“ความห่วงใยมีให้กัน”

ในทุกๆ วัน เราจะต้องใส่เสื้อเหลืองมาทำงาน วันนี้เกิดอุบัติเหตุกับเด็กพิเศษของเรา ทำให้เสื้อเหลืองของเราเปื้อนเลือด เราเลยเปลี่ยนใส่เสื้อพละของโรงเรียน แล้วนำเสื้อไปซัก ตั้มเด็กพิเศษ ออทิสติกของเราเข้ามาทักทาย “วันนี้ทำไมครูติ๊กไม่ใส่เสื้อเหลือง” เพราะเขาเห็นเราใส่จนชินตา เราต้องอธิบายว่า เสื้อครูติ๊กเปื้อนเลือดของตูน ครูต้องเอาไปซัก ตั้มเข้าใจเพราะเขาเห็นเหตุการณ์ที่ตูนเกิดอุบัติเหตุและเป็นคนมาบอกคุณครู ตั้มถามต่อทันทีเลยว่า ตูนเป็นอย่างไร ตั้มจะไปหาตูน ตั้มบอกให้พ่อมารับบ่ายสองโมงครึ่งจะไปหาตูนที่โรงพยาบาล แล้วตั้มก็เล่าเหตุการณ์ทึ่เห็นตูนเกิดอุบัติเหตุให้ฟัง แถมยังถามเราว่า รู้จักไหมถนนที่เกิดเหตุ ให้เราเขียนแผนที่ซิ ตั้มจะบอกให้ว่ารถของตูนจอดอยู่ตรงไหน แล้วรถของตั้มจอดตรงไหน เราฟังแล้วรู้สึกได้เลยว่าวันนี้ตั้มพูดจารู้เรื่อง สามารถสื่อสารได้อย่างชัดเจนมากกว่าทุกวัน และในคำพูดของตั้มก็เจือไปด้วยความห่วงใยต่อตูน ว่าตูนจะเป็นอย่างไรบ้าง ทั้งๆ ที่ตามปกติแล้ว ตั้มกับตูนจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากันตลอด อยู่ใกล้กันไม่ได้ และในวันนี้เราก็ต้องคอยตอบคำถามกับตั้มหลายๆ ครั้งว่า ตูนเป็นอย่างไร อยู่ที่ไหน ไม่ใช่แค่ตั้มคนเดียวเท่านั้นที่แสดงความห่วงใยต่อตูน เด็กชายปราโมทย์ ที่เป็นเด็กพิเศษทางปัญญาของเราอีกคนที่คอยเดินมาถามเราว่า ครูติ๊กพี่ตูนล่ะ พี่ตูนมาโรงเรียนหรือยัง พี่ตูนหายหรือยัง และจะถามอย่างนี้อีกตลอดเวลาที่เดินผ่านด้วยคำถามซ้ำๆ แบบนี้ แต่ความรู้สึกของเราไม่ได้เกิดความรำคาญที่จะตอบคำถามเลย กลับรู้สึกอิ่มเอมใจในความเอื้ออาทรที่พวกเขามีต่อกัน มันเป็นความบริสุทธิ์ใจและจริงใจจริงๆ มิได้แสร้งถามตามมารยาท มิเสียแรงที่เราคอยสั่งสอนและปลูกฝังให้พวกเขาเป็นคนดีมีน้ำใจต่อผู้อื่น น่าชื่นใจจริงๆ ค่ะ ครูติ๊กของเด็กๆ นางสุภาพร ชูเตชะ8 มิถุนายน 2550

ความเห็น

บทความในวันเดียวกัน