บ่ายสองโมงสี่สิบนาทีของวันศุกร์...เราได้นัดนร.ประจำชั้นร่วมพลกันที่ลานพระพุทธรูปลีลา....เพื่อขึ้นรถ 6 ล้อไปร่วมงานศพของแม่ครูที่ปรึกษาอีกท่านหนึ่งต่างอำเภอ....เราก็เร่งให้นักเรียนขึ้นรถเพราะถ้าไปเร็วก็ได้อยู่นาน...แต่ถ้าไปช้าก็.....ได้อยู่แป๊บเดียว....เด็กก็กุลีกุจอกันขึ้นรถ....โดยมีเด็กชายแว่นเป็นคนเช็คสมาชิกที่ไป....
ระหว่างเส้นทางที่ไปครูได้ยินเสียงความสนุกและความสุขจากเด็กๆหลังรถเป็นระยะ...แต่เมื่อถึงงานศพทุกคนก็สำรวมดี...แต่ก็ยังมีอาการปรับตัวอยู่ว่าจะทำอะไรอย่างไร...เราก็เลยบอกว่า ให้นักเรียนผู้หญิงเคารพศพ ส่วนนักเรียนผู้ชายเตรียมโต๊ะทานข้าว...จากนั่นไปสวัสดีป้าๆ น้าๆ ในครัวว่าจะให้ช่วยอะไรบ้าง....ปรากฏว่าการมีแบ่งงานโดยพวกเด็กจัดการกันเองเป็นแผนกต้อนรับ แผนกเสิร์ฟน้ำ แผนกเสิร์ฟอาหาร แผนกล้างแก้ว แผนกช่วยจิปาถะแม่ครัว......ทุกคนมีความสุข....ดีใจที่ได้ทำงาน.....ครูหลายคนที่ไปร่วมงาน...เห็นแล้วบอกว่า เด็กมีความสุข ตื้นเต้น อยู่บ้านไม่เคยทำ...ไม่เคยเจองานลักษณะแบบนี้ (การจัดงานศพแบบในเมืองกับนอกเมืองก็มีรูปแบบต่างกัน ซึ่งอย่างหลังจะได้เห็นภาพของการช่วยเหลือกันมากกว่า) ครูก็ดีใจที่กิจกรรมนี้สร้างทักษะชีวิตให้กับลูก...บางคนไม่ได้ไปแต่ก็แอบมีทริปมาฝากครู....ให้ใบทับทิมครูมาบอกว่า อาม่าบอกว่าไปงานศพต้องพกใบทับทิม...ส่วนลูกสาวของเราอีกคนล้มมอเตอร์ไซด์ตอนเช้า.....ยังทำแผลไม่ครบถ้วนสมบูรณ์เพราะรีบมาสอบ....เราก็แนะว่าอย่าไปเลยลูกไปทำแผล ไปพักผ่อน.....บ้านครูเขาห้ามคนเจ็บ คนมีบาดแผลไปร่วมงานศพ....เราบอกแบบนี้....อีกหนึ่งสาวเลยให้ใบทับทิมเรามา......ภาพกิจกรรมวันนี้เป็นภาพแห่งความประทับใจของทุกคนร่วมกันทั้งครู ศิษย เจ้าภาพของงานศพตลอดจนผู้ไปร่วมงาน
สวัสดีครับอาจารย์นกทะเล
เป็นการให้เด็ก ๆได้ศึกษาการดำรงชีวิตในสังคมทางอ้อมครับ...
ขอบคุณครับ