สิ้นแสงตะวันของวันศุกร์ที่ 28 ธันวาคม2550 เราก็เริ่มเป็นไข้ ไอ และจาม ตลอดวันตลอดคืน

        ผู้จัดการแจ้งข่าวดีว่า อนุญาตให้เจ้าหน้าที่หยุดยาว เพื่อเป็นโบนัสการทำงานหนักมาตลอดปีหมูทอง(2550)  วางแผนไว้เสียดิบดีว่าจะฝึกฝนตนเองเพื่อรับปีใหม่ ด้วยการกำหนดตารางชีวิตเสียใหม่ให้มีทั้งเวลาออกกำลังกาย สมาธิ อ่านหนังสือ ฯลฯ โดยเฉพาะวิทยานิพนธ์ 3 บทแรกนั้น ต้องบีบเค้นกันออกมาเสียให้จงได้ภายในวันหยุดปีใหม่นี้ล่ะ

      ทันที ที่สิ้นแสงตะวันของวันศุกร์ที่ 28 ธันวาคม 2550 เราก็เริ่มเป็นไข้ ไอ จาม ตลอดวัน ตลอดคืนจนปวดหลังไปหมด

     รวมแล้วไม่ได้กิน ไม่ได้นอนมา 10 วัน แย่เสียยิ่งกว่าวันธรรมดาที่อย่างน้อยถึงมีประชุมทั้งวันก็เสร็จไม่เกิน 3 ทุ่ม  ถึงบ้านก็ยังได้นอน แต่นี่ หยุด10 วัน ไม่เคยหลับอิ่มๆ เลยสักวัน

      "ร่างกายกำลังบอกอะไรเราหนอ" 

      ปีที่ผ่านมา เรานอนดึกมากๆ ตื่นไม่เคยทันกินข้าวเช้าเลย ตอนเช้าก็ตื่นค่อนข้างสาย บ่อยมากที่ไม่เคยได้ถ่ายก่อน 7 โมงเช้า ไม่ต้องถามเรื่องออกกำลังกายนะไม่ทันอยู่แล้ว ใช้ชีวิตไปกับการนั่งประชุม แม้ไปต่างจังหวัดก็ไปเพื่อนั่งประชุมแล้วก็กลับ บางทีข้าวกินทีเดียวตอนถึงบ้านแล้ว ปาเข้าไป4ทุ่มโน่น  น้ำไม่เคยหมดแก้ว

    เราทำทุกอย่างสวนทางกับเวลาของ "นาฬิกาชีวิต"     < http://www.navy.mi.th/nrdo/news/BiologicalClock.pdf > ราวกับว่าชีวิตนั้นเป็นเรื่องเล่นๆ

    โชคดีนะที่พอมีเวลาให้คิดทบทวนบ้าง  และโชคยังดีที่เตือนกันเบาะๆ ไม่เล่นแรงจนไม่สามารถลุกขึ้นมาแก้ไขตัวเองได้อีก 

    ฝากเป็นอุทธาหรณ์ปีใหม่ สำหรับเพื่อนๆ G2K ทุกท่านนะคะ อย่าเพลินทำงานจนลืมชาร์ทถ่านให้นาฬิกาชีวิตของท่านด้วย สวัสดีปีใหม่ค่ะ