รักแม่

 

 

 

 

 

แม่เป็นเบาหวานตั้งแต่แม่อายุ 40 ปี ตอนนั้นเราเรียนอยู่ชั้นป.4 แม่มีอาการคันมากบริเวณช่องคลอดไปตรวจกับแพทย์ที่โรงพยาบาลประจำอำเภอ แม่ได้รับการตรวจมะเร็งปากมดลูกได้ยาเหน็บและนำยาสำหรับทำความสะอาด แต่อาการของแม่ไม่ดีขึ้นแม่รักษาอยู่หลายเดือนหรือเกือบปี แพทย์ได้ตรวจเลือดแม่และพบว่าแม่เป็นเบาหวานรักษาโดยการรับประทานยาผสมกันหลายตัว อาการของแม่เริ่มดีขึ้น เวลาแม่กลับจากการไปหาหมอที่โรงพยาบาลแม่มักจะพูดเสมอว่าพยาบาลน่ารักอยากให้ลูกสาวเรียนพยาบาล
    ตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการอยากเรียนหนังสือให้มากๆ บ้านเราอยู่ชนบท(บ้านนอก)มีเด็กเรียนหนังสือค่อนข้างน้อยและเมื่อเรียนหนังสือทั้ง ม.ต้นและ ม. ปลายต้องเข้ามาเรียนในเมืองการเดินทางลำบากมากบางครั้งต้องเดินประมาณ5-6 กม.และต้องขึ้นรถประจำทางอีก20 กม.เราเป็นเด็กไม่กี่คนในหมู่บ้านที่ได้เรียนหนังสือ 
   เมื่อเรียนจบ ม.6 เหมือนกับแม่คอยสร้างจิตใต้สำนึกของเราอยู่ตลอดเวลาว่าต้องเรียนพยาบาลเราจึงได้มาเรียนพยาบาล ขณะที่เราเรียนพยาบาลแม่รักษาเบาหวานอย่างต่อเนื่องท่โรงพยาบาลประจำจังหวัด ระดับนำตาล 180 - 220 มีความดันโลหิตสูงสามารถควบคุมได้ประมาณ130/90- 140/90 mmHg
   เมื่อเราเรียนจบพยาบาลเข้ารับราชการที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดที่แม่รักษาเบาหวานอยู่แม่รักษาอย่างต่อเนื่องมาโดยตลอด
      ปัจจุบันแม่อายุ 71 ปีแล้ว แม่มีภาวะไตวายครอบครัวของเราตกลงกันอยู่นานมากว่าจะล้างไตหรือไม่ ตัวแม่เองไม่อยากล้างเท่าใดนัก พ่อ เราและพี่ชาย อยากให้แม่ล้างไตโดยคาดหวังว่าแม่จะอยู่กับเราได้อีกนานเราไม่รู้ว่ามันเป็นความเห็นแก่ตัวของครอบครัวเราหรือเปล่าที่พยายามจะทำให้แม่อยู่กับเรานานๆโดยลื่มใปว่าคนท่ได้รับความเจ็บปวดและทุกข์ทรมานคือแม่
     จะอย่างไรก็แล้วแต่ แม่ได้รับการผ่าตัดเพื่อทำเส้นล้างไตที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ครั้งแรกการผ่าตัดล้มเหลวไม่สามารถล้างไตได้ ครอบครัวเราบาดเจ็บทางด้านจิตใจกันอย่างมาก การผ่าตัดครั้งที่2 เราให้แม่ตัดสินใจเองว่าจะไปรับการผ่าตัดหรือไม่ แม่ไปตรวจกับแพทย์และบอกว่า"หมอ ฉันให้โอกาสหมออีกครั้งเดียวนะ ครั้งนี้ถ้าล้างไม่ได้ฉันไม่ทำแล้วนะ" (ไม่รู้ว่าใครให้โอกาสใครกันแน่ )
   การผ่าตัดครั้งที่2 ผ่านไปได้ด้วยดี แต่สภาพร่างกายแม่อ่อนแอลงมากปัจจุบันแม่เดินได้น้อยลง ช่วยเหลือตัวเองได้น้อยลง พวกเรา(พ่อ เราและพี่ชาย) ต้องอาบน้ำให้แม่ แปลงฟันให้ ป้อนข้าว แม้จะเป็นภาระที่หนักและเหนื่อยแต่พวกเราทุกคนทำได้อย่างมีความสุขทุกครั้งที่ได้ทำกิจกรรมการพยาบาลให้แม่เราจะตั้งใจทำอย่างดีที่สุด และจะขอพยาบาลทำเองทุกครั้งไม่ว่าจะเป็นการให้น้ำเกลือ การฉีดยา เพราะเราเชื่อว่าเราทำให้แม่เราได้ดีที่สุดกว่าพยาบาลทุกคน เพราะกิจกรรมการพยาบาลของเราจะเป็นกิจกรรมการพยาบาลที่เต็มไปด้วยความรักและความตั้งใจเกินร้อย
    ปัจจุบันดูแม่มีความสุขตามภาวะสุขภาพที่เปลี่ยนไประดับหนึ่ง แม่ปรับตัวได้ดีมาก อยากจะบอกแม่ว่า การเรียนพยาบาลทำให้เรามีความสุขที่สุดที่ได้นำความรู้ความสามารถทางการพยาบาลมาใช้กับบุคคลที่เรารักที่สุด