เพราะเราไม่ได้เขียนให้ตัวเอง อ่านคนเดียวแล้ว แต่เรากำลังจะเขียนให้คนที่ยังไม่มาเกิด ได้อ่านด้วย

  ได้อ่านบันทึกของอ.ธวัธชัย  ปิยะวัฒน์ อยู่หลายเที่ยว เพื่อไขข้อข้องใจที่ค้างคามานาน ทั้งเรื่องระบบ เรื่องทุน เรื่องทีม เป็นอันว่าสบายใจได้ เพราะนี่คือลักษณ์ของคนคิดงานใหญ่ได้ดี

  แต่ผู้เขียนมีความรู้น้อย ไม่สามารถปลื้มใจกับระบบ กับเครื่อง กับการทำงานของท่านทั้งหลาย มากไปกว่านี้ ทำได้แค่บอกกับตัวเองว่า เอาน่ะ ขนาดมีการออกมารับรองแข็งขัน มีตัวมีตน ให้สังคมรับรู้ ก็ต้องเชื่อถือได้ซิน่า

  แต่ถ้าในฐานะบล็อกเกอร์ ที่เอาแต่เขียนไปเรื่อย อย่างผู้เขียน ขอบอกว่ามีความปลื้มสุดๆ กับประโยคของคุณธวัธชัยที่ว่า

"แต่ GotoKnow ไม่ได้สร้างเพื่อวัตถุประสงค์เช่นนั้นครับ จุดมุ่งหมายใหญ่ที่สุดที่เรามีคือทุกสิ่งที่ผู้ใช้เขียนในระบบจะต้องจัดเก็บไว้เป็นจดหมายเหตุของประเทศไทย เป็นบันทึกประวัติศาสตร์ที่ให้ลูกหลานรุ่นต่อไปได้ศึกษาหลายร้อยปีหลังจากนี้ เหมือนที่พวกเราได้ศึกษาสิ่งที่บรรพบุรุษได้เขียนไว้ครับ

เราต้องการสร้าง digital archive ของภูมิปัญญาไทยในปัจจุบันเพื่อลูกหลานในอนาคต และนั่นคือสาเหตุที่ GotoKnow ต้องเป็นของสังคมไทยครับ"

   ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกเราทั้งหลาย ก็กลายเป็นคนในประวัติศาสตร์ โดยไม่รู้ตัว สมมุติ อีกร้อยปี มีคนสนใจเรื่องใดเรื่องหนึ่ง แค่ใส่คำสำคัญ เช่น"บ่น" ข้อความที่เราบ่นกันไว้ก็จะออกมาให้ลูกหลานได้ อ่าน ได้ศึกษากัน ว่า คนเมื่อร้อยปีที่แล้ว เขาบ่นกันอย่างไร ทำไมคนชอบบ่นถึงมีคนเข้าไปอ่าน ไปแสดงความคิดเห็นมากมาย ก็ทำให้เขาได้เรียนรู้ว่า ต้องบ่นอย่างมีศิลปนะ

   เป็นเรื่องที่เรียกว่า ข่าวดีก็ได้นะ สำหรับบล็อกเกอร์ทุกคน อดีตที่ผ่านมาก็ตามกฎแห่งกรรมค่ะ ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เพราะ Gotoknow เขาเก็บบันทึกเรียบร้อยไปแล้ว ส่วนใครที่ถ่ายทอดเรื่องราว ที่เป็นบทเรียน ในการทำงาน ดำรงชีวิต หรือประสบการณ์ต่างๆ ที่มีค่า และถ้าจะให้เล่าซ้ำ ก็คงไม่เหมือนเดิม ก็หมดกังวล ได้รับการเก็บเป็นจดหมายเหตุแล้วเช่นกัน

  วันนี้เขียนบันทึกนี้ ด้วยความเบิกบานใจ และหลายๆคนก็คงมีกำลังใจ หวนกลับมาทบทวน การสร้างประวัติศาสตร์ของตน นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป คุณคือคนสำคัญ ของโลก ไม่ว่าคุณจะเขียน จะบันทึกอะไร เพราะเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า ไม่มีความไร้สาระที่แท้จริง ในตัวตนของใคร มันมีเหตุมีผลเสมอ

    นึกไปไกลถึงวันที่ลาจากโลกนี้ไปแล้ว ถ้ามีญาณวิเศษ หยั่งรู้ได้ คงเห็นลูกหลานมานั่งอ่านบันทึกของเรา และอาจเกิดแรงบันดาลใจ ที่ดำเนินชีวิตเรียนแบบพวกเรา อาจไม่ถึงขนาดโคลนนิ่ง แค่สืบสานสิ่งๆดีๆไป พวกเราก็คงสุขใจไม่รู้ลืม

 ต่อจากนี้ จะบอกตัวเองว่า ทุกบันทึก จะตั้งใจ บอกเล่ากันให้ชัดเจน จะเป็นความสำเร็จหรือล้มเหลวก็ตาม เพราะเราไม่ได้เขียนให้ตัวเอง อ่านคนเดียวแล้ว แต่เรากำลังจะเขียนให้คนที่ยังไม่มาเกิด ได้อ่านด้วย เพราะบัดนี้ เรากลายเป็นคนในประวัติศาสตร์ โดยไม่รู้ตัว ในGotoknow แห่งนี้แล้วค่ะ