เมื่อเห็นใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของเด็ก ๆ ความเหนื่อยของเราก็หายเป็นปลิดทิ้งไปเลย รู้สึกดีจริง ๆ
รอยยิ้มของหนู ครูหายเหนื่อย
คณะครูการศึกษาพิเศษได้พานักเรียนเรียนร่วม จำนวน 16 คน ไปเที่ยวทะเลโดยมีครูผู้ดูแลอีก 10 ท่านและผู้ปกครองอีก 2 คน รวมเป็น 28 คน แหมฟังดูแล้วครูทำไมเยอะจังนะนักเรียนแค่ 16 คนเท่านั้นเอง
ก็นักเรียนแค่ 16 คน นั่นแหละทีทำให้เราต้องมีครูผู้ดูแลถึง 10 คน ก็นักเรียนพิเศษของเราที่ไปในวันนั้นมีทั้งนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน นักเรียนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา ซึ่งแต่ละคนนั้นจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีพี่เลี้ยงชนิดที่เรียกว่าจูงมือกันคนละคนเลย และครู 10 คน ที่มาในวันนั้นทุกคนล้วนแต่ได้รับการคัดสรรมาแล้วว่าสามารถดูและนักเรียนพิเศษได้จริง มีความรักและความสนิทสนมกับนักเรียนเหล่านั้นเป็นอย่างดี พอที่จะเดินจูงมือกันได้อย่างสนิทใจทั้ง 2 ฝ่าย
ในวันนั้น ทั้งนักเรียน ครู และผู้ปกครองตื่นเต้นกันใหญ่โดยเฉพาะเด็ก ๆ จะถามวันละหลาย ๆ ครั้ง ว่าจะไปเมื่อไหร่ ไปตอนไหน ใครไปบ้าง เราต้องคอยตอบคำถามอย่างนี้หลาย ๆ รอบจนแทบจะท่องจำได้เลยเมื่อเห็นหน้าเด็ก
สถานที่แรกที่เราพาเด็กไป คือ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำบางแสน เด็ก ๆ ตื่นเต้นกันใหญ่ ก่อนเข้าเรามีการวางแผนกันเลยว่าใครจะจูงมือใคร จะเดินไปทางไหนใช้เวลาเท่าไร แล้วข้อตกลงของเราก็คือจูงมือกันคนละคนแล้วเดินไปพร้อม ๆ กัน เด็ก ๆ ตื่นเต้นสนุกสนาน ครูและผู้ปกครองก็ตื่นตามีความสุขที่ได้เห็นเด็ก ๆ มีความสนุกสนาน และอีกที่ที่เป็นสถานที่สำคัญที่เด็ก ๆ ทุกคนรอคอยก็คือทะเล เราพาเด็ก ๆ ไปที่สโมสรเรือใบสัตหีบเพราะจะมีผู้คนไม่พลุกพล่านเท่าไรและความความปลอดภัยสูงกว่าชายหาดบางแสน พอเด็ก ๆ เห็นทะเลทุกคนนั่งไม่ติดที่ ทั้ง ๆ ที่รถยังไม่จอดต่างคนเตรียมหาสัมภาระของตนเตรียมพร้อมที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าลงทะเลต้องบอกว่าใจเย็น ๆ พอรถจอดครูของเราต้องเปลี่ยนบทบาทอีกแล้วคราวนี้ต้องเป็นพ่อแม่ จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลูก ๆ ทั้ง 15 คน มันเป็นบรรยากาศที่สนุกจริง ๆ พอได้เวลาลงทะเล พ่อแม่จำเป็นทั้งหลายก็มาตกลงกันว่าใครบ้าง จะต้องลงไปทำหน้าที่การ์ดคอยดูแลเด็กในน้ำทะเลบ้าง ตกลงเราแบ่งครูเป็น 2 กลุ่ม อีกกลุ่มอยู่ในทะเล 4 คน อีก 6 คนรับอาสาคอยจัดเตรียมอาหารอยู่บนบก เด็ก เล่นน้ำกันอย่างเต็มที่ มีความสุข สนุกสนาน เราได้เก็บภาพเหล่านั้นมาไม่น้อยเลยทีเดียว
เมื่อถึงเวลากลับ เด็ก ๆ คงจะเพลีย หลับกันมาบ้างอย่างมีความสุขและในวันนั้น เราก็สามารถจัดกิจกรรมให้กับพวกเขาอย่างมีความสุข และพาพวกเขากลับสู่อ้อมอกของผู้ปกครองได้อย่างปลอดภัย ถึงแม้ว่าเราจะรู้สึกว่าวันนี้เราเหนื่อยจริง ๆ แต่เราก็เต็มไปด้วยความสุข และพร้อมที่จะเหนื่อยอย่างนี้อีกถ้ามีโอกาส และเมื่อเห็นใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของเด็ก ๆ ความเหนื่อยของเราก็หายเป็นปลิดทิ้งไปเลย รู้สึกดีจริง ๆ
