เรื่องเล่าจากโรงทอผ้า

ภรรยาของภัณฑารักษ์เดินทางมากับสามีเพื่อเรียนรู้ ดู เบิ่งแงงศิลปกรรมของคนอีสาน งานนี้ช่วยสามีได้มาก นอกจากมาให้กำลังใจ คอยดูแลสามีแล้ว  เธอยังมาดูสิ่งที่เธอชอบด้วย

เธอเองเป็นช่างทอผ้า เรียนรู้การทอผ้าอยู่ที่ฮาวายดังนั้นการมาคราวนี้ของเธอจึงเป็นโอกาสอันดีของผมในการเรียนรู้ประสบการณ์การทอผ้าที่บ้านเมืองของเธอ อย่างน้อยก็เปิดกระโหลกของผมในการเรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ ๆจากเรื่องเล่าอันแสนสนุก

ประเด็นที่ผมถามประเด็นหนึ่งที่เธอตอบให้ผมเข้าใจและยันยืนความค้างคาใจของผมมาตลอดคือ ทำไมผ้าสิ่นอีสานขายยากจัง? ในการส่งออกต่างประเทศ ความรู้ที่เคยทราบคือการย้อมด้วยสารเคมีเป็นปัญหาของการขายผ้าทอมือในต่างประเทศ

มาคราวนี้เธอบอกผมว่าอีกปัญหาหนึ่งที่สำคัญคือ ลวดลายของผ้าทอแบบอีสานเหมาะกับคนอีสานแต่ไม่เหมาะกับคนต่างประเทศ

เธอแนะนำผมหาต้องการขายผ้าในต่างประเทศอย่าง ฮาวาย แนะนำว่า ต้องทอผ้าที่มีลายง่าย ๆน้อย เรียบ ๆ แต่งาม ๆ 

อืม น่าสนใจจังครับ เพราะการทอผ้าเอาตามใจช่างทอก้คงขายไม่ได้ อย่างไงต้องปรับให้เข้ากับคนใช้

แต่ยังไงก็แล้วแต่เธอเองก็อยากให้ผมและช่างทอ ทอผ้าลวดลายแบบพื้นบ้านอยู่ควบคู่กันไปด้วยเพื่อรักษามรดกทางวัฒนธรรมของบ้านเราเมืองเราอยู่ต่อไปตราบนานเท่านาน