การไปศึกษาดูงานที่ประเทศสิงค์โปร์ (ตอนที่ 3)
ระหว่างวันที่ 7 - 9 ตุลาคม 2550
ในตอนนี้ หลายคนเป็นครั้งแรก และหลายคนไม่ใช่ครั้งแรก ความรู้สึกต่างกัน แต่สำหรับผมไม่ใช่ครั้งสำหรับการขึ้นเครื่องบิน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นเมื่อมองดูเครื่องบินของสายการบินไทย ชื่อเครื่องชื่อ "ศรีนภา" ไม่นานเท่าไร เจ้าหน้าที่ก็เริ่มเรียกผู้โดยสารขึ้นเครื่องบิน
พนักงานต้อนรับ รอต้อนรับตั้งแต่หน้าประตูเครื่องบิน และแนะนำที่นั่งตามหมายเลขที่นั่ง ผมเองเสียดายมาก ที่ไม่ได้นั่งริมหน้า แต่ได้ที่นั่งแถวกลาง แต่ก็อีกแหละ ได้นั่งติดกับท่านประธานสมาคมผู้ประกอบวิชาชีพบริหารการศึกษาขั้นพื้นฐานช่วงชั้นที่ 4 ท่านใจดีมากครับ (ต้องขออภัย! ตอนต่อไปจะแนะนำชื่อท่าน จำชื่อท่านไม่ได้ครับ)
การเดินด้วยเครื่องบินโดยสาร ดูปลอดภัยมาก ตั้งแต่ตอนที่เครื่องบินออกจากรับผู้โดยสาร และวิ่งขึ้นจากรันเวร์ เหินฟ้า และไต่ระดับ สูงขึ้นไปเรื่อย ๆ รู้สึกหูอื้อมาก ๆ แต่ก็กลืนน้ำลาย ก็พอช่วยได้บ้าง แต่วิธีที่ผมทำในช่วงนั้นก็คือ (หลับครับ) ก็กะประมาณเวลา 10 นาทีได้ ครับ
ไม่นานหนักพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินก็เริ่มบริการอาหารบนเครื่องซึ่งหลายคนบอกว่า เป็นร้านอาหารที่สูงที่สุดในโลก (จริงครับ) อาหารบนเครื่อง ผมเลือกเมนู ข้าวสวยกับแผนงไก่ ขนมหวาน ปลาดิบ น้ำผลไม้ และตบท้ายด้วย ไวท์ขาว ครับ
ทานอาหารได้สักครู่หนึ่ง กัปตันก็ประกาศให้เก็บถาดอาหาร อันเนื่องจากทัศนะวิสัยในการบินไม่ค่อยดี เพราะเครื่องบินต้องบินเข้าในเขตพายุฝน อาจทำให้การบินไม่ราบเรียบ จึงต้องเก็บถาดอาหารก่อน หลาย ๆ คน จึงต้องรีบทานอาหารและตุนใส่ถุงบ้าง แล้วแต่ความสามารถของแต่ละบุคคลครับ
