะของจำเป็นเท่านั้น แล้วใส่รองเท้าแตะ  เครื่องสำอางและเสื้อผ้าไม่จำเป็นต้องเอาไป เอาเต็นท์กะถุงนอนก็พอ"  งงดิครับผม  แต่ซักพักก็หายงงเพราะอาจารย์บอกว่าพวกแกต้องเดินอีก 5 กิโล ผ่านน้ำตกและภูเขา  5555555555 แต่พอเดินไปก็เพลินดีครับสวยมาก  น้ำไหลเย็นมากๆ เลย  แล้วยิ่งพอขึ้นไปเป็นหมู่บ้านตีนดอยแล้ว ก็ยิ่งหายเป็นปลิดทิ้งเลย  สวยมาก และเป็นธรรมชาติสุดๆ ครับ  ไม่นึกว่าประเทศไทยยังมีหมู่บ้านอย่างนี้อีกนะ  แล้วยิ่งได้ไปศึกษาวิถีความเป็นอยู่แล้วยอมรับว่าเศรษฐกิจพอเพียงจริงๆ ครับ  สงบ  เงียบ  และธรรมชาติสุดๆ

          เด็กๆ  ไร้เดียงสามาก มันช่างตรงกันข้ามกับสังคมเมืองดั่งฟ้ากะเหวเลยครับ  วัฒนธรรมดั้งเดิมยังมีให้เห็น  การกินอยู่แบบกินเพื่ออยู่  ที่อาศัยสร้างง่ายๆแต่รักษาไว้ซึ่งรูปแบบ  เครื่องนุ่งห่มทำเพื่อสวมใส่เฉพาะคนในครอบครัวไม่ขาย  ยารักษาโรคก็เป็นของที่บรรพบุรุษสอนไว้  เงินทองแทบไม่มีความสำคัญเลยครับ ของทุกอย่างที่ร้านค้าส่วนใหญ่บาทเดียวครับ  แต่ก็เริ่มมีโทรศัพท์  ทีวี และมอเตอร์ไซต์  เข้าไปบ้างแล้ว  และเด็กหนุ่มสาวในหมู่บ้านก็เข้ามาเรียนหนังสือในเมืองมากขึ้น ไม่แน่ว่าในอนาคตจะได้เห็นธรรมชาติอย่างนี้  อีกหรือไม่..... ขอบคุณสำหรับการต้อนรับของคณะครู  รร.ตชดบ้านตีนตอยครับ