เมื่อวาน (วันเด็ก) รู้สึกอิ่มบุญ อิ่มใจ (แต่ยังคงกินข้าวครบ 3 มื้อ) เพราะได้ทำบุญตักบาตร เนื่องจากนับตั้งแต่พวกเราได้ย้ายมาอยู่รวมกันในหมู่บ้านธาราริน ในปี 2535-2536 พวกเราที่ต่างคนต่างที่มา ได้สร้างประเพณีร่วมกันโดยถือเอาวันเด็กของทุกปี เป็นวันทำบุญขึ้นปีใหม่ของหมู่บ้าน โดยมีกิจกรรมที่จัดเป็นประจำทุกปี คือ
- ช่วงเช้า ทำบุญตักบาตร (ครอบครัวเราไปกัน 3 คน ยกเว้นท่านผู้นำทุกปี)
- ช่วงสาย ต่างคนก็ทำกิจกรรมของครอบครัวตัวเองโดยนำเด็กไปเที่ยวตามสถานที่จัดงาน หรือตามคำเรียกร้องของเจ้าของวันผู้ยิ่งใหญ่ (โดยแม่ตั้งปนิธานว่ายกให้เด็ก 1 วัน งดการด่า)
- ช่วงค่ำ กลับบ้านเด็กๆเตรียมของขวัญ แจ้งรายชื่อเพื่อร่วมกิจกรรมจับของขวัญและแจ้งการแสดง ซึ่งซุ่มซ้อมมานานบ้าง(1-2 วัน) ไม่นานบ้าง(1-2 ชั่วโมง ก่อนงานเริ่ม)
- ช่วงเย็น ร่วมกันรับประทานอาหาร บนถนนในหมู่บ้าน เลือกสถานที่ตามชอบและชมการแสดงของเด็กๆ (บางคนไม่ได้ซ้อม แต่แสดงทุกเพลง)
- ช่วงดึก ประมาณ 4 ทุ่ม ผู้ใหญ่ยึดเวที่เด็ก ไม่มีกำหนดจนกว่าจะหมดแรง ( 2ปี ล่าสุดเริ่มยึดเร็วขึ้น)
***แต่สำหรับปีนี้ หมู่บ้านเรามีความเห็นตรงกันว่าจะจัดงานเฉพาะช่วงเช้า คือ การทำบุญตักบาตรเท่านั้น เพื่อเป็นการถวายความอาลัยแด่สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ แต่กระนั้นพวกเรายังแต่งกายด้วยชุดสีดำ - สีขาว มาร่วมทำบุญกันโดยมิได้นัดหมาย แสดงให้เห็นว่าทุกคนพร้อมจะทำความดีเพื่อถวายแด่พระองค์ท่าน นี่คือ อิ่มบุญที่หนึ่ง
ส่วนอิ่มบุญที่สอง พระคุณเจ้าจากวัดบ้านหนองกุง ต.ศิลา ได้เทศนาสั่งสอน ดังนี้
1. กรณีปีใหม่ ท่านสอนว่า " พอปีใหม่มาเด็กก็จะดีใจ ได้เป็นผู้ใหญ่ขึ้นอีกปี คนหนุ่มสาว ก็จะมองไปเห็นลู่ทางในการสร้างอาชีพสร้างชีวิต ส่วนคนแก่ (ท่านใช้คำนี้จริง) ก็จะรู้สึกว่า เฮ้อ....แก่ไปอีกปี " โดยท่านได้สรุปประเด็นนี้ว่า เด็กมองไปข้างหน้าด้วยความหวัง ผู้ใหญ่มองกลับข้างหลังด้วยความเสียดาย"
2. กรณีสังขาร ท่านสอนว่า " คนเราเกิดมาแล้วชาติหนึ่ง ต้องใช้ชีวิตให้ครบทั้ง 3 วัย หรือ 3 ต. ได้แก่ เต๊าะแต๊ะ เต่งตึง โตงเตง ถ้าใครเกิดมาแล้วใช้ชีวิตไม่ครบ 3 ต. เสียชาติเกิด" ทำให้ทุกคนทุกวัยหัวเราะ และรำพึงว่า อันว่าตัวเราอยู่ ต. ไหนหว่า
*** หวังเป็นอย่างยิ่งว่าท่านจะรู้สึกอิ่มบุญ เช่นกัน สาธุ***
