ช่วงปีใหม่ถนนว่าง ขับรถสบายอยู่ดีๆ ผมก็ต้องหงุดหงิดกับตำรวจจราจร ที่มาตั้งด่านเอากรวยสีแสดขาวมาตั้งดักให้รถแล่นได้เพียงช่องทางเดียวหรือสองช่องทาง แล้วไม่เห็นตำรวจมองดูรถที่แล่นไปมา ดูเหมือนทำเพียงให้เป็นไปตามคำสั่งนาย เป็นการทำตามรูปแบบ ไม่ได้เอาใจใส่สาระ เห็นสภาพแบบนี้ และตีความอย่างนี้ ผมก็เกิดความหงุดหงิด
แต่ข้อมูลอีกหลายข้อมูล บอกว่าการตั้งด่านเช่นนั้นในภาพรวมทั่วประเทศ มีผลดีต่อการป้องกันอุบัติเหตุหรือเหตุร้ายไม่ใช่น้อย ทำให้ผมกลับมาคิดใหม่ ว่าผมคิดโดยเอาตัวเองเป็นตัวตั้ง ที่ตำรวจตั้งด่าน เขาไม่ได้สนใจคนอย่างผม เขาสนใจรถจักรยานยนต์ รถกระบะ และรถที่มักจะขับโดยประมาท คนเหล่านี้เป็นคนส่วนใหญ่ ผมเป็นชนส่วนน้อยของสังคม จะมาเอาวิธีคิดของผมเป็นที่ตั้งไม่ได้
ข้อสอนใจนี้ ไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะเรื่องตำรวจจราจร แต่เป็นจริงในเกือบทุกเรื่อง หรือทุกเรื่อง ซึ่งไม่ได้หมายความว่าผมเป็นเทวดา คิดถูก คิดชอบ เพียงแต่ผมฝึกตัวเองให้คิดต่าง คิดเน้นสาระมากกว่ารูปแบบ ผมก็ได้ประโยชน์จากการฝึกฝนนั้น แต่ก็ได้รับโทษด้วย คือถ้าไม่มีสติ ก็จะเกิดความหงุดหงิด เกิดความทุกข์ ดังที่เล่า โทษที่รุนแรงกว่านั้น ทำให้ผมมีบุคลิก antisocial หน่อยๆ ไม่น่ารัก
เหรียญมีสองด้านเสมอ
วิจารณ์ พานิช
๕ ม.ค. ๕๑
ขอบคุณครับ