บันทึกไว้เป็นความทรงจำ..ดีดี...

พอเขียนบันทึกเรื่อง 'โอฝอบ' เสร็จ ป้าเจี๊ยบก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้บันทึกกิจกรรมวันปีใหม่ของครอบครัวเลย ต้องทำย้อนหลังซะหน่อย

ป้าแจงพาหลานสาว 2 คนคือน้องแพรกับน้องกรไปอยู่บ้าน Tree House ที่กลางดงตั้งแต่วันคริสต์มาส  เพราะโรงเรียนปิดแล้ว ส่วนป้าเจี๊ยบ และคนอื่นๆ ตามไปทีหลัง

คืนวันที่ 30 ธันวาคม
ป้าแจงพาไปเดินเที่ยวในงานคาวบอยที่เขาใหญ่ค่ะ  ซึ่งปีก่อนโน้นเราก็ไปกัน  งานปีนี้ขยายพื้นที่ออกไปทั้งสองฟากถนน และมีร้านเกมแบบงานวัดอย่างตกเบ็ด โยนห่วง โยนปิงปอง และยิงปืน จึงถูกใจหลานๆ

แพทริคติดใจเกมยิงปืนมาก (ขอไปเที่ยวงานคืนต่อมาด้วย)  ยิงแม่นทีเดียวเพราะได้ตุ๊กตาเล็กๆหน้าตาตลกๆ รวมทั้งหมด 70 ตัว ป้าเจี๊ยบคำนวณค่าลูกปืนพลาสติกแล้ว ตุ๊กตาตกตัวละประมาณ 3-4 บาท เจ้าตัวภูมิใจมากและแบ่งให้ทุกคน (ป้าเจี๊ยบได้ 2 ตัว เป็นตัวที่บอกให้แพทริคยิงให้ แม่แก้วล้อว่า "ป้าเจี๊ยบจ้างวานฆ่า!" โอ๊ยโย๋...)  แพทริคเก็บที่เหลือไปแจกเพื่อนทุกคนในชั้นเรียน (รายงานว่าเพื่อนๆ ชอบมาก) 

คืนวันที่ 31 ธันวาคม
วันนี้ขาดครอบครัวลุงโจ้ พี่ชายคนโตของพวกเราค่ะ เพราะป้าแอ๋วต้องอยู่โยงเฝ้าโรงพยาบาล   ตอนหัวค่ำพ่อจ้อยเป็นหัวหน้าพาเด็กๆ ไปเที่ยวงานคาวบอยที่เขาใหญ่อีก ตามคำอ้อนวอนของแพทริค  ครอบครัวพ่อจั่นพาแม่ปุ๊และน้องมิ้นท์บึ่งรถจากภูเรือมาสมทบทันเวลา จึงออกไปด้วยกัน

กลับจากงานคาวบอยเด็กขอให้พ่อจ้อยก่อกองไฟเพื่อย่างมาร์ชเมลโล่ (marshmallow) นอกจากรูปร่างแบบดั้งเดิมแล้ว  ปีนี้มีรูปร่างเป็นเกลียวยาวๆ ซึ่งป้าเจี๊ยบเจอที่ฮ่องกงเมื่อต้นเดือนเลยซื้อมาฝากด้วย ต้องย่างไปเล็มกินไปกว่าจะหมดหนึ่งชิ้น  กิจกรรมนี้เป็นของใหม่สำหรับน้องกรและน้องบอนด์  ทั้งสองจึงเกาะติดสถานการณ์มาก โดยเฉพาะน้องบอนด์ปากและแก้มเลอะมาร์ชเมลโล่ว์ไปหมด  แพทริคย่างแบบกรอบนอกนุ่มในมาให้ป้าเจี๊ยบ 1 ชิ้นค่ะ 

ปีใหม่ 2007 พ่อรักและแม่แก้วซื้อโคมลอยมาปล่อย ปีนี้ก็เอามาอีก จึงกลายเป็นกิจกรรมที่ทุกคนรอคอย ดังนั้นหลังจากที่ทุกคนต่างกอดต่างหอมแก้มกันและกันวุ่นวายตอนเที่ยงคืนเป๋งแล้ว ก็ยกพลไปที่สนามเพื่อทำพิธีปล่อยโคมลอยค่ะ

เช้าวันที่ 1 มกราคม
ตื่นเช้ากันอย่างสดชื่น หลังจากกินอาหารเช้าฝีมือป้าเจี๊ยบกันเรียบร้อยแล้ว พ่อจั่น-แม่ปุ๊ พ่อรัก-แม่แก้ว ก็พาเด็กๆ ปีนเขาขึ้นไปไหว้หลวงพ่อขาวที่วัดเทพพิทักษ์ปุณณาราม  เป็นพระพุทธรูปสีขาวองค์ใหญ่มหึมาตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่บนภูเขา มองเห็นได้ชัดเจนจากหน้าต่างบ้านป้าแจง  (ที่จริงมองจากถนนมิตรภาพก็เห็นค่ะ)   ป้าเจี๊ยบไม่ได้ไปด้วย แต่ได้ภาพขำกลิ้งของเด็กๆ จากกล้องแม่ปุ๊...(ไปวัดนะเนี่ย?!)

ตอนสาย พ่อรัก-แม่แก้วขอตัวกลับเพื่อพาน้องกรและน้องบอนด์กลับกรุงเทพฯไปไหว้คุณย่า แต่ต้องเสียเวลาเจรจากับเด็กๆ อยู่นาน เพราะเอาแต่ร้องไห้.. ไม่อยากกลับ.. 

พอนึกได้ว่ายังไม่ได้ถ่ายรูปหมู่ก็เหลือไม่กี่คนซะแล้ว แต่ยังไงก็ถ่ายเก็บไว้เป็นที่ระลึกซะหน่อย...ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม...

หวังว่าปี 2009 จะอยู่กันพร้อมหน้ากว่านี้...