ฉันคือผู้สร้างรอยยิ้ม

ฉันก็เก่งเหมือนกันนะที่สามารถทำให้เด็กป่วยที่เป็นเด้กค่อนข้างจะเก็บตัว "ยิ้มได้"

ฉันคือผู้สร้างรอยยิ้ม วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่ฉันจะต้องมาลงพื้นที่ร่วมทำกิจกรรมกับเด็กป่วย  ในภาคบ่ายของวันนี้ฉันต้องมาร่วมทำกิจกรรมกับเด็กที่ตึก ส. 7 B   ซึ่งที่นี่ฉันก็เคยมาร่วมทำกิจกรรมกับเด็กป่วยบ้างแล้ว  แต่การมาในครั้งนี้ของฉันมันเป็นการเว้นว่างมาซักระยะหนึ่งแล้ว  ฉันคิดว่าวันนี้เด็กป่วยที่ส. 7 B คงจะไม่เยอะมากนัก  และงานของฉันก็จะไม่หนักเหมือนอย่างที่เคยมีมา  วันนี้อากาศค่อนข้างจะเย็นแล้วและลมหนาวก็ได้หอบเอาความเย็นพาดผ่านเข้ามาอย่างเต็มตัว  นี่ก็เข้าสู่ช่วงปลายเดือนพฤศจิกายนแล้วสินะ  การทำงานของฉันเพิ่งจะเริ่มต้นและกำลังจะผ่านพ้นในช่วงเดือนแรกของงาน  ในช่วงเวลาที่ผ่านมาของฉัน  ฉันได้มีความสนิทชิดเชื้อกับ “น้องใหม่”  สาวน้อยจากแดนสะตอวัย 10 ขวบที่มานอนพักรักษาตัวที่ตึก ส. 8  ตลอดระยะเวลาในการลงพื้นที่ที่โรงพยาบาลเด็กของฉัน  เราได้มีการทำกิจกรรมร่วมกันบ่อยๆจึงทำให้เราได้สนิทกันมาก น้องใหม่ได้มานอนพักรักษาตัวอยู่ที่นี่นานมากและเป็นที่รักของทุกคนที่ได้พบเห็น  ทุกคนจึงได้เรียกเธอว่าเป็นเจ้าแม่แห่งตึก ส. 8   และเมื่อถึงวันที่น้องใหม่เธอต้องกลับไปนอนพักรักษาตัวที่บ้านและฉันก็ต้องขาดเด็กป่วยคนสนิทไป  และวันนี้ในการลงพื้นที่ ส. 7 Bฉันคงต้องมาร่วมกิจกรรมกับเด็กป่วยไปด้วยอาการคิดถึงน้องใหม่อย่างมาก  จะมีเด็กป่วยคนไหนอีกบ้างนะที่จะมีรอยยิ้มที่สดใสอย่างเธอ  แต่แล้ววันนี้มีเด็กป่วยอีกหนึ่งคนที่จะมาทำให้ความคิดถึงของฉันที่มีต่อน้องใหม่จืดจางลงได้  “น้องแอม” เธอเป็นเด็กหญิงวัยสิบขวบตัวอวบอ้วนผิวเข้มตาโต  ตอนแรกที่ฉันได้พบเจอกับน้องแอม  ฉันได้เข้าไปทักทายเพื่อทำความรู้จักและสร้างความไว้วางใจในตัวอาสาสมัครอย่างฉันมากขึ้น  “ไปร่วมทำกิจกรรมกับพี่ไหม” นี่คือประโยคแรกที่ฉันได้พูดกับน้องแอมซึ่งทำหน้างงๆอยู่บนเตียง  ในตอนนั้นน้องแอมได้ส่ายหน้าปฏิเสธการชักชวนจากฉันเพราะเนื่องจากเห็นว่าเป็นคนแปลกหน้า  ฉันพยายามอ้อนวอนให้น้องแอมมาร่วมทำกิจกรรมกับฉันอยู่พักหนึ่ง  น้องเค้าก็ยังพยายามที่จะปฏิเสธด้วยอาการเขินอาย  ฉันไม่หมดความพยายามอย่าง่ายๆหรอกฉันจึงร้อยสร้อยข้อมือห้อยกระดิ่งสีเขียวมาคล้องให้กับน้องแอมที่เตียง  ฉันถามน้องแอม” ว่าสวยไหม  แล้วหนูอยากทำเป็นหรือเปล่า  ถ้าหนูอยากทำเป็นไปทำที่ห้องสันทนาการดีกว่าไหมเยวพี่จะสอน”  หลังจากฉันพูดเสร็จแล้วน้องแอมก็ประคองสายน้ำเกลือแล้วลุกออกจากเตียงมาร่วมทำกิจกรรมกับฉันทันที  น้องแอมร้อยลูกปัดทำกำไลข้อมือด้วยลูกปัดสีชมพูอย่างตั้งใจโดยที่มีฉันคอยบอกน้องอยู่ข้างๆ  ฉันได้เห็นถึงความตั้งใจและรอยยิ้มแรกของน้องแอมฉันก็รู้สึกได้ว่า  ฉันก็เก่งเหมือนกันนะที่สามารถทำให้เด็กป่วยที่เพิ่งจะผ่านการผ่าตัดสมองมาหมาดๆ  และเป็นเด็กที่ค่อนข้างจะเก็บตัวอย่างนี้  ได้กลับขึ้นมามีรอยยิ้มที่มีชีวิตชีวาขึ้นมาได้  แสดงว่าฉันก็เป็นที่น่าเชื่อถือและน่าสนใจของเด็กป่วยเหมือนกัน  คุณภูมิใจอย่างฉันไหมคะ