ตลอดเวลาที่ข้าพเจ้าเดินมารอรถเมล์ในตอนเช้าเพื่อมาทำงาน มีหมาตัวหนึ่งซึ่งรอคอยอยู่ด้วยความรัก ทุกครั้งที่พบมันกระดิกหางและเดิมมาถูๆๆๆๆๆที่ขาของข้าพเจ้า..บางครั้งก็นอนหงายให้เกา หรืออื่น ๆที่มันทำได้ ข้าพเจ้าสงสารมันและเคยชวนมันมาอยู่ที่บ้าน แต่มันก็ไม่มา สิ่งที่ทำได้ในทุกวันนี้ คืออาหารเย็น-ค่ำ กับโรตีที่ข้าพเจ้าชอบ..ยังนึกดีใจแทนเจ้าของนะว่า มันซื่อสัตย์จัง เฝ้าร้านให้ แต่ทำไมดูมันโทรมจัง....ถ้ามันพูดได้ มันคงบอกว่า พี่จ๋าหนูอยากอาบน้ำบ้างนะ ฮิๆๆๆๆ ข้าพเจ้าอยากบอกว่า ความรักและห่วงใยมีได้กับทุกชีวิตคะ.....
เพื่อนเธอนะยะ ไหนบอกว่าจะไม่เลี้ยงหมาแล้วงัยหมดหมิงกับมอมแมมแล้วไม่ใช่หรอ เดี่ยวก็เกิดหลงรักหมาอีกหรอก แม่พระมดสุดสวย