เนื่องในโอกาส “วันครู” ดิฉันเองขณะนี้อยู่ในสองสถานะ คือ “เป็นครูเสียเอง” และ ก็เป็น “ศิษย์” ด้วย จึงมีคำกลอนแทนใจของตนเองทั้งสองสถานะ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> สำหรับ “ครู” ทุกคนเป็นครูให้กับเราได้ ครูคนแรกของเรา คือ พ่อ และ แม่ และตลอดชีวิตเรามีครู แม้แต่ “ลูก” ก็ยังเป็นครูให้เรา ทำให้เราได้เรียนรู้ บทบาทของการเป็น “แม่” หรือแม้แต่ความผิดก็เป็นครู ดังนั้นคำว่า ครู จึงมีความหมายกว้างใหญ่ไพศาลแล้วแต่บริบท (พยายามส่งใหม่อีกครั้ง เพราะเห็นของเก่าแล้วบอกได้คำเดียวว่า "เสียของ") ขอประนมก้มกราบซาบซึ้งจิตฐานะศิษย์ของครู…ผู้ยิ่งใหญ่ครู…ผู้สร้างความฝันอันเกรียงไกรครู…ผู้ให้ตลอดมากาลนาน ครู…ผู้เป็นแบบอย่างแนวทางเยี่ยมครู…ผู้เปี่ยมคุณธรรมล้ำไพศาลครู…ผู้ให้ความคิดศิษย์ยาวนานคุณครู…ผู้เชี่ยวชาญการอบรม ศิษย์คนนี้ขออำนวยอวยพรให้ครู…น้อยใหญ่ในปฐพีนี้สุขสมปราศจากทุกข์เปี่ยมด้วยสุขทุกอารมณ์ศิษย์ชื่นชมในคุณค่าว่า…..เป็นครู <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p>
</span> และเนื่องจากลูกมักจะปรารภให้ฟังว่า ครูเป็นอย่างนั้น เป็นอย่างนี้ ดิฉันเลยเขียนกลอนให้ลูกว่า แม่เป็นครูแบบนี้ ใครจะเป็นเช่นไร แต่แม่เป็นเช่นนี้ กลอนนี้จึงแทนใจของความเป็นครู <p> </p><table border="0" cellspacing="0" cellpadding="0" width="499" class="MsoTableGrid" style="width: 374.4pt; border-collapse: collapse"><tbody>
ยามแม่สอนลูกศิษย์แม่คิดว่า
</tbody></table> <p> </p>
