วิธีระงับความโกรธ
รู้สึกดีใจมากค่ะที่ได้รับข้อคิดดี ๆ จากอาจารย์กมลวัลย์ ในเรื่องของการระงับความโกรธของตัวเอง ถ้าเข้าใจไม่ผิดคงจะเป็นการสอนให้เรา เป็นผู้ดู ผู้เป็น ที่อาจารย์ เคยบอก ก็คือเราต้องรู้ว่าขณะนี้เราโกรธนะให้เรารู้ตัวของเรา เราจะไม่เป็นผู้เป็น คือการกระทำตามอารมณ์โกรธของเราเอง ทุกอย่างอยู่ที่ตัวของเราเองค่ะ
หรือว่าใคร ๆ มีข้อคิดที่จะแนะนำให้ปฏิบัติได้ก็ยินดีนะคะ
เวลาโกรธมีหลายรูปแบบค่ะ เท่าที่พอจะนึกได้
โกรธแล้วปาข้าวของ --> ส่วนตัวไม่นิยม เพราะข้าวของเสียหาย เสียดายทีหลัง
โกรธแล้วทำร้ายผู้อื่น --> ไม่เคยทำ แต่ก็มีทุบๆ ถองๆ กันเท่าที่เห็นในละคร
โกรธแล้วร้องไห้ --> เจ็บใจ..ทำอะไรไม่ได้ เหมือนจะเสียใจ น้อยใจ ปนโกรธ
โกรธแล้วเงียบ --> เหมือนจะดี แต่ไม่ดีเพราะเก็บกด แต่รักษาฟอร์มได้สวย อันนี้ อาจจะนำพาไปสู่อาการข้างต้นได้หมด
โกรธแล้วโวยวาย --> ไม่เก็บกดเลย พูดออกมาหมด (เคยเป็นเอง) คือคิดแล้วว่าต้องพูด ไม่งั้นทนไม่ได้ เคลียร์ซะให้หายข้องใจจากเหตุที่ทำให้โกรธ มีข้อดี คือ จบ..(จบแล้วจบเลย ต้องไม่หาฝอยหาตะเข็บนะ) แต่ไม่ดี คือ..เราจะเหมือนคนบ้า เพราะขาดสติ..พอเคลียร์แล้ว นอกจากจะเหมือนคนบ้าแล้ว อาจจะหน้าแตก ได้อีก ถ้าสาเหตุจากความโกรธ มันไม่ได้ใช้สติพิจารณาสาเหตุของมัน
ดังนั้น ความโกรธ เรียกว่า หาข้อดีไม่ได้เลย จริงมั้ยค่ะ ก็ต้องฝึกค่ะ สติ สำคัญมากๆ