สวัสดีค่ะ
วันนี้มีเรื่องเล่าจากงานให้คำแนะนำในคลินิกนี่แหละค่ะ เกี่ยวกับการสื่อสารกับผู้มารับบริการ
จากการทำงานประจำของเรา หลายๆท่านคงเคยมีประสบการณ์ที่ขำๆ (แต่ก็ได้ข้อคิดด้วย) เกี่ยวกับความผิดพลาดในการสื่อสารกันระหว่างตัวเรากับผู้มารับบริการ
เรื่องที่ 1 ดิฉันขอเล่าเรื่องของตนเองก่อน เมื่อก่อนเคยเป็นพยาบาลห้องฉุกเฉิน เพื่อนร่วมงานเล่าให้ฟังว่าคนไข้เยอะมากเลยต้องให้นั่งรอนอกห้องก่อน เมื่อเราบอกว่ากรุณานั่งรอด้านนอกนะคะ เมื่อถึงคิวแล้วจะเรียกค่ะ ปรากฎว่าเมื่อถึงคิว เรียกเท่าไรก็ไม่มา พอเดินออกไปตามพบว่าออกไปนั่งรอด้านนอกตัวตึกเลย ไม่ได้นั่งรอหน้าห้องอย่างที่เราเจตนา
เรื่องที่ 2 คุณจินตณา จตุรวิทย์ หนึ่งในนักโภชนาการของโครงการท่าจีนเล่าให้ฟังว่าขณะที่ซักประวัติการกินอาหารผู้มารับบริการท่านหนึ่งซึ่งมีไขมันสูง กำลังถามเรื่องข้าวมันไก่ว่าทานบ่อยไหมคะ คนไข้บอกว่าบ่อยเหมือนกัน ก็เลยถามต่อว่า ติดหนังไหม? คำตอบที่ได้รับคือ "ไม่ค่อยมีเวลาว่าง เลยไม่ค่อยได้ไปดูครับ"
ดิฉันก็เลยมาเล่าสู่กันฟัง ว่าบางครั้งการพูดที่สั้นเกินไป อาจทำให้การสื่อสารคลาดเคลื่อน เกิดความเข้าใจผิดไป ซึ่งหลังจากที่ได้ฟังเรื่องเล่าแล้วก็คงต้องปรับปรุงการพูดให้เข้าใจง่าย ชัดเจน เพื่อไม่ให้เกิดความคลาดเคลื่อนในการสื่อสารค่ะ
จุรีย์พร จันทรภักดี
พยาบาลโภชนาการ โครงการท่าจีน
ศูนย์วิจัยโรคเอดส์ สภากาชาดไทย
