ความรัก เป็น น้ำผึ้ง หรือ ยาพิษ กันแน่

วันนี้ขอเขียนเรื่องรักๆสักวัน แต่คงไม่ใช่ความรักเฉพาะแบบหนุ่มสาว จะเป็นเรื่องความรักทุกประเภท ทั้งความรักของหนุ่มสาว ความรักระหว่างพ่อแม่กับลูก สามีภรรยา  ครูกับศิษย์ เจ้านายกับลูกน้อง ฯลฯ ว่าความรักดังกล่าว จะหวานหรือขม จะเป็นน้ำผึ้งหรือยาพิษ.....นักจิตวิทยาได้วิเคราะห์ระดับจิตว่าด้วยความรักและความเป็นเจ้าของ โดยนิยามความรักจากท่านฟอรม์ม วิเคราะห็ไว้ว่าความรักที่แท้นั้น คือ ความเกี่ยวพันกลมกลืน ภายใต้สภาพที่ให้ความคารวะแก่ศักดิ์ศรีและความเป็นเอกลักษณ์ของบุคคลที่เราได้เกี่ยวข้องด้วย ความรักจะมีสภาพกว้าง อิสระ โปร่งใส หลั่งไหลอย่างเสรี ปลดปล่อย มีอาการ แจ่มใส เบิกบาน เป็นสุข ร่าเริง การแสดงออก พูดสร้างสรรค์ พูดเข้ใจ พูดให้อภัย พูดให้กำลังใจ พูดน้อย นึกถึงผู้อื่น ผลจากความรัก จิตใจแจ่มใส  ส่วนเรื่องของความเป็นเจ้าของนั้น คือ ความปรารถนาอันคับแคบที่อยากจะบงการใหก้ทุกอย่างเป็นไปตามความปรีรถนาของตนเอง ก่อให้เกิดความรู้สึกคลางแคลง ควบคุม บงการ และต้องการตอบนสนองอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จากสิ่งแวดล้อมต่อความต้องการขอิงตน ต่อความหวังทั้งหลายของตน ความเป็นเจ้าของซึ่งเกิดจากการยึดถือตนเองเป็ฯศูนย์กลาง จะมีสภาพหนาและหยาบ ผูกยึด ผูกติด อาการ โกรธ ไม่พอใจ เคียดแค้น เอาชนะ ยกตนข่มท่าน การแสดงออก พูดทำร้าย พูดเอาแต่ใจตน พูดเสียดสีแดกกดัน พูดทำให้ท้อถอย พูดมาก หุบทุกอย่างเข้าหาตนเอง ผล พวกประสาท พวกโรคจิตเสื่อม พวกจิตทราม พวกเป็นภัยแก่สังคม.....จากบทวิเคราะห์ดังกล่าว คงจะพอเป็นแนวทางในการตรวจสอบระดับจิตของตัวเราเองได้ว่า ความรู้สึกที่เรามีต่อบุคคลที่เราสัมพันธ์ด้วยนั้น เป็นความรัก หรือ ความเป็นเจ้าของ เป็นน้ำผึ้ง หรือยาพิษ  หวาน  หรือ  ทรมานใจตน....ขอบคุณครับ