เนื่องในวันพ่อแห่งชาติ  ผมขอนำบทกลอนเรื่อง “พ่อจ๋า…หนูขอ”ของท่านอาจารย์ประทีป  พฤกษากิจ  อดีตอาจารย์วิทยาลัยครูเทพสตรี ซึ่งเป็นบุคคลที่ผมเคารพรักอย่างยิ่ง  ในวันเกษียณราชการของท่าน พ.ศ.2548 ท่านตีพิมพ์บทกลอนที่ท่านเขียนไว้มากมายมารวมเล่ม ตั้งชื่อว่า  “อันเป็นที่รัก”ซึ่งถือว่าท่านเป็นนักกลอนที่มีคารมคมคาย  แฝงไว้ทั้งข้อคิด คติเตือนใจ และให้อารมณ์ขัน   “พ่อจ๋า…หนูขอ..” ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ขอนำมาฝากคุณพ่อทั้งหลายในวันพ่อครับ…
          พ่อจ๋า........
     ทำไมพ่อกลับมาจนดึกดื่น
     แม่และหนูเฝ้ารอตั้งค่อนคืน
     บ้านอื่นหลับสบายไม่เหมือนเรา
          พ่อรู้หรือเปล่า...พ่อจ๋า...
     เพื่อนล้อต่อหน้าหนูอายเขา
     เขาว่าหนูมีพ่อขี้เมา
     กินแต่เหล้าทำอะไรก็ไม่เป็น
         พ่อได้ยินไหม...พ่อจ๋า...
    แม่เคยบ่นว่าตัวพ่อเหม็น
    ดมกลิ่นละมุดเน่าทุกเช้าเย็น
    ไม่เว้นแม้สักคืนให้ชื่นใจ
          หนูเคยรับศีล...พ่อจ๋า...
     หนูลืมแล้วว่าข้อไหน
     พระว่าสุราเมรัย
     เป็นภัยไม่ควรดื่มกิน
          จะจริงหรือเปล่า...พ่อจ๋า...
     เขาว่าพ่อมีหนี้สิน
     เขาจะยึดทั้งบ้านและที่ดิน
     เขาพูดดูหมิ่นให้เจ็บช้ำ
         หนูอยากเรียนต่อ...พ่อจ๋า...
     ขยันอ่านตำราทั้งเช้าค่ำ
      จบแล้วหนูจะหางานทำ
      จะตรากครำอย่างไรหนูไม่ท้อ
          พ่อจ๋า........
      อดเหล้าสักพรรษาเถอะนะพ่อ
      ให้หนูอย่างเดียวก็เพียงพอ
       อย่างอื่นหนูไม่ขอ...นะพ่อนะ