เกือบจะเดือนหนึ่งแล้วที่เราออกมาอยู่หอพักคนเดียวเพื่อความสะดวกในการเดินทาง ทั้งๆที่รู้สึกเหงาแทบขาดใจร้องไห้แทบทุกวันเพราะความคิดถึงพ่อแม่และความผูกพันอีกหลายอย่างที่รอเราอยู่ข้างหลังเพื่อกลับไปสานต่อความห่วงใยต่างๆมากมาย แต่ก็คงจะอีกนานเพียงเพราะเหตุผลบางประการที่ทำให้เราห่างบ้านห่างพ่อแม่อันเป็นที่รักยิ่ง อยากรู้จังว่าเพื่อนๆที่อยู่หอพักหรือว่าอยู่คนเดียวจะรู้สึกเหงาเหมือนเราไหม หรือเป็นเพราะว่าเราไม่เคยได้อยู่คนเดียวหรือเปล่า ในบางวันต้องนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว ในความรู้สึกมันเหงาและอ้างว้างเหมือนกับว่าในโลกนี้เราอยู่คนเดียวเงียบยไปหมด บางครั้งก็อดน้อยใจและอดคิดไม่ได้ว่าทำไม่พ่อกับแม่ถึงกล้าปล่อยให้เราอยู่คนเดียวไม่รักเราแล้วหรอ แต่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่แบบนั้นเราแค่คิดไปเองต่างหากละ แต่ในความอ้างว้างนี้ได้ฝึกประสบการณ์ความเข้มแข็งให้เรามากมายและรู้สึกว่าเราเก่งขิ้นเยอะ แต่ไม่นะเราก็รู้สึกเหงาอยู่ดี โอ๊ยเมื่อไหร่ จะมีคนได้ยินเสียงเหงาๆเสียงนี้นะคิดแล้วเศร้า คิดถึงทุกๆคนจังเลย......
อีกซีกหนึ่งของฟากฟ้า เธอจะรู้ไหมหนาว่าโอ๋เหงา
อีกซีกหนึ่งของดวงดาว อยากให้รู้ไว้ว่าโอ๋เหงาจริงๆ
