เดิมที...อเมริกาอาจไม่ใช่เป้าหมายแรกๆ ในการเดินทางของแม่นีโอ เพราะความรู้สึกตอนนั้นอเมริกามีแต่เมืองใหญ่ ไม่น่าจะโรแมนติกเท่าเมืองเล็กเมืองน้อยในยุโรป 

             แต่ความคิดของแม่นีโอก็ต้องเปลี่ยนไป เมื่อ “ป้อม” ซึ่งเป็นลูกคุณอา ได้ไปไปศึกษาต่อระดับปริญญาโท ที่ Oregon State University ซึ่งเป็นรัฐที่อยู่ทางตะวันตกของอเมริกา ด้วยความที่ป้อมเป็นนักเดินทางตัวยง ดังนั้นเมื่อมีเวลาว่างคราใด ตะแกก็มักจะท่องเที่ยวไปยังสถานที่ต่าง ๆ อยู่เสมอ และมักส่งภาพถ่ายพร้อมโปสการ์ดมาให้อยู่เรื่อยไป

            นี่หล่ะ! คือจุดเริ่มต้นแห่งความฝันที่แม่นีโออยากจะได้ไปสัมผัสธรรมชาติอันบริสุทธิ์ ในแถบตะวันตกของอเมริกาบ้าง และแล้วความฝันของก็เริ่มเป็นจริง เมื่อป้อมบอกว่าใกล้จบแล้ว ช่วงนี้มีเวลาเพียงพอที่จะอาสาเป็นไกด์จำเป็นให้ หากว่าแม่นีโอจะลงทุนทุบกระปุกออมสิน เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปพักผ่อนยังแดนไกล เมื่อเป็นเช่นนี้มีหรือที่จะรอช้า (555 เสร็จเรา)

           แม่นีโอรีบหาข้อมูลต่าง ๆ อย่างถี่ถ้วน นับเป็นความโชคดีที่ได้เข้าไปเว็บไซต์     คลิกเดียวเที่ยวอเมริกา ถือเป็นแหล่งข้อมูลที่ครบครัน รวมทั้งสามารถขอคู่มือแนะนำการท่องเที่ยวของท้องถิ่นต่าง ๆ ได้ ซึ่งคู่มือเหล่านี้จะจัดส่งมาให้ภายในเวลาเพียง 1-2 สัปดาห์เท่านั้น มีหรือที่เราจะพลาด เลยส่ง email ไปขอโบรชัวร์ และคู่มือการท่องเที่ยวหลายแห่งซะเลย และเมื่อข้อมูลท่องเที่ยวพร้อม แม่นีโอและป้อมจึงกำหนดโปรแกรมการเดินทางและตระเตรียมเรื่องตั๋วเครื่องบิน ที่พักต่างต่างนานา มีผู้ร่วมเดินทางกับแม่นีโอจากเมืองไทยคือ ดิ่ง คุณอา ป๊อก และไปสมทบกับป้อมที่อเมริกา รวมแล้ว 5 คน

           หลังจากที่ทุกอย่างลงตัว พวกเราเตรียมตัวและเตรียมใจกับการเดินทางอันยาวนาน ในวันนี้มีกลุ่มคนไทยเดินทางไปกับคณะทัวร์เป็นจำนวนมาก เพราะช่วงสงกรานต์เป็นเทศกาลหยุด เราใช้เวลาเช็คอินไม่นาน เพราะได้คิวแรกๆ เจ้าหน้าที่จาก EVA ให้คำแนะนำว่าเราไปรอรับกระเป๋าที่ซีแอตเติลได้เลย ไม่ต้องผ่านขั้นตอนใด ๆ ที่ไทเป เราเพียงแวะเปลี่ยนเครื่องเท่านั้น พวกเรามีเวลาเดินเล่นที่สนามบินนานพอสมควร แต่เราเห็นว่าไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจ เพราะตอนนี้ใจลอยไปอยู่ที่อเมริกาโน่นแล้วค่ะคุณขา

            เวลา 12.15 น. ได้เวลาเครื่องทะยานสู่ไทเป เครื่องลำที่เราโดยสารมีคนไทยเป็นจำนวนมาก แต่ส่วนใหญ่ไปลงที่แอลเอ หรือไม่ก็ซานฟรานฯ ซึ่งพวกเราจะแยกกันที่ไทเป จากกรุงเทพฯไปไทเปใช้เวลาเดินทางราว 3 ชม.กว่า ๆ และแล้วก็เดินทางถึงสนามบินเจียงไคเช็กเวลา 16.30 น. (เวลาที่นี่เร็วกว่าเมืองไทย 1 ชม. พวกเรายังมีเวลาที่นี่อีกมาก เพราะเครื่องบินสู่ซีแอตเติลจะออกเวลา 18.20 น. เราเดินเล่นกันจนเบื่อ หลังจากที่ทนกลิ่นยั่วยวนของร้านบะหมี่ไม่ไหว เราตกลงปลงใจนั่งชิมบะหมี่ชามยักษ์กันซะเลย จากนั้นก็ได้เวลาแห่งการเดินทางของเรา ใช้เวลาเดินทางจากไทเปสู่ซีแอตเติลราว 12 ชม. การเดินทางก็ไม่น่าเบื่ออะไร มีเพียงบางช่วงที่รู้สึกกระสับกระส่ายนอนไม่ค่อยหลับ ได้อาศัยการดูหนังและเล่นเกมเป็นบางช่วง จนกระทั่งมาถึง Tacoma International Airport แห่งซีแอตเติลเวลา 14.00น. ของวันเดียวกัน

             มีเรื่องตื่นเต้น...ครับท่าน อันเนื่องมาจากก่อนลงจากเครื่อง แอร์โฮสเตทแจกแบบฟอร์มสำแดงสิ่งของให้เรากรอก ซึ่ง 1 กลุ่มกรอกเพียง 1 ใบก็ได้ เรานึกเอะใจว่าทำไมไม่แจกแบบฟอร์มเข้าเมือง (Immigration form) ดังนั้นเมื่อผ่านต.ม. เจ้าหน้าที่จึงเรียกตัวพวกเราไว้ (คงดูเหมือนกะเหรี่ยงเข้าเมือง) เราจึงต้องยืนกรอกแบบฟอร์มกันตรงนั้น ในใจรู้สึกหวั่นๆ ไม่น้อย แต่แล้วเหตุการณ์ก็ไม่ได้ยุ่งยากอย่างที่คิดไว้ เจ้าหน้าที่ถามเราไม่กี่คำ เช่น มาทำอะไร กำลังศึกษาอยู่หรือเปล่า (คงเห็นหน้าเราเด็ก…อิอิ) ทำไมได้วีซ่านานจัง (10 ปี) ฯลฯ จากนั้นเป็นอันเสร็จพิธี แถมอวยพรว่าขอให้เที่ยวอย่างสนุกนะ ก่อนโบกมือบ๊ายบาย พวกเราจึงต่อไปที่ Baggage claim เพื่อรอรับกระเป๋า แล้วผ่านด่านศุลกากร  พวกเราไม่มีของต้องสำแดง จึงผ่านไปอย่างง่ายดาย หลังจากผ่านด่านอะไรต่อมิอะไรเสร็จแล้ว ก็ออกมามองเห็นป้อมยืนยิ้มแฉ่งรอเราอยู่แล้ว พร้อมแล้ว เริ่มออกตะลุยอเมริกากัน เย้ๆๆ

             เอาหล่ะตามมาเที่ยว (บางส่วนของ) รัฐวอชิงตันและรัฐโอเรกอน กับแม่นีโอกันค่า