สรรพสิ่งในโลกล้วนเกิดแล้วดับ
สิ่งเก่าผ่านไปสิ่งใหม่ ๆ ก็ผ่านเข้ามา แล้วอีกไม่นานไม่ช้าสิ่งใหม่นั้นก็กลับกลายเป็นสิ่งเก่า ๆ ที่ต้องเข้าสู่วาระที่ต้องผ่านไป

ชีวิตของคนเรานั้นล้วนตกอยู่ในสภาวะที่ต้องเกิดและดับนับพัน นับหมื่น นับแสน นับล้าน ๆ ครั้งในแต่ละชั่วโมง แต่ละวัน

ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ต่าง ๆ ที่ผ่านเข้า เมื่อมีผ่านเข้ามาแล้ว บางอย่างก็ผ่านไป แต่บางอย่างเรากลับเก็บไว้เพื่อทิ่มแทงใจของตัวเราเอง

ชีวิตที่ไม่ยอมให้เรื่องที่ผ่านมา โดยเฉพาะอารมณ์นั้นผ่านไป
ชีวิตนั้นจะต้องจมอยู่กับความทุกข์

ทุกข์กับการเก็บ
เก็บเรื่องร้าย ๆ เรื่องราวแย่ ๆ
โดยแท้ที่จริงนั้นเรื่องราวแม้จะแย่เพียงใด
คุณสมบัติที่จริงของมันเมื่อเกิดขึ้นมา มันก็ต้องดับไป ผ่านไป
แต่เราเอง... เป็นคนกำหนดให้มันอยู่ ฝืนธรรมชาติให้มันไม่ยอมดับ
สร้างเชื้อ เติมฟืนให้เรื่องราวเล็ก ๆ บางครั้งเป็นแค่ประกายไฟ
แต่เรากลับเติมเชื้อไฟ ใส่น้ำมัน ให้กลับลุกไหม้ติดฟืนด้วย โรคะ โทสะ และโมหะ
เผาผลาญสุมอยู่ในอกเปรียบหนึ่งดังไฟบรรลัยกันต์

ชีวิตที่เกิดและดับ ก็ต้องปล่อยเรื่องราวต่าง ๆ ให้เค้าเกิดและดับไปตามธรรมชาติของเค้า
เค้าผ่านมาแล้วก็ให้ผ่านไป
ใช้ชีวิตใหม่ในทุก ๆ วินาที
ใช้ชีวิตที่ดี ๆ ในทุก ๆ ลมหายใจ
ใช้ชีวิตที่ได้เกิดขึ้นมาในชาตินี้แล้วไซร้ สร้างสมและบ่มเพาะแต่ “ความดี”