รอยยิ้มของเด็กไม่ว่าชาติใดเป็นธรรมชาติ ไร้เดียงสาและน่าดูเสมอ

 

 

ยังอยู่ในรัฐพิหาร คราวนี้มาดูรอยยิ้มของเด็กๆ อินเดียกันบ้าง

 การเดินทางไปในโลกกว้าง ภาพประเภทหนึ่งที่ผมชอบถ่ายก็คือภาพเด็ก เพราะเด็กเป็นธรรมชาติมาก โดยเฉพาะแววตาเด็กไร้เดียงสา เป็นภาพที่น่ามองยิ่งนัก

ภาพเด็ก 2 คนนีูุ้่่ในศาลาริมแม่น้ำเนรัญชรา มองเห็นเจดีย์พุทธคยาอยู่ลิบๆ  อย่างไรก็ดี เด็ก 2 คนนี้ทาขอบตาเข้มเหลือเกิน แต่กระนั้นก็ยังมีแววตาของเด็กอยู่

 

 

หนุ่มน้อยคนนี้มองดูรถบัสของคณะพระนวกะด้วยความประหลาดใจแกมตื่นเต้น  นับว่าเป็นเด็กที่มีหน้าตาดีทีเดียว

เด็กคนนี้ทำงานอยู่ในรัานข้างถนน กำลังเคี่ยวแกงกระหรี่ที่ส่งควันและกลิ่นหอมฉุย ดูท่าทางจะภูมิใจไม่น้อยที่มีคนมาถ่ายภาพ

 

เด็กน้อย ที่วัดไทยลุมพินี มีเอกลักษณ์คือทุกคนจะท่องบทสวดพุทธัง สรณัง คัจฉามิได้ เวลาเจอนักท่องเที่ยวไทยหรือพระไทยก็จะสวดบทนี้ดังลั่น แสดงตนว่าเป็นขาวพุทธเหมือนกัน ทำให้พระนวกะหลายองค์ใจอ่อน ต้องควักเงินรูปีให้ทุกราย

 

เด็กหญิงน้อยชาวเนปาลสองคนที่วัดไทยลุมพินี ก็สวดมนต์เก่งไม่แพ้กัน เด็กที่เนปาลไม่เดินตามตื้อขอเงินแบบในอินเดีย แต่จะสวดมนต์ให้ฟัง ถ้าไม่ให้ก็ไม่ว่ากัน เปิดโอกาสให้ทำบุญแล้วนะ

เด็กน้อยคนนี้นั่งอยู่หน้าสถานพยาบาลกุสิราราคีินิค ซึ่งอยุ่ตรงข้ามกับวัดไทยกุสินารา ด้วยรอยยิ้มที่น่ารักสดใสแบบนี้แสดงถึงจิตใจที่ดี มีความสุขอยู่ไม่น้อย ยิ่งมีสถานกุศลเช่นวัดไทยกุสิราราแห่งนี้ ไทยในสายตาของอินเดียที่กุสินาราดูดีมากๆ ประธานาธิบดีอินเดียซึ่งเป็นฮินดู เป็นผู้มาทำพิธีเปิดคลีนิคของวัดพุทธด้วยตัวเอง ไม่ดังก็ไม่รู้จะว่าอย่างไรแล้ว

เด็กน้อยกำลังแปลกใจกับหมู่คนในชุดเหลืองกลุ่มใหญ่ที่เดินเป็นแถวผ่านหน้าบ้านของเธอในหมู่บ้านตระกูลของนางสุชาดา ก็ไม่เคยเห็นเยอะแบบนี้นี่นา

ภาพจากอิินเดียและเนปาล เป็นภาพที่น่าชม เพราะสะท้อนชีวิตที่อยู่กับธรรมชาติและดูไร้เดียงสาปราศจากอิทธิพลของโลกสมัยใหม่ เป็นภาพที่หาดูได้ยากในหลายประเทศ

ด้วยความปรารถนาดี