ทำไมต้องสู้

      ในวันหนึ่งของความเศร้าและน่าขำ จะมีใครสักคนรู้ไหมว่าเราท้อใจขนาดไหน แต่ต้องทำเป็นเข้มแข็งเข้าใว้ แต่ทั้งๆที่ใจจริงอยากจะร้องไห้แทบตาย ในอีกมุมหนึ่งของเราก็เหมือนกับผู้หญิงทั่วๆไปที่จะอยากเที่ยวเล่นให้สนุกและเดินไปพร้อมๆกับความฝัน แต่มันก็ไม่เป็นอย่างที่หวัง ก็คงจะเหมื่อนกับคนสองคนที่เดินอยู่บนไม้บรรทัดอันเดียวกันละมัง แต่ยืนอยู่กันคนละฝั่งที่ฝั่งหนึ่งเป็นเมตรแต่อีกฝั่งหนึ่งเป็นเซนติเมตรแม้จะเดินไปด้วยกันแต่ก็ไม่มีวันเข้ากันได้เพียงแค่คำว่าเมตรกับเซนติเมตรแค่นั้นนะหรือว้าคิดแล้วเศร้า ในช่วงเวลาหนึ่งๆเราก็มีความเศร้าเหมือนกันนะ แต่ก็ไม่มีใครเชื่อ เวลาเราพูดให้ใครฟังก็จะมีแต่คนพูดว่า "อย่างแก่เนี้ยนะรู้จักเศร้ามีความทุกข์กับเขาเป็นเหมือนกันขำวะ" นี่หรือคือชีวิตว้าแย่จัง      

  อีกความต้องการหนึ่งของความรู้สึกอยากตะโกนออกไปดังๆว่า    เหนื่อยเหลือกเกินจะเดินต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว  แต่ก็ต้องเดินก้าวต่อไปดั่งคำกล่าวที่ว่า"He has hope hes every thing" สู้ต่อไปนะตั้งโอ๋กำลังใจที่สำคัญที่สุดก็อยู่ที่ตัวเธอเองนั้นแหละ ยิ้มสู้เข้าไว้ สู้ๆๆ