จำบันทึกเรื่อง แมว นักเรียนใหม่ของผม ได้ไหมครับ ว่าเธอเผลอตัวมาสอบถามแบบกัดไม่ปล่อยเรื่องสีย้อมผ้าใหม่ มาคราวนี้ผมมารายงานต่อว่าเธอทำอะไรไปถึงไหนแล้ว
คราวนี้คุณแมวลงมือหมักกล้วยแล้วครับและกำลังจะได้เนื้อสี ความจริงก้ยังไม่ทราบหรอกครับว่าจะได้สีอะไร แม้แต่ผมก็ตาม แต่ถ้าไม่ได้หรือได้ ก็ถือว่าได้เรียนรู้ครับ
พ่อครูบาเลยแนะนำผมให้สอนหนังสือกันทาง BLOG ผมก้นึกไม่ออกหรอกนะครับ แต่เอาไปเอามาประเด็นของคุณแมวเริ่มจะส่อแววให้ผมเห็นทางการเรียนทอผ้าผ่านทางนี้ได้
แม้งานบางตัวจะอธิบายด้วยตัวหนังสือยาก แต่ผมว่ายังมีงานบางตัวที่เราสามารถเรียนรู้ผ่านช่องทางนี้ได้ ผมเองเต็มที่และตอบคำถามเธอเสมอและ คุณแมวเองก็เป็นสุดยอดนักเรียนจริง ๆ เพราะเธอส่งข่าวได้เป็นระยะไม่ขาดหาย
ดังนั้นเรื่องการเรียนแบบนี้ หัวใจน่าจะอยู่ที่นักเรียน คือคนมาเรียนครับ ว่าได้เรียนได้ทดลองทำและเล่าเรื่องเหล่านั้นให้เราฟังบ้างหรือเปล่า ถ้ามีการเล่าผ่านบันทึก คนอื่นก็จะได้เรียนรู้ไปด้วยกัน
อิอิ นี่อาจจะเป็นเนื้อหาเล็ก ๆที่น่าจะชื่อ วิชาสีย้อมผ้าจากกล้วย อิอิแต่ผมคิดว่าการพัฒนาการเรียนรู้ผ่านแบบนี้จะเริ่มอย่างแน่นอนและพัฒนาไปได้มาก หากนักเรียนขยันอย่างคุณแมว
อิอิ พี่อ้อครับ
แม้อาจห่างหายไปนานแต่คิดถึงอยู่เสมอ เป็นกำลังใจในสิ่งมีค่าที่คุณออตกำลังทำให้รูปร่างของความเป็นคนไทย ชาติไทยปรากฏผ่านงานผ้าทอ ที่ถักทอด้วยจิตใจที่มุ่งมั่นค่ะ
คุณนายดอกเตอร์