วันนี้งานในห้องแล็บ Chem ของเราทะลุหลักพันไปอีกแล้วค่ะ พวกเราทั้งหลายในห้องแล็บ "เมา"กันไปหมด เรียกว่า หลอดเลือดทั้งหลายที่เราจะเก็บไว้เพื่อการสอบทานเป็นเวลา 1 สัปดาห์นั้นแทบจะหาที่ใส่ได้ไม่หมด ทุกคนง่วนกับการทำงานตรงหน้า คนที่อยู่ในจุดที่มีช่วงเบรคก็จะมาช่วยในจุดรับสิ่งตรวจ มีก็แต่เครื่องอัตโนมัติของเรา ที่เป็นข้อจำกัดรับโหลดได้เต็มที่เท่านี้ ที่ทำให้ผลออกได้ช้ากว่าปกติ เพราะงานล้นทะลักเข้ามาไม่ได้หยุด เครื่องใหม่ (ที่ตอนนี้ก็เป็นเครื่องเก่าแล้ว เพราะตั้งมาปีกว่าแล้ว) ก็ยังใช้งานได้ไม่เต็มที่ เพราะระบบการออกผลออนไลน์ยังไม่เกิด (ข้ามมาอีกปีแล้ว)
นึกสภาพบรรยากาศว่าน่าจะเครียดจัง เสียงโทรศัพท์ตามผลกันไม่ได้หยุดหย่อน คนลงทะเบียนก็มือเป็นระวิง แต่หาเป็นเช่นนั้นไม่ค่ะ พวกเราบ่นไปก็ทำไป หาความสนุกกับงานที่มากมายกันได้อยู่เสมอ พวกเรากันเองนี่แหละค่ะ ช่วยให้สภาวะที่น่าจะเครียดกลายเป็นความท้าทาย ความเครียดละลาย งานก็เดินไปเท่าที่เราจะทำได้ ไม่มีใครกดดันใคร เห็นความขัดข้องเป็นเรื่องขำขัน แม้จะเหนื่อยกายแต่ใจเราสนุก (แต่พวกเราก็อยากสนุกแบบไม่เหนื่อยกายมาก แน่นอนอยู่แล้วนะคะ)
พอดีช่วงเช้าวันนี้ ระหว่างเพิ่มพลังด้วยโจ๊กใส่ท้องก็เปิดอ่านหนังสือ วิถีKM ไท งานสร้างคน คนสร้างงาน: ประสบการณ์ภาควิชาพยาวิทยา คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (ชื่อย้าว...ยาวนะคะ เพิ่งจะสังเกตนี่แหละ แต่เราทำตัวอักษรหนาลดหลั่นกันไว้ค่ะ จึงดูสมส่วน) อ่านอีกเป็นรอบที่ไม่ได้นับแล้ว แต่หยิบอ่านเพราะได้ทราบมาว่า มีผู้อ่านแล้วประทับใจ จะเอาไปปรับใช้กับงานของท่านบ้าง ทำให้อยากอ่านซ้ำอีกที
อ่านทีไรก็รู้สึกดีๆ ทึ่งในสิ่งที่พวกเราช่วยกันเขียนถ่ายทอดออกมาภูมิใจในคนของเรา ดีใจที่เรามีคุณเอื้อผู้เห็นคุณค่าของคนและใช้กลยุทธ์ที่ทำให้คนเห็นคุณค่าของตัวเอง เราได้เห็นบรรยากาศที่คนรอบๆตัวเรามีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองทำ นอกจากอยากจะทำงานเพื่อคนไข้แล้ว เรายังได้เห็นว่า ไม่ว่าจะเป็นงานอะไรของส่วนรวม เราจะมีคนร่วมด้วยช่วยกันเสมอๆ
พอเจองานเยอะๆอย่างที่เล่าไว้ในช่วงต้นในบรรยากาศนี้ แม้จะเป็นหน่วยงานที่อยู่หลังสุดของตึกโรงพยาบาล เป็นงานที่คนส่วนใหญ่ที่มาโรงพยาบาลไม่ได้เห็นความวุ่นวายเหน็ดเหนื่อยของพวกเรา (ยกเว้นส่วนหน้าที่เป็นห้องเจาะเลือด ซึ่งผู้รับบริการก็แทบจะหาที่ยืนไม่ได้ อย่าว่าแต่ที่นั่งเลย) ก็ยิ่งรู้สึกภูมิใจที่เราได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่จริงๆค่ะ เป็นรางวัลชีวิตที่อธิบายได้ยาก แต่ก็อยากจะเขียนเล่าความรู้สึกเอาไว้อีกครั้งในวันที่งาน"ทะลุเป้า"
