เมื่อวันที่ไม่ว่าง

วันนี้ไปทำงานสาย  ความจริงสายมาหลายอาทิตย์แล้ว  ถ้าเป็นวันธรรมดา  ที่ธรรมดา            เวลา 07.45 น  เราก็คงไปถึงทีทำงานแล้ว  แต่หลายอาทิตย์มานี้ เราไปถึงโรงพยาบาลเกือบ  8.30 น ทุกวัน เพราะเราเริ่มมีวันที่ไม่ว่าง เกิดขึ้นในชีวิต  ผู้สูงอายุคนเดียวในบ้าน ในวัย  84 ปี ( มารดา )  เริ่มมีอาการหลงลืม  เราต้องคอยดูแลท่าน เหมือนวันที่ท่านดูแลเรา เมื่อในอดีต  ….จัดการอาหารเช้า …ยา เช้า  …เปลี่ยนเสื้อผา  ภารกิจยามเช้าอื่นๆ  และพาขึ้นรถเพื่อไปส่งบ้านพี่ชาย  กว่าจะเสร็จสิ้นเรื่องราวต่างๆ   เดินทางมาถึงโรงพยาบาล ก็เกือบ  8.30 น  ทุกวัน..พร้อมความเหน็ดเหนื่อย ( และ ง่วงนอน )  บ้างพอสมควร ช่วงนี้การประชุม ที่ต้องพักค้างคืน  จึงไม่เข้าประเด็นในสายตา  เรายังยอมประชุมได้บ้าง เฉพาะสถานที่ ….ที่สามารถเดินทางไป - กลับได้ภายใน 1 วัน   นึกๆไปแล้วก็เกรงใจองค์กรอยู่บ้าง   ที่ไม่สามารถทำตัวให้ว่างเหมือนเมื่อก่อนได้ …   แต่เราก็พอใจที่จะทำภารกิจในวันที่ไม่ว่างเพื่อผู้สูงวัยที่น่ารักคนนี้ …..