อีกไม่กี่อึดใจวันขอบคุณนักกิจกรรม  ประจำปีการศึกษา  2550  ก็กำลังจะเปิดตัวขึ้น   ผมเองก็ตื่นเต้นอยู่บ้าง  อย่างน้อยก็ตื่นเต้นที่จะได้เจอผู้นำกิจกรรมพร้อมกันหลาย ๆ คน 

ก่อนหน้านี้สักพัก,   ด้วยความที่ผมไม่ติดยึดรูปแบบนัก   แทนที่จะเขียนเป็นหนังสือราชการเชิญน้องนิสิต  ผมกลับเขียนแถลงการณ์ในแบบของตนเอง  เป็นประหนึ่งคำเชิญและเสียงเรียกขานที่อยากให้พวกเขาได้สัญจรมาพบกันอีกครั้งในพื้นที่และห้วงเวลาที่เขาทั้งหลายเป็นคนพิเศษสำหรับผมและทีมงาน ดังว่า  ...

 

 

ถึง  มิ่งมิตรผู้ทำกิจกรรม
ฉันหวังเพียงให้เธอ  และคนของเธอ ได้มาพานพบกัน

......

 

เป็นเวลาสักกี่มากน้อยที่ทุกคนได้เกี่ยวก้อยร้อยใจกันและกันเพื่อทำกิจกรรมเพื่อการเรียนรู้ตนเองและการสร้างคุณประโยชน์ต่อมหาวิทยาลัยและสังคม   การก้าวเดินในวิถีเช่นนั้นของมิ่งมิตร    เราในฐานะผู้เฝ้ามองและในฐานะของการเป็นผู้เคี่ยวเข็ญต่อเธอ ..รัก, และเคารพในจิตวิญญาณแห่งพันธกิจนั้นอย่างไม่กังขา

 

การทำกิจกรรมเหล่านั้น  คือ  "ความดีอันงดงาม"  และไม่มีกิจกรรมใดเลยที่จะไม่ก่อให้เกิดเมล็ดพันธุ์ความดี   ทั้งในตัวเธอ  และผู้อื่น

หากวันขอบคุณนักกิจกรรม จะเป็นสิ่งเดียวกระมังที่เราพอจะบอกกล่าวต่อเธอได้ว่า ...สิ่งที่เธอได้ลงมือทำนั้น   คือความดีงามของชีวิตและสังคม  และนี่กระมังที่จะเป็นเวทีเพียงไม่กี่เวทีที่บอกกับสังคมของที่นี่ได้ว่า  "ความดีงดงามเสมอ ..และความดีก็มีอยู่จริง"   อย่างน้อยก็อยู่ในตัวตนของเธอทุกคน !

 

วันขอบคุณนักกิจกรรม,  เป็นเพียงความปรารถนาดีที่เราในฐานะผู้เฝ้ามองและเคี่ยวเข็ญพึงจะตอบแทนให้เธอได้บ้าง    อย่างน้อยทั้งเธอ,  คนของเธอ  หรือแม้แต่เราอีกหลายคนในถนนสายเดียวกันนี้จะได้พบเจอกันเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา

 

27 กุมภาพันธ์  (17.00  น.)  ณ  ลานไทรย้อย (ตลาดน้อย)  คือที่ที่เราอยากให้เธอและคนของเธอมา

 

 

 

 จากเรา...(พี่ ๆ  งานกิจกรรมนิสิต)