วันที่ ๗-๑๑ มกราคม ได้เดินทางไปสะหวันนะเขตของลาว เว้ ดานัง ฮอยอันของเวียตนามกลาง
วันแรกที่เดินทาง พวกเราออกจากกรุงเทพมุ่งสู่เวียดนามโดยผ่านทางมุกดาหารและสะหวันนะเขตของลาว .. ผ่านถนนมิตรภาพ ถนนสายที่ ๙ ซึ่งเป็นถนนที่เชื่อมลาวกับเวียดนาม ผ่านด่านสวรรค์ของลาว และเข้าสู่ดินแดนลาวเบ่า ซึ่งเป็นดินแดนที่ลาวให้เวียดนามเป็นการตอบแทนที่เวียดนามช่วยไล่ฝรั่งเศสออกจากแผ่นดินลาว ..เรื่องยาว คงค่อยๆบันทึกไปเรื่อยๆ ที่ที่เห็นแล้วอยากมากระตุ้นชาวไทยให้รักและหวงแหนแผ่นดิน เรามองเห็นทางที่ไทยจะพ่ายคนชาติอื่นอีกครั้งหลังเสียกรุงคร้งที่ ๒ ก็ในยุคนี้
ยุคปัจจุบัน เป็นยุคแห่งความวุ่นวาย ไม่สิ้นสุดของนักการเมือง เราภูมิใจว่าไม่เคยสิ้นชาติ เพราะเรามีองค์พระมหากษัตริย์ที่เก่ง ฉลาด รักษาแผ่นดินส่วนใหญ่ไว้ได้ แต่ไทยเรามักเสียแผ่นดินจากคนไทยกันเอง จากความอิจฉาริษยากันเอง ทะเลาะกันข้ามปีข้ามชาติ ไม่รักแผ่นดิน มีโอกาสได้พูดคุยกับชาวเวียดนามและศึกษาการประกอบอาชีพ การทำมาหากิน ถ้าเราดูผิวเผิน เวียดนามไม่น่าตามไทยทัน...แต่ถ้าเราดูลึกซึ้ง เห็นความมุ่งมั่นของชาวเวียดนามเราคงต้องนอนสะดุ้ง เพราะอะไร
๑. เด็กชาวเวียดนามมีวินัยในการเรียนรู้ ต้งใจเรียน เก็นความสำคัญของการศึกษา นักเรียนระดับหัวกะทิรัฐบาลจะส่งเสียจัดระบบให้การศึกษาเพื่อกลับมาประเทศชาติ ที่ชัดเจนสถาบัน AIT ในไทย นักเรียนทุนที่แข่งขันอย่างเอาเป็นเอาตามเพื่อให้ได้คะแนนสูงสุด ๑๐ ชาติแรกในระดับปริญญาโท เป็นเวียตนามเสีย ๕-๖ คน ทั้งๆที่เด็กไทยเป็นที่ยอมรับว่าฉลาด......แต่เพราะอะไร...เด็กไทยไม่ขยัน และสังคมของเรามุ่งมอมเมาเด็กทุกวิถีทางถ้าเรายังเป็นอย่างนี้คงไม่ต่างกับเรากำลังวางยาประเทศไทยไปสู่หายนะ เพราะเด็กไม่มีคุณภาพ ผู้ใหญ่ไม่เป็นแบบอย่าง.. ป่านนี้รัฐบาลยังตั้งไม่ได้..
๒. ความอดทน เด็กเวียดนาม เด็กลาว เหมือนกัน เวลาเรียน และเวลาพักกลางวัน เด็กจะปั่นจักรยานกลับบ้าน บางคนไป-กลับเกือบ ๕ กิโลได้ถามครูว่าทำไมนักเรียนต้องกลับไปทานข้าวบ้านทำไม่เอาข้าวกล่องมาทานทีโรงเรียน ....เคาตอบว่า พ่อแม่ทุกคนเลิกงานต้องกลัมมากินพร้อมกัน เพราะอาหารที่จำกัดถ้าใครนำออกไป คนอยู่หลังคงไม่ได้กิน หรือกินไม่พอต้องกินพร้อมๆกัน...บ้านเรา นักเรียนซื้อนำขวดกิน ขวด ๕ บาท ๗ บาท กินครึ่งขวดทิ้ง.. นั้งกินอาหารแพงๆ ยิ่งใกล้สถาบันการศึกษายิ่งขายแพง พ่อแม่ต้องทำมาหากินเพื่อให้ลูกได้กินของแพง ที่เป็นอาหารขยะของต่างชาติผิวขาว เด็กไทยจึงเตี้ยลงทุกปี ไม่ได้กินผัก กินปลา ตอนเย็มแม่ก็ซื้ออาหารถุงมาให้กิน เด็กก็กินขนมซอง ในที่สุดเราก็มีเยาวชนที่อ่อนล้า เป็นเบาหวานต้งแต่อายุยังน้อย ไม่ได้กินอาหารเช้า โตหน่อยก็ไม่กินอาหารเช้ากลัวอ้วนอีก....ทำอย่างไรดี..
๓. ภาวะเศรษฐกิจ เราอ่านข่าวเกี่ยวกับการจัดประเทศที่น่าลงทุน จากเสือตัวใหม่ของเอเชียภายในไม่ถึง ๑๐ ปี เราถูกเทียบกับคิวบา..ใครทำลายประเทศไทย...พวกหิวกระหาย ตายไปเอาไปได้หรือเปล่า ห่วงแต่แย่งตำแหน่งแย่งหัวโขน เอาพวกเอาพ้อง ...ประชาธิปไตยแบบใหน ถ้าพวกกูไม่ได้ แสดงว่ามึงโกง... แล้วตัวเองเคยตรวจสอบหรือเปล่าว่า ...ตัวเองมีผลงานมากน้อยเพียงใด หยุดทะเลาะกันได้แล้ว ทหารก็กลับไปดูแล เป็นรั้วของชาติ ครูไปสอนนักเรียน นักการเมืองก็บริหารประเทศให้ซื่อสัตย์ ตอนนี้เวียตนามส่งปลานิลไปขายเยอรมัน กิโลละ ๒๐๐ บาทไทย ข้าวสารก็ถูกว่าที่เมืองไทยส่งไปขายมาก ต่อไปตลาดที่ไทยครองตอ้งกลายเป็นของชาติอื่น ไม่รู้เมือ่ไรเศรษฐกิจไทยจะฟื้น...ใครได้เสียงข้างมากก็ปกครองประเทศเลย...ใครวางยาประเทศไทย..บอกว่ารักประเทศ...ใครจะมาฟื้นฟูเศรษฐกิจ....ทหารมืออาชีพไปทำชีพทหาร เรารู้ได้ยังไงว่าเรารักแผ่นดินมากกว่าคนอื่น เราคุยกับคนเวียดนาม เค้าบอกว่าประทศไทยวุ่นวายเพราะมีหลายพรรค ถ้ามีพรรใหญๆสัก ๒ พรรคจะดีกว่านี้
๔ เราเข้าใจเอาเองว่า ประเทศที่ปกครองโดยพรรคคอมมิวนิสต์พรรคเดียวประชาชนจะต้องทำงานให้พรรค แต่จริงๆทั้งลาว และเวียดนามปกครองโดยพรรคคอมมิวนิสต์ แต่เศรษฐกิจเป็นประชาธิปไตย ทุกคนมีที่ดิน มีที่ทำกิน ทำมากได้มาก ประเทศที่เต็มไปด้ยระเบิด...ผลพวงแห่งการทดลองขีปนาวุธของรัสเซีย จีน อเมริกา ทำให้เวียดนามย่อยยับกว่า ๑๐ ปี ทรัพย์สินชาติเหล่านั้นต้องมาคืนให้เวียดนาม คนรุ่นที่ ๓ กำเหนิดมา พิการ พูดไม่ได้ .....คุณทำลายมนุษย์ชาติ .....คิดแต่จะกอบโกยทรัพยากรของชาติอื่น
๕. ค่าเงินที่ถูก แรงงานและค่าครองชีพที่ถูก การเปิดตลาดเวียดนามจึงเป็นการง่ายที่เวียดนามจะส่งสินค้าตีตลาดไทย ปัจจุบันสินค้าจีน เวียดนาม เกาหลี คืบคลานเข้ามาหมด ถ้าเราไม่ปรับคุณภาพอย่าหวังจะสู่กันได้ในตลาดโลก แค่กล่องใส่ดินสอ เวียดนามขาย ๒๒ กล่อง ๑๐๐ บาท ในไทยขายใบละ ๒๕ บาท คิดดูซิว่าคนไทยช่างช้อปก็ซื้อของถูก สินค้าไทยผลิตขายไม่ได้ ฐานการสร้างโรงงานก็ต้องย้ายไปประเทศที่ลงทุนต่ำกว่า แรงงานถูกว่า ไม่ต้องมีการประท้องไม่หยุด ทำลายหม้อข้าวตัวเอง ยิ่งเศรษฐกิจอย่างนี้ ประท้วงมากๆเข้า....ลอยแพแน่นอน การปิดโรงงาน..คนตกงาน...ประเทศย่อยยับเกินไปแล้ว
ประชาธิปัตย์ถอยออกมา ถ้าสมัครได้เสียงข้างมากก็เป็นนายกไป นายกต้องดูแลทั้งประทศอยู่แล้ว คุณสมัครก็ต้องให้เกียรติ สส. ทุกภาคในฐานะที่ประชาชนเลือกเข้ามา การจัดสรรงบประมาณต้องเที่ยงธรรม ตั้งรัฐบาลได้แล้ว....ก่อนที่ประเทศจะแย่กว่านี้...สงสารลูกหลานเรา ทหารไปดูแลสร้างความเข้าใจอันดีกับไทยมุลลิมทางใต้ดีกว่ามาวุ่นวายกับการเมือง.....อย่าคิดแต่ว่าคนอื่นโกง....เราไม่โกงเลยหรือ.....
