อยากไปเกี่ยวข้าว

วันนี้ได้ยิน ท่าน ผอ.จะไปเกี่ยวข้าว ที่ นาของ ร.ร.วัดเจริญภูผา อยากไปจัง แต่เราไม่ได้เตรียมตัวมา วันนี้ดันใส่กระโปรงชุดสูทมาซะเนี่ยะ  ได้ยินว่าเกี่ยวข้าวหูผึ่งเลย  คิดถึง วันเก่า ๆ  ตอนเด็ก ๆ ไม่ชอบเลยต้องตื่นแต่เช้า  ๆๆๆ กินข้าวตั้งแต่ยังไม่สว่างเพื่อจะออกจากบ้านไปถึงนาตอนสว่างพอดี เก็บข้าว ให้ครบ 5 เลียง (หรือตามที่แม่กำหนดให้) แล้วรีบเดินบ้าง วิ่งบ้าง กลับมาอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียน  ขี้เกียจตื่นมาก  แต่ก็จำเป็นต้องตื่นไม่เช่นนั้น จะยิ่งไปโรงเรียนสาย  ตอนเย็นกลับมาจากโรงเรียนก็เหมือนกัน  รีบเปลี่ยนเสื่อผ้า แล้วไปเกี่ยวข้าว  กลับค่ำ หรือถ้ากลับเร็วหน่อยก็ต้องมาหุงข้าว อุ่นแกง  ตักน้ำใส่โอ่ง  แล้วแต่ว่างานไหน เร่งด่วน  สำคัญกว่า  หากเป็นช่วงวันหยุดตอนเย็นเวลากลับจากนา  ต้องเอาเลียงข้างใส่กระสอบ น้ำหนักให้พอสมกับตัว  แล้วทูนไว้บนหัว เดินกลับบ้าน เดินตามกันเป็นแถว 4 คนพี่น้อง  พ่อแม่จะกลับที่หลังพวกเราอีก  เป็นวิถีชีวิตชนบทง่าย  เรียบ  ที่มีความสุข นึกย้อนกลับไปทีไรก็มีความสุขทุกที  หลายปีผ่านไป  4 คนพี่น้อง  เรียนหนังสือทำงานอยู่คนละทิศละทาง ปีหนึ่งจึงได้เจอกัน  ที่บ้านเหลือแต่พ่อกับแม่  ที่นาไม่มีเหลือ  ขายหมดไม่ใช่เพราะไม่มีใครทำ  แต่พ่อแม่ขายที่นาให้ลูก  ๆ  เรียนหนังสือ  ทั้ง ๆ ทีพ่อแม่ยังไม่รู้ว่าลูกจบออกมาจะประกอบอาชีพอะไรดี  ก็ยังเสียงตัดที่ขายไปเรื่อย ๆ  น้องคนเล็กเรียนจบก็พอดีที่นาหมด   ยังดีที่ เรา 4 คนพี่น้อง ตั้งใจเรียน และมีงานทำกันทุกคนแม้จะมีเงินเดือนไม่มาก  แต่ก็พอกินพอใช้พอเพียงไปตามประสาข้าราชการ  ดิฉันชอบชีวิตชาวนา  แต่แม่บอกว่า จะให้ลูกเรียนเพื่อจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเหมือนแม่  ตอนนี้พ่อ แม่ก็มีมีความสุขแม้จะไม่มีนาทำ  เพราะมีลูกดีอย่างเราไง............เฮ้อ..แก่แล้วชอบเล่าความหลัง