มีเรื่องราวหลายอย่าง หลายเรื่อง ที่ไม่คาดคิด   ที่อาจจะเกิดขึ้นได้แบบไม่รู้ตัว  ทำให้เกิดการปิติ  ที่เรียกว่า..สุขปิติ..ได้เกิดขึ้นในวันนี้  

ครูอ้อยเขียนบันทึก  การทำงาน  การจัดการเรียนรู้  ให้คำปรึกษา  ช่วยเหลือ  ด้วยการเขียนความรู้ทั้งจากของตนเอง  จากการอ่าน  จากการท่องเที่ยว  แม้กระทั่งไปศึกษาเล่าเรียน  ครูอ้อยมักจะนำความรู้มาเล่า  มาเขียนให้ได้อ่านกันเสมอมา 

เป็นเวลา 1 ปีครึ่งแล้ว   มีผู้สนใจเข้ามาอ่านจากทั่วไป  ส่วนใหญ่จะเป็นครู  และผู้ใฝ่รู้ใฝ่เรียน  นักศึกษาก็มี 

วันนี้  เป็นตัวอย่างที่ดี  ที่นำความสุขมายัง  ครูอ้อยและ  ครูพัชรี  นาปรัง  ครูโรงเรียนอนุบาลภูซาง  จังหวัดพะเยา 

 

มุ่งหน้ามาดูงานการจัดการเรียนการสอนที่โรงเรียนพระยาประเสริฐสุนทราศรัย(กระจ่าง สิงหเสนี)   ที่ครูอ้อยสอน  เป็นโรงเรียนประถมศึกษาที่อยู่ในโครงการโรงเรียนในฝัน  

ครูอ้อยสอนอยู่เหลือเวลาเพียง 15 นาทีก็จะหมดเวลา  และจะพักแล้ว   มีนักเรียนมาเรียกครูอ้อยให้ไปที่ห้องประชุมชั้น 3 ครูอ้อยสอนจนหมดเวลาจึงเดินไป 

พบครูท่านหนึ่งที่เป็นแขกมาเยี่ยมโรงเรียน  หยิบผลงานของครูอ้อย  แล้วเอานิ้วมือของเธอชี้ที่ชื่อครูอ้อยที่หนังสือเล่มนั้น  แล้วพูดว่า...หนูยังพูดไม่ออกค่ะ  หนูตื่นเต้นมากค่ะ 

เธอมีน้ำตาคลอเบ้าตา  และพยายามจะเล่า  ครูอ้อยปลอบโยนให้เธอ  ใจเย็นขึ้น  พอจะเดาได้แล้วว่า อะไรเกิดขึ้น ต้องไม่ห่างจากเรื่องมิตรภาพใน GotoKnow  และ...ก็จริงด้วย...

ครูพัชรี  เล่าว่า...ครูพี่อ้อยขา...แล้วก็มีน้ำตาคลอเบ้า  หนูอ่านบันทึกของพี่  มาตลอดเวลา หนูเขียนการแสดงความคิดเห็นมาให้พี่  แล้วหนูก็ไม่กล้า หนูลบทิ้งทุกที  หนูดีใจมาก หากหนูกลับไปพะเยา  แฟนหนูก็ต้องดีใจไปกับหนูด้วย..พี่อ้อย รู้ไหมว่า...พี่คือครูในอุดมคติของหนูและครอบครัว...

อูยยยยย  อะไรจะมีความสุขเท่า  คำพูดที่เธอละล่ำละลักออกมา   ครูอ้อยบอกให้เธอไปกินข้าวกลางวันที่โรงเรียนจัดเลี้ยงก่อน 

ครูอ้อยก็ได้คุยกับ ผอ.ของเธอ   การที่เธอมาดูงานครั้งนี้ เท่ากับมาเปิดโลกทัศน์ให้กับตนเองและคณะ  

ครูอ้อยได้มิตรรักอีก 1 ครอบครัว เมื่อไปพะเยา  ครูอ้อยก็จะไม่หลงทาง  และมีเพื่อน  มีมิตรรักแล้วนะคะ 

ขอบคุณ GotoKnow มากๆค่ะ