ในชีวิตของฉันที่พลิกผันผ่านย่างก้าวหลายร้อนหนาว ก็มาถึงคราวพบดินแดนแสนสุขอิ่มอกใจ
อุตรดิตถ์แดนฝัน เมืองมหัศจรรย์ที่ครั้งแรกเมื่อได้ชิดใกล้ เป็นดินแดนอันแสนประทับใจ อิ่มอุ่นไซร้ด้วยมีคนน้ำใจงาม
ครั้งแรกที่ได้เยือน “เพื่อน” คือครั้งย้ำเตือนแห่งความเป็นมิตร
รอยยิ้มและความเมตตากรุณาช่วยเหลือสำหรับคนที่ต้องเดินทางรอนแรมจากแดนไกล “เพื่อน” เป็นมิตรแท้ดูแลช่วยเหลือหาที่พักพิง
คนอุตรดิตถ์ “น้ำใจงาม” มิใช่งามเพียงใบหน้า เสริมคุณค่าให้เลิศล้ำตระการตา ทรงคุณค่ากายใจเหลือเมื่อได้ชม
คนอุตรดิตถ์ คนงามพร้อม งามทั้งกาย งามทั้งใจ เป็นสัมผัสแห่งอุ่นไอเมื่อผู้เดินทางไกลรอนแรมอย่างฉันได้พบและสัมผัส
ยอมที่ต้องหลีกเร้นจากที่พำนักแหล่งพักสถานบ้านที่เคยอยู่ เดินทางสัญจรไปด้วยเหตุของงานก็ดี เรียนก็ดี การที่มีใครสักคนที่เป็นมิตรแท้ ดูแล ช่วยเหลือ หาที่พักหลับนอนเพื่อพักผ่อนกายาอันอ่อนล้าด้วยการเดินทางช่างเป็นคำตอบแห่งจุดหมายและปลายทางว่าดินแดนแห่งนี้มีมิตรที่จริงใจ
น้ำใจที่มอบให้คนแปลกหน้าหามิได้หายากในดินแดนแห่งนี้
น้ำใจจากคนที่แสนดี ดีด้วยความเมตตาและกรุณา
ในชีวิตของคนเรานั้นจะต้องการสิ่งใดสักมากแค่ไหน
พื้นที่ยาวสักสองเมตรกว้างสักหนึ่งศอกก็เพียงพอสำหรับการนอน
พื้นที่กว้างสักเมตรยาวสักเมตรก็เพียงพอสำหรับการนั่ง
แต่สำคัญกว่านั้นตรงที่ว่า “ใครนั้นอยู่ข้าง ๆ เรา”
เพื่อนแท้หรือกัลยาณมิตร เป็นสิ่งที่สูงค่าล้ำเมื่อเราสุขโดยเฉพาะเมื่อยามทุกข์
ยามผิดหวัง ท้อแท้ ใครให้กำลังใจ “ชี้นำ” ไปทางใด ดีหรือไม่ดี
ยามที่เราเดินทางรอนแรมจากแดนไกล โดดเดี่ยว เดียวดาย ขาดไร้ซึ่งคนพึ่งพา
เพื่อนแท้ที่พร้อมจะช่วยเหลือเราเป็นสิ่งที่ทรงคุณค่ายิ่ง
เพื่อนที่ไม่คิดจะทำร้ายเพื่อน ไว้ใจ วางใจ ตั้งใจ ที่จะมอบสิ่งดี ๆ ให้กับเพื่อนใหม่ แม้เป็นเพียงใครมาจากที่ไหนไม่ทราบหัวนอนปลายเท้าที่เพิ่งเจอกันวันแรก
แต่มิตรไมตรีที่มีให้ “เต็มใจ มั่นใจ” ว่ามิตรย่อมไม่ทำร้ายมิตร
ทุกวันนี้สังคมไทยของเราเต็มไปด้วยความหวาดกลัว หวาดระแวง กลัวภัยต่าง ๆ ที่จะมากล้ำกลาย
จนทำให้ในบางครั้งเป็นดูเหมือนเป็นซึ่งการแล้งน้ำใจขาดไมตรีต่อกันและกัน
มิตรแท้ มิตรที่ดียังนั้นมีอยู่ในสังคมไทย
อุตรดิตถ์แดนฝันเป็นความทรงจำอันประทับใจที่สุดครั้งหนึ่งของฉันเพราะฉันได้มาเจอมิตรซึ่งเป็น “มิตรแท้”
เพื่อนที่เป็นเพื่อน
เพื่อนที่เป็นเหมือนดั่ง “กัลยาณมิตร”...
ปภังกร ขนฺติวโร (วงศ์ชิดวรรณ)
๑๗ มกราคม ๒๕๕๑
