คุณนั้นแหล่ะคือเจ้าชีวิต

                               หนังสือ คุณนั่นแหละเป็นเจ้าชีวิต

“คุณนั่นแหละเป็นเจ้าชีวิต” เป็นหนังสือที่เรียบเรียงโดย อำนวยชัย ปฏิพัทธ์เผ่าพงศ์ เป็นหนังสือเชิงจิตวิทยาชี้แนะแนวทางการใช้ชีวิตซึ่งจะเห็นได้จากการที่สังคมในปัจจุบันมีแต่ความวุ่นวายและต้องต่อสู้เพื่อตัวเองไม่ให้ตกเป็นเหยื่อของสังคมที่คอยกัดกร่อนความเชื่อมั่นในการดำรงชีวิตอยู่ของเรา และถ้าหากว่าเรากำลังเป็นคนที่ไร้สมรรถภาพขาดการเชื่อมั่น เกิดความรู้สึกสิ้นหวังตาหากเราพยายามเข้าใจตนเอง และค้นหาตัวตนที่แท้จริงของเราเอง “คุณนั่นแหละเป็นเจ้าชีวิต” จะทำให้เราก็จะกล้าที่จะเปลี่ยนแปลงตนเอง ตัดสินใจด้วยตัวเอง และดำเนินชีวิตอย่างมั่นใจ เพราะจากที่ชีวิตเป็นของเราคนเดียว เรากำหนดชีวิตของเราเองและเป็นเจ้าชีวิตของตนเอง

 

“คุณเชื่อไหม” บอกถึงการต่อสู้ของมนุษย์ในทุกยุคทุกสมัย ว่าคนเราต้องต่อสู้เพื่อตนเองอยู่เสมอ เพื่อใช้สมองตนเอง จัดการแสดงของตนเองและเป็นเจ้าของชีวิตตนเองและต้องมีการเสริมการคิดถึงปัญหาก่อนว่าคืออะไรซึ่งเป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดความรู้อันถ่องแท้ เชื่อหรือไม่ว่าการไม่กล้าที่จะตัดสินใจก็เป็นส่วนหนึ่งของการตัดสินใจ หากเราเป็นคนที่ทำเพื่อคนอื่นก่อนตนเองก็ไม่เป็นสิ่งที่ดี เพราะจะส่งผลให้เกิดการสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองลงไปเพื่อต้องการให้ผู้อื่น"ยอมรับและถึงขั้นที่ต้องทำการทิ้งความฝันลงไปก็คงไม่เป็นเรื่องที่ดีซึ่งผลของการทำตามผู้อื่นหรือการคิดแต่ไม่ลงมือทำก็อาจทำให้สึกในตัวเองหายไปได้ซึ่งคงไม่คุ้มค่ากับสิ่งที่ต้องเสียไปตลอดชีวิต

 

“การออกจากบ้านยังไม่พอ” บอกถึงการเป็นเจ้าชีวิตคือการที่เราเป็นผู้ใหญ่ที่เป็นตัวของตัวเองแต่ไม่ได้หมายถึงออกไปอยู่โดดเดี่ยวไร้ครอบครัวแต่เป็นการนำครอบครัวไว้นอกตัวเราต่างหาก เพราะจากการที่เราต้องคอยดูแลพ่อแม่ ครอบครัวแต่ก็ต้องยังคงพลังไว้ใส่ใจตนเองและมองให้เห็นถึงความจริงว่าในบางครั้งพ่อแม่มีความคาดหวังกับเรามากและเราอาจไม่ชอบและกดดันและอย่าเพ้อฝัน สร้างเรื่องราวเองเพราะอาจทำให้เรามองข้ามความหวังดีและยังไงความสุขของพ่อแม่ก็ต้องเป็นการที่ได้เห็นลูกมีความสุข

 

“คนสองคนต้องแยกจากกัน” บอกถึงการใช้ทรรศนะคติที่แตกต่างกันของคนสองคนโดยที่เราเองจะต้องคำนึงถึงตนเองก่อนเพราะหากเราทำตามคนอื่นไปเรื่อยๆเ ราจะถอยห่างจากคนอื่นๆแน่นอนและเมื่อเราไม่มีตัวตน อีฝ่ายนึงย่อมรู้สึกอ้างว้างและจำเป็นต้องมองหาเพื่อนใหม่

 

“ป้องกันตัวเราจากอำนาจของผู้ตกเป็นเหยื่อ” คนไร้อำนาจจะเก่งในการทำให้ผู้อื่นเล่นไปตามบทบาทที่เค้ากำหนดขึ้น ดังเช่นการที่หญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มของการบำบัดทางจิตเล่าถึงการที่ต้องถูกบังคับให้ร่วมรับประทานอาหารกลางวันกับแม่โดยเธดเล่าว่าจะโดนตำหนิตลอดเวลาแต่เมื่อฟังเธอเล่าไปเรื่อยๆจะพบว่าเธอเองต่างหากที่เป็นคนแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม นักบำบัดจึงแนะนำให้เธอนั่งในที่ของเธอขณะรับประทานอาหารและร้เพียงว่าเธอต้องการอะไรและในที่สุดเธอกับแม่ก็เข้าใจกันมากขึ้น และในการเรียนหนังสือของชั้นเรียนหนึ่งมีคนออกไปรายงานหนึ่งคน ชอบเดินไปเดินมาขณะรายงานผู้ที่ฟังจึงร่วมกันแสดงพฤติกรรมต่างๆที่ต่างกันตามจุดที่ผู้รายงานเดินไปจนเธอเลือกที่จะเดินไปหยุดที่จุดที่ทุกคนในห้องแสดงความสนใจในการฟังบรรยาย เป็ฯต้นจะเห็นได้ว่าคนเราทุกคนมักมีอิทธิพลต่อพฤติกรรมของผู้อื่นเสมอดังนั้นการค้นพบอำอาจตรงนี้เป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นและหากมีการใช้อำนางอย่างสร้างสรรค์และทำให้เราแตกต่างจากผู้อื่นและไม่ต้องตกเป็นเหยื่อของใครพร้อมที่จะเป็นเจ้าชีวิตของตนเอง

 

“คุณสามารถทำมันเพื่อตัวเองได้รึเปล่า” บอกถึงการที่คนเรามีความต้องการเกิดขึ้นเราต้องทำการพิจารณาว่าเป็นสิ่งที่เราต้องการจริงหรือไม่เป็นความต้องการอันแท้จริงรึเปล่าเพราะเมื่อเราเกิดการปฏิเสธตัวเองตัวการพูดว่า”ฉันทำไม่ได้” แต่ความหมายจริงคือไม่อยากทำละก็เรากำลังสูญเสียพลังงานและความพยายามไปเปล่าๆดังนั้นจะไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการแสดงความซื่อตรงต่อตนเองให้ได้เสียก่อน อย่าหลอกตัวเอง การที่เราพยายามทำสิ่งที่เราไม่อยามทำก็เปรียบเสมือนการเร่งเครื่องยนต์ในขณะที่ล้อรถติดหล่มหรือการขับรถโดยการใส่เบรกมือเอาไว้ ซึ่งต่างจากสิ่งที่ “เราต้องการ แต่ทำไม่ได้” เพราะเรามักจะพูดว่าเราไม่ต้องการซึ่งก็เป็นการพยายามชักจูงตัวเองให้ต้องการสิ่งที่คนอื่นพอใจ ดังนั้นสิ่งที่ดีที่สุด คือการรู้ว่าเราต้องการอะไรและก็แสวงหามันแต่สิ่งนั้นจะเกิดได้เราต้องรู้เสียก่อนว่าเราเป็นใครรู้ว่ามีค่าทางด้านไหน พิเศษอย่างไรแล้วเราจะเลือกทางเดินที่เหมาะสมกับชีวิตเราเองได้

 

“คุณสามารถเป็นเจ้าชีวิตตัวเอง” บอกถึงการรู้จักตนเองเป็นสิ่งเริ่มต้นในการใช้ชีวิตพยายามมองตัวเองด้วยความยุติธรรมอย่าเข้มงวดและจริงจังเกินไป ทำการตรวจสอบตัวเองอย่างสม่ำเสมอและไม่ควรเห็นตัวเองเป็นผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปซึ่งเพิ่งหลุดออกมาจากสายพานการผลิต เพราะคนเราจะสบทอดกันมาทางสายเลือด กรรมพันธุ์แต่เราจะเลือกอย่างไรที่จะจัดการกับมรดกทางชีวภาพเหล่านี้ก็ย่อมขึ้นอยู่กับตัวเราเอง เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เราอยู่นั้นป็นการสร้างขึ้นมาของเราเอง มันเป็นสิทธิ์ของเราที่เลือกจะเป็นและทำทุกอย่างดังนั้นควรที่จะเริ่มต้นทำดีตั้งแต่วันนี้และหากเห็นว่าการลอกเลียนพฤติกรรมผู้อื่นมาแล้วไม่ดีก็ทำการเปลี่ยนแปลงให้ดีและเป็นตัวของตัวเองมากที่สุดนั่นเป็นสิ่งที่สำคัญต่างหาก

 

“แนะนำตัวให้ตัวเองรู้จัก”  บอกถึงคนเรามักจะยืนยันสิ่งที่ตัวเองต้องการ มีการสร้างภาพพจน์ให้ตัวเองซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่จะแสดงเรนั้นเข้าใจตัวเองอย่างแท้จริง แต่เป็นเรื่องยากเพราะคนเราจะบอกตัวเองว่าเราเป็นใครเมื่อถูกตำหนิ เพราะคนเรามักจะประเมิณตนเองต่ำกว่าความเป็นจริงซึ่งเป็นการแสดงความไร้เมตตาต่อตนเองและมักบิดเบือนด้วยการบอกว่า “ฉันไม่รู้” ซึ่งเป็นการแสดงโทสะของตนเองและก็กลัวว่าเราไม่ได้มีอะไรมากมานอย่างที่เราอยากจะเป็น มันอาจจะยากที่จะหาบุคลิกภาพของตนเองให้เจอแต่ยังมีช่องว่าอีกมากในบุคลิกภาพของเราที่ยังสามารถเติมได้ซึ่งคนเราย่อมมีสิ่งที่ชอบและไม่ชอบแต่การพูดกับตัวเองวว่าเราต้องการอะไรจะช่วยได้มาก และพยายามจัดการเรื่องเล็กๆก่อน ล่วงหน้าและกระทำอย่างมีจิตสำนึกก็จะทำให้คุณเข้มแข็งและพยายามให้โอกาสตัวมากๆอละคุณจะสามารถกระทำให้ผู้อื่นมากเช่นกัน

 

“ชีวิต คือ ความรู้สึกที่คุณมีต่อตัวเองตลอดวันนั่นแหละ” บอกถึงเมื่อเราเริ่มเข้าถึงตัวเองเราจะพบว่ามันน่าทึ่งว่านอกจากความคิดแล้วตัวเราเองยังเต็มไปด้วยความรู้สึกเท่ากับสิ่งที่คิด ดังนั้นในการการี่จะรู้สึกกับตัวเองในทางที่ดีนั้นเรก็ต้องรับรู้ถึงความเจ็บปวดในบางช่วงของชีวิตด้วย ซึ่งเรามักจะมีพฤติกรรมปฏิเสธมันด้วยเรื่องดีๆเสมอ เพราะคิดว่าเป็นการถ่วงดุลเรื่องดีด้วยเรื่องเลวซึ่งเป็นสิ่งที่ไร้สาระ จากการที่เรามีความเชื่อที่ไร้สาระและเหลวไหลเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตหดหู่ซึมเศร้าและขัดขวางไม่ไห้เราเป็นเจ้าชีวิตตัวเอง ดังนั้นอะไรที่เป็นเรื่องในอดีตที่แสนเลวร้ายและเรามัวแต่ฉุดรั้งแล้วชีวิตในปัจจุบันจะราบรื่นได้อย่างไรหากเรากล้าที่จะเผชิญหน้าและจัดการกับความรู้สึกในแง่ลบซึ่งก็เป็นเรื่องที่ไม่ง่ายแต่อย่าให้ยากลำบากและมาขัดขวางงานอันแท้จริงของตัวเองและยังคงมีการค้นหาว่าเป็นใครและต้องการอะไรจนกว่าจะเจอ

 

“เล่นบทเป็นตัวเอง” บอกถึงเราควรเล่นบทเป็นตัวเองคือพยายามเข้าใจแรงกระตุ้นของตัวละคร ศึกษาภูมิหลัง ดุว่ามาจากไหน กำลังจะไปไหนและกำลังทำอะไร พยายามหลีกเลี่ยงอะไรอยู่เมื่อเราพยายามเล่นบทตัวเองเราจะเริ่มเข้าใจไปทีละอย่างและมองว่าเรามีตัวตนมากขึ้นและกล้าที่จะแสดงความรู้สึกออกมาอย่างอิสระ เพราะจากการที่คนเรามักจะชักจูงตนเองให้เป้นคนที่ว่างเปล่าเพื่อจะได้ปลอดภัย ซึ่งการเล่นบทตัวเองทำให้ไม่ต้องกลัวว่าอะไรจะถูกเปิดโปงเพราะสามารถยอมรับในสิ่งเหล่านั้นได้

 “ลงมือทำ” บอกถึงการเริ่มต้นเป็นสิ่งที่ยากที่สุดสิ่งเหล่านี้เกิดจากกฎแห่งความเฉื่อยดังนั้นจงตัดสินใจเคลื่อนไหว ถึงแม้มันจะเป็นการตัดสินใจและการเคลื่อนไหวที่ผิดพลาดก็ตามที แต่ก็ยังดีกว่าการนั่งเฉยๆ และการกระทำโดยเรานั้นรู้ตัวเองเป็นอย่างดีย่อมดีกว่าการกระทำอย่างสุ่มเสี่ยง เมื่อเรารู้ว่าสิ่งที่เรากำลังกระทำคืออะไรเกี่ยวเนื่องกับเป้าหมายของเราอย่างไร รู้จักตนเองจะทำให้เรารู้ว่าเราเข้าใกล้หรือห่างจากสิ่งที่เราต้องการ เมื่อหาสิ่งที่สำคัญเจอเราก็จะหาจุดเริ่มต้นเจอเช่นกัน จงสร้างนิสัยการตรวจสอบตัวเองเพื่อยืนยันว่าสิ่งเหล่านั้นเราเป็นผู้เลือก โดยการสร้างนิสัยใหม่และต้องมีการเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับนิสัยของตัวเองซึ่งในการเลือกหากไปเหมือนผู้อื่นก็ไม่ได้แสดงว่าไม่ใช่ความคิดของตัวเอง อย่าเป็นคนที่ปกปิดตัวเอง ต้องรับรู้ถึงความรู้สึกของตนเองหรือการรู้จักตัวเองให้ดีเสียก่อนแล้วหลายสิ่งหลายอย่างจะตามมา

“จะมีโชคดีได้อย่างไร” บอกถึงเราจะเป็นเจ้าชีวิตตัวเองได้ก็ต่อเมื่อเลิกหวังผลตอบแทนซ้อนเร้น ละทิ้งความยึดมั่นถือมั่นผิดๆที่ว่าเราเป็นที่รักของคนอื่นเสมอโดยเด็ดขาด เราต้องมีความจริงใจต่อตนเองมองว่าเราอยู่จุดไหนของชีวิตให้ความช่วยเหลือพ่อแม่ และสังคม ความสำนึกในตัวตนของตัวเอง อัตตาที่เข้มแข็ง ชื่นชมตัวเองถือได้ว่าเป็นสันหลังที่สนับสนุนการเป็นเจ้าชีวิตตนเอง ดังนั้นจงมองตัวเองให้ถี่ถ้วนเมื่อเราอยู่ฝ่ายเดียวกับตัวเองเราจะเข้มแข็งและสามารถผจญกับความยากลำบากทั้งหลายทั้งปวงในโลกนี้ได้ ดังบทกวีที่ว่า 

 “สิ่งใดก็ตามที่ท่านทำได้ หรือใฝ่ฝันว่ามันทำได้จงเริ่มทำมัน ความกล้าย่อมมีอัจฉริยภาพ อำนาจ และความมหัศจรรย์อยู่ในตัวมัน”  ควรเริ่มต้นเดี่ยวนี้