เมื่อวันที่ ๒๖ ธันวาคมที่ผ่านมา เราได้จัดให้ผู้บริหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งได้แก่คณบดีและรองคณบดี มาสนทนาพบปะกับคณาจารย์ของคณะ ฯ ขึ้น
สำหรับที่อื่น ๆ อาจจะไม่ใช่เรื่องแปลก แต่สำหรับที่นี่ต้องบอกว่าเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เราได้จัดกิจกรรมในลักษณะนี้ขึ้น ครั้งล่าสุดที่ผมจำได้และเคยเข้าร่วมน่าจะมากกว่า ๘ ปี และบรรยากาศดูเคร่งเครียด ส่วนใหญ่แล้วเรามักจะนัดสนทนาบุคลากรกันทั้งคณะ คือมีอาจารย์และเจ้าหน้าที่ด้วยปรากฏว่าผู้ที่เข้าร่วมและแสดงความคิดเห็นส่วนใหญ่เป็นเจ้าหน้าที่
ผมอยากให้อาจารย์ซึ่งเป็นบุคลากรหลักในการขับเคลื่อนภารกิจของคณะมีช่องทางในการสื่อสารแบบ two way และสามารถส่งข้อคิดเห็นถึงผู้บริหารได้โดยตรง ต้องบอกว่าบรรยากาศในวันนั้นดีมาก แม้ว่าจะเป็นช่วงสอบกลางภาค ผมและคณะผู้บริหารได้เล่าถึงผลงานที่ผ่านมาในช่วง ๕ เดือนที่รับตำแหน่ง ตลอดจนรับฟังและแลกเปลี่ยนความคิดเห็น กับคณาจารย์ ตัวอย่างประเด็นสำคัญ ๆ ได้แก่
๑. area of excellence ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่จะช่วยขับเคลื่อนมหาวิทยาลัยมหิดลสู่ ๑ ใน ๑๐๐ ของมหาวิทยาลัยโลก ผมเสนอไป ๔ เรื่องซึ่งชวนเป็นประเด็นในการพูดคุยมากพอสมควร
๒. การตั้งสภาอาจารย์ของคณะ ซึ่งได้มีการดำเนินการในสมัยผู้บริหารชุดที่แล้ว และยังไม่เรียบร้อย
๓.ความกังวลในการเป็นมหาวิทยาลัยในกำกับ ซึ่งขณะนี้ยังไม่มีความชัดเจนในเรื่องกฎระเบียบ และข้อบังคับต่าง ๆ รวมทั้งกรอบเวลา
๔. ความไม่คล่องตัวในการจัดซื้อจัดจ้างสำหรับงานวิจัย ทำให้บางครั้งการซื้อของล่าช้าและแพง ซึ่งเรื่องนี้มหาวิทยาลัยกำลังปรับปรุงระเบียบทางด้านการเงินการคลังอยู่
๕. การแต่งกายของนักศึกษา แม้ว่าจะดีขึ้นบ้างแต่ยังไม่ได้รับความร่วมมือมากเท่าที่ควร (อันนี้เป็นปัญหาโลกแตก ติดไว้วันหลังจะเล่าให้ฟัง)
๖. การจัดทำคู่มืออาจารย์ ภาระงานและกระบวนการประเมินอาจารย์ รวมทั้งการส่งเสริมอาจารย์ให้มีคุณวุฒิสูงขึ้น
แม้้ว่าเราจะมีเวลาพูดคุยประมาณ ๒ ชั่วโมงแต่ผมคิดว่าเป็นเวลาที่คุ้มค่ามาก หลายประเด็นเรานำเข้าไปหารือในที่ประชุมรองคณบดีในวันรุ่งขึ้นทันที
