มีโอกาสได้ติดสอยห้อยต่องแต่ง ต่องแต่งตามญาติๆ ไปชุบตัวเป็นเด็กนอก (ประเทศ) ที่เมืองจีนมา 5 วัน ก็ไปไหว้บรรพบุรุษที่ไม่เคยเห็นหน้าเห็นตากันมาก่อนเลย ที่ทำไปน่ะความเชื่อล้วนๆ แต่เขาบอกว่าดีก็ทำกันไป (ซะงั้น) แต่..นั่นไม่ใช่ประเด็นครับพี่น้อง ประเด็นสำคัญที่อยากจะเล่าให้ฟังเกี่ยวกับความประทับใจที่พบเจอก็อยู่บนโต๊ะอาหารในแต่ละมื้อต่างหาก (เอ้อ..ไม่พ้นเรื่องกินเนอะ) :-)
ในแต่ละมื้ออาหารที่จะมีขวดน้ำอัดลมวางอยู่กลางโต๊ะแทนน้ำเปล่า อารามเอาไว้แก้เลี่ยนนั่นเอง และน้ำอัดลมที่ถือครองส่วนแบ่งตลาดธุรกิจโต๊ะจีนแต่เพียงผู้เดียว นั่นก็คือ "เข่อเล่อ" หรือโค้ก และ "สุยปี้" หรือสไปรท์ของบ้านเรานี่ล่ะ เป็นนิสัยประหลาดๆ ส่วนตัวอีกอย่างของฉันที่ชอบดูฉลากข้างขวด กล่อง ห่อ ถุง หรือสื่อโฆษณาต่างๆ อยู่เป็นนิจ และนั่นก็ทำให้ฉันเกิดอาการตกหลุมรักครีเอทีฟบริษัทน้ำอัดลมของจีนเลยทีเดียว เมื่อฉันหยิบขวดสีเขียวใสๆ ของสุยปี้ขึ้นมาดูฉลากบนขวด แล้วพบกับหนุ่มสาวหน้าตาแบบเกาหลี ที่กำลังเป็นพิมพ์นิยมอยู่กำลังทำท่า "สแคลช" จานผัดผักอยู่อย่างเมามัน...!!??!! โอ้วว...ท่านจอมยุทธ์..ท่านคิดได้เยี่ยงไรกันนั่น..ช่างล้ำลึก ช่างล้ำลึก ว่าแต่..ทำไมต้องเป็นจานผัดผักด้วยครับพี่น้อง
ไม่ถ่ายรูป มาให้ดู บ้างล่ะ พี่น้อง
เอิ้ก ๆๆ
พูดอย่างเดียวมันแห้ง ๆ อ่ะ
ไม่ได้อารมณ์
สวัสดีครับ
เห็นบางคนชอบสะสมพวกขวดน้ำอัดลมเหมือนกัน คุณmini me ได้หอบมาสักขวดสองขวดไหมครับ
วันหลังไปเมืองจีน จะได้สั่ง "เข่อเล่อ" มาดื่มมั่ง ;)
นี่ล่ะค่ะ โฉมหน้า "สุยปี้" ทรงเสน่ห์ที่ทำเอาน้ำหูน้ำตาไหลกันมาทั่วโต๊ะตลอดการเดินทางครั้งนี้ล่ะ
โปสเตอร์บ้านเค้าเท่ดีจัง
คุณ ko คิดเหมือนกันเลย นึกแล้วว่าใครเห็นก็ต้องชอบเหมือนกัน ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ..