ชีวิตที่วิตกแลกังวลด้วยการพะวงอยู่กับอนาคต ทำให้ความคิด ความรู้ตกบ่อเหวแห่งความสับสน มืดมน ไร้จุดหมาย ฤาจะเห็นปลายทาง
การงาน ผลงาน ที่ทำและเปิดออกมาจากจิตอันพะวงด้วยภาวะอันสับสนเช่นนี้ ดูเหมือนงุนงน หลายคราเกิดสับสน วกวนอยู่กับตนเอง หรือบางครั้งยังต้อนย้อนถามตัวเองว่า “ตอนนี้ฉันกำลังทำอะไร”...
ถ้าชีวิตเดินอยู่ด้วยความคิดอันมี “แค่วันหนึ่ง กับคืนหนึ่ง” รักษาวัตร ปฏิบัติ จัดการกับภาระขันธ์ที่เรียบง่าย จัดการกับภารกิจแบบสบาย ผลงาน ที่ออกมาจะสร้างสรรค์ งดงาม เหนือคำอธิบาย...
หรือการวางแผนและคิดการณ์ล่วงหน้าถึงกาลเวลาในอนาคต
ให้จิตฉันกำหนดอยู่กับลมหายใจ
ตั้งกายให้ตรง ดำรงสติให้มั่น มีสมาธิ "ปล่อยจิตให้ว่างก่อน" จากนั้นจึงค่อยทำ ค่อยวางแผน
แผนหรือการณ์ล่วงหน้าที่วางไว้นั้น จะรอบคอบ สุขุม รัดกุม เกิดประสิทธิภาพ (Efficiency) ประสิทธิผล (Effectiveness) และ “ประสิทธิสุข (Effect-happiness)” กับตนเอง แก่มนุษย์ชาติและสังคมอเนกอนันต์
