แมวไทยไปชมชนบทญี่ปุ่น <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: right" class="MsoNormal" align="right"></p>เช้าวันที่ ๒๑ ต.ค. ๒๕๕๐ <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: right" class="MsoNormal" align="right"></p>“ภูเขายังดำรง…สายน้ำยังคงหลั่งไหล” <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">เราตื่นกันแต่เช้าก็คือประมาณตีห้า เนื่องด้วยกำหนดการที่ต้องเดินทางกันต่อไป คุณย่า พ่อใหญ่ แม่ใหญ่ และคุณแม่ของท่านอาจารย์ดีดีกะน้อยตื่นก่อนพวกเราและทำอาหารเตรียมให้พวกเราเป็นที่เรียบร้อยแล้ว…</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">แม้ว่าจะเป็นธรรมดาที่…</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">มีเริ่ม…ย่อมมีจบ</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">มีพบ…ย่อมมีจาก</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">มีรัก…ย่อมมีพราก</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">ก็อดใจหายไม่ได้ว่าเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน…ถึงเวลาแล้วที่พวกเราต้องอำลาจากที่นี่</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">แต่เราก็พยายามรักษาใจให้ธรรมดามากที่สุด แม้ว่าข้างในจะมีความคุกกรุ่นจะมีการสั่นไหวเนื่องจากถึงเวลาที่ต้องจากกันเสียแล้ว</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">แม้ว่าจะเป็นระยะเวลาสั้น ๆ แต่เหมือนกับว่าพวกเราไม่ได้มาที่นี่เป็นครั้งแรก ครอบครัวนี้กับเราไม่ได้เพิ่งจะรู้จักกัน แต่สนิทคุ้นเคยกันมาแต่เก่าก่อน</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">พวกเรามอบโปสการ์ดซึ่งเขียนขอบคุณโดยเขียนเป็นภาษาญี่ปุ่นตามข้อความอยู่ในคู่มือที่ได้มาตั้งแต่วันแรก (ในที่สุดก็ได้ใช้จนได้) และลงชื่อทุกคนเป็นภาษาญี่ปุ่นตามที่อาจารย์ดีดีกะน้อยให้สอนเอาไว้ พ่อใหญ่แม่ใหญ่เมื่อได้รับถึงกับปลื้มเลยทีเดียว หยิบโปสการ์ดแผ่นนี้มาเก็บไว้ในสมุดง่าย ๆ ที่ทำเป็นสมุดบันทึกเยี่ยมเอาไว้</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">เมื่อทานข้าวเสร็จ แม่ใหญ่ก็มอบที่วางตะเกียบที่พวกเราใช้ตอนอยู่ที่นี่ ซึ่งแม่ใหญ่ทำเองวางไว้เป็นที่ระลึก</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">ผีเสื้อที่อยู่ในตะกร้าส้มที่เราพับกันไว้ยังอยู่ตรงนั้น…</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">แจกันดอกไม้ที่ผีเสื้อตัวแรกได้โบยบินออกมาวางอยู่ตรงนั้น…</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">เป็นตัวแทนบันทึกเรื่องราวที่พวกเราได้แวะเวียนมาอยู่กับครอบครัวคาวาโนะนี้…</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">พ่อใหญ่กับแม่ใหญ่ขับรถมาส่งพวกเราที่อาคารรวม Natsumachi Green Homestay </p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">พอมาถึงบัสซังยิ้มรออย่างสงบเพื่อพาเราไปยังสถานที่ต่อไป</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">ไม่นานบ้านอื่น ๆ ก็ทยอยมา</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">พวกเราถ่ายภาพร่วมกันเป็นที่ระลึกก่อนที่จะลาจากกันไป</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">ตอนแรกเรานึกว่าอาจารย์น้อยดีดีกะจะยังไม่ตื่นเลยมาส่งเราไม่ได้ แม่ใหญ่ส่งสัญญาณให้ว่าหนูดีดีกะหนะจริง ๆ แล้วตื่นนานแล้ว แต่ทำเป็นหลับ เพราะเห็นน้ำตาไหลออกมา…</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">อืมม์...อาจารย์ดีดีกะน้อย</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">ในที่สุด…เวลาจากลาก็มาถึง แม่ใหญ่กับพ่อใหญ่ก็ยังเก็บอารมณ์ไว้ตามสไตล์บ้านเสือยิ้มยาก แต่ตาก็เริ่มแดง ๆ เราต่างสวมกอดเป็นการร่ำลากันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างต้องไปดำเนินชีวิตของตนต่อ</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">รถบัสออกแล้วพ่อใหญ่แม่ใหญ่ และพวกเราต่างก็โบกมือส่งด้วยไปหน้ายิ้มแย้มแด่มิตรภาพที่ได้รับจากกันและกัน จนลับสายตาไป…</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">ภูเขายังดำรง…สายน้ำยังคงหลั่งไหล…</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">เรื่องราวของชีวิตยังคงดำเนินต่อไป…</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">สิ่งที่ผ่านไปบันทึกไว้ในความทรงจำ…</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in; text-align: justify" class="MsoNormal">หากมีโอกาสคงได้พบกันใหม่…</p>
แมวไทยไปชมชนบทญี่ปุ่น- ภูเขายังดำรง สายน้ำยังคงหลั่งไหล
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
Tha · 1 ธ.ค. 2550
บางทราย · 1 ธ.ค. 2550
นายแมวเหมียว · 1 ธ.ค. 2550
ลูกตา-ลูกหมี · 1 ธ.ค. 2550
คุณ นันทนา ทาระการ · 1 ธ.ค. 2550
ขอจบเนื้อหาภาคต้นของการท่องเที่ยวในญี่ปุ่นซึ่งเป็นส่วน Homestay ไว้เท่านี้ก่อนคร้าบ...
ขอบคุณสำหรับทุกการแวะเวียนติดตาม และติชมคร้าบ
ไม่น่าเชื่อ แต่ก็ต้องเชื่อเน๊าะว่า แม้จะอยู่ที่บ้านที่เราไปพักเพียงแค่ 2 คืน ก็สามารถทำให้เรารู้สึกใจหาย และบางท่านที่อ่อนไหวก็ทำให้ทำนบน้ำตาพังได้ … ต่างจากที่เราไปพักที่โรงแรมโดยสิ้นเชิง… และสมกับที่โอโต้ซัง โอก้าซังบอกว่า จะดูแลเราเหมือนกับญาติที่กลับมาเยี่ยมบ้านจริงๆ…
ครับ...ยังมีอะไรที่อยากจะทำที่นี่อีกเยอะทีเดียว...
การเดินทางมายังที่นี่ไม่เหมือนว่ามาครั้งแรก... แต่เหมือนกับว่าไม่ได้มานานแล้ว...