โลกแห่งศิลปะ

โลกแห่งศิลปะ วันนี้เป็นวันอังคารที่แสนจะร้อนซักนิดหนึ่ง  แดดแรงรถติดวุ่นวาย  และผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาเหมือนเดิมอย่างทุกวันที่เคยเป็น  ในการลงพื้นที่ของฉันในครั้งนี้มันแปลกกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา  คือวันนี้ฉันได้รับมอบหมายจากพี่เก่งที่เป็นผู้ดูแลฉันอยู่  ให้มาลงพื้นที่ร่วมทำกิจกรรมกับเด็กป่วยที่โรงพยาบาลรามาธิบดี  เป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้ย่างกรายเข้ามาที่โรงพยาบาลรามาธิบดีแห่งนี้  เพราะฉันเคยได้ยินแต่ชื่อและเคยแต่นั่งรถผ่านเท่านั้น  และสำหรับวันนี้ฉันก็ยังเดาไม่ถูกว่าการลงพื้นที่ของฉันในครั้งนี้จะเป็นอย่างไร  แต่ฉันก็อยากจะร่วมทำกิจกรรมกับเด็กป่วยที่นี่อย่างเต็มที่  เด็กป่วยที่โรงพยาบาลรามาธิบดีจะน่ารัก สดใส  และยิ้มเก่งไหม  นี่คือคำถามที่เกิดขึ้นอยู่ในใจของฉันทุกวินาที  นับตั้งแต่ฉันได้รับมอบหมายให้มาลงพื้นที่ที่นี่  ฉันชักจะอดใจไม่ไหวแล้วล่ะสิที่จะต้องมาร่วมทำกิจกรรมกับเด็กป่วยที่โรงพยาบาลรามาธิบดีแห่งนี้            และเมื่อมาถึงที่นี่ฉันขึ้นลิฟท์ไปที่ชั้น 8  ก้าวย่างแรกที่ฉันได้ย่างกรายเข้ามาฉันก็ต้องตกตะลึงกับจำนวนของเด็กป่วยที่นี่  เพราะมีจำนวนเยอะกว่าที่โรงพยาบาลเด็กมาก  และเด็กที่นอนพักรักษาตัวที่นี่ก็เป็นเด็กที่มีอาการหนักๆทั้งนั้น  แต่มันมีเรื่องที่น่าแปลกอยู่อย่างหนึ่งนั่นก็คือเด็กที่นี่มีความตั้งใจที่สูงมากในการร่วมทำกิจกรรมกับอาสาสมัคร  “พี่คะ อันนี้เค้าเล่นกันแบบไหนคะ ? ”  นี่เป็นคำถามธรรมดาที่ใครๆก็น่าจะได้ยิน  และหลังจากที่ฉันได้อธิบายขั้นตอนต่างๆตามที่ฉันได้ทำการศึกษามาอยู่บ้าง  เด็กป่วยทุกคนก็เริ่มทำกิจกรรม  ฉันก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เด็กป่วยที่นี่ได้สร้างสรรค์ขึ้น ทั้งทรายสีและการตกแต่งรูปภาพจากเจลสีที่ทางอาสาสมัครได้จัดเตรียมมา  ถูกสรรสร้างออกมาจากจินตนาการของเด็กป่วย  มันเป็นผลงานที่มีความสวยงามมากและมีองค์ประกอบของศิลปะอยู่อย่างครบถ้วน “สวยไหมค่ะพี่” นี่คือคำถามธรรมดาหลังจากที่เด็กป่วยทำผลงานศิลปะเสร็จแล้ว  แต่คุณจะรู้หรือเปล่าล่ะคะว่าในคำถามที่แสนจะธรรมดานั้น  มันแฝงไปด้วยแววตาที่จริงใจ  นั่นเป็นสิ่งที่แสดงว่าเด็กป่วยที่นี่มีความมุ่งมั่นในการร่วมทำกิจกรรมกับทางอาสาสมัครสูงมาก  มันเป็นเรื่องที่ไม่ได้มีความยิ่งใหญ่อะไรมากมายหรอกค่ะ  แต่ก็เป็นภาพที่น้อยคนนักที่จะได้เห็น  ว่าเด็กป่วยที่มีสภาพร่างกายที่ไม่สมบูรณ์แข็งแรง  แต่กลับมีแรงขับเคลื่อนจินตนาการที่สูง  ฉันว่ามันเป็นเรื่องที่น่าทึ่งนะถึงแม้ว่ามันอาจจะเป็นเพียงเรื่องเล็กๆของสังคม  แต่มันอาจจะมีค่าและกลับยิ่งใหญ่สำหรับอีกคนก็เป็นได้